การสนทนาระหว่างพ่อและลูกชาย : หน้า 117/126

พ่อที่ห้องทำงานส่วนตัวของท่านใน บรษท “ว่ายังไงไอ้ลูกชายหน้าบาน มาเชียว... สำเร็จเรียบร้อยทุกเรื่อง อย่างง่ายดายเลยใช่ไหม” พ่อสรุปเรื่องราวด้วยการคาด พ่อเปลี่ยนเรื่องถามพร้อมกับ เกล้าที่แสนดีเพื่อให้ได้บวชเชียวหรือ นั่งกลับลงไปใหม่ วะ...” “เขาไม่ยอมขาย...” “เปล่าแช่ง.... ผมพูดตามหลัก “บอกเขาหรือเปล่าว่าพ่อยินดี ความจริง.. คนเกิดก่อนก็ตายก่อน.. สู้ราคา....” ยิ่งเป็นคนไม่ค่อยทำบุญทำทาน แถม “บอกครับ แต่เขาไม่สนใจ...” เดาจากสีหน้าของผม “เออ.. มันไม่อยากได้เงิน ยังทำบาปขวางทางบุญของลูกด้วย แล้ว....อายุคงไม่ยืนมากสักเท่าไหร่” “ไม่สำเร็จเลยสักเรื่องครับ” ไม่เป็นไร.. จะส่งคนเอาลูกปืนไปให้ ผมพูดยังไม่ทันจบก็ต้องเผ่น ผมตอบสั้นๆ ก็ไม่รู้ว่าผมจะร้องไห้ มันกินให้สมอยาก...หนอย... กูอุตส่าห์ ให้มันได้อะไรขึ้นมาในเมื่อก็รู้ๆ อยู่ ว่าผลลัพธ์ควรจะออกมาในรูปใด “หา... ว่ายังไงนะ..... ตอนนี้ แม่อยู่ไหน... “แม่ใครครับ..” ให้ลูกชายไปเจรจาขอซื้อดีๆ..” พ่อพูดคำที่ผมได้ยินมาตั้งแต่ ออกประตูไปตั้งหลัก “กลับมาพูดต่อให้จบก่อน จำความได้ นึกถึงความรู้สึกของแม่ แล้ว ผมก็ดีใจที่ไม่ได้พาท่านกลับ ลูก....” พ่อกวักมือเรียกแถมสร้าง รอยยิ้มฉาบใบหน้าอีกต่างหาก มาด้วย ผมตีหน้าเซ่อถาม “ทำงานไม่ได้เรื่องเสือกทำ “ไม่ละครับ...” ผมส่ายหน้าที่ ประดับด้วยรอยยิ้มจริงใจ แล้วพูด เป็นคำคล้องจองออกไปโดยไม่ต้อง “ไอ้...” หน้าบานเป็นใบบัว...หรือว่าเอ็งเปลี่ยน คิดว่า “แม่ห้ามว่าอย่าพูดคำหยาบ ใจไม่คิดอยากบวชกับเพื่อนแล้ว” “นายกยังหลบภัย... ขึ้นไม่ กับลูกนะครับ...” “ไม่ได้เปลี่ยนใจหรอกครับ .. หลบบาทาพ่อ ผมก็โง่เต็มทีละ “ตอนนี้แม่อยู่ไหน....” พ่อยังเข้าใจว่าแม่กลับมา แต่ผมได้ความคิดใหม่ ๆ ขึ้นมาแทน...” ครับ....” “เกิดคิดอะไรห่วยๆ ขึ้นมา อีกล่ะ.. หัวคิดไม่เอาไหนดันสอบเข้า มหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งของเมืองไทย พร้อมกับผม “อยู่ที่บ้านน้าอุ่นครับผม” “นี่พ่อถามจริงๆ นะ..... เลิก ได้ยังไงวะ” คำพูดและน้ำเสียงของพ่อ พูดเล่นกับพ่อได้แล้ว” “ครับ.. แม่อยู่ที่บ้านน้าอุ่น ไม่น่าฟังเลยสักนิด ผมจึงพูดตอบ จริงๆ ตอนที่ผมลากลับ.. แต่ตอนนี้ ไปตรงๆ ว่า “ผมคิดว่าไม่ได้บวชปีนี้ จะออกไปธุระข้างนอกกับน้าอุ่นหรือ ไม่เป็นไร...ผมรอบวชปีหน้าหรือปีโน้น เปล่านั้น... ผมไม่ทราบ คราวนี้พ่อไม่พูดแต่ทะลึ่งลุก ก็ได้” “ปีไหนฉันก็ไม่อนุญาตให้แก พรวดพราดจากเก้าอี้ ผมเองก็ถอย บวชทั้งนั้น” หลังห่างออกไปสามก้าวทันทีเหมือน “พ่อจะอยู่ค้ำฟ้าคอยห้ามผม กัน V ได้ก็ตามใจ” “อะไรวะ เรื่องที่ดินว่ายังไง...” “ไอ้...แกกล้าแข่งพ่อบังเกิด ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือน้าส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการ วารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๓ ๑๑๕