ความคิดของแม่ : หน้า 115/126

เข้าอบรมธรรมทายาทในช่วงฤดูร้อน บุรุษได้ยังไง” ปีนี้ได้ * “ที่ดินแปลงนี้เป็นมรดกตก แกช่างห่วงใยบรรพบุรุษที่ ล่วงลับไปแล้วของตัวเองมากเสีย จริงๆ “บรรพบุรุษของลุงน่าจะยินดี ทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าของปู่ของย่าของ กับความสุขของลูกของหลานมาก ผม... ท่านอุตส่าห์ถางป่าฝ่าดงแล้ว กว่านะครับ..... เรื่องอะไรท่านจะมา ทาง ทำไร่ไถนาเหนื่อยยาก กว่าจะ ได้กรรมสิทธิ์มา... คุณจะให้ผมขาย หยาดเหงื่อแรงงานและชีวิตจิตใจ ของบรรพบุรุษตัวเองได้อย่างไร” นายคำดีหรือลุงค่าดี ใช้ถ้อย ค่าแบบชาวบ้านๆ เป็นการบอก ปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย สาปแช่งอย่างที่ลุงว่า...” ลุงค่าดีแย้งทันที “ต้องสาปแช่งแน่นอน ถ้า “แม่จะทนอยู่ให้ลำบากล่าบน ไปทำไมละครับ.... อยู่บ้านเราสบาย กว่าเป็นไหนๆ อะไร ๆ แม่ก็ไม่ต้อง ท่า มีคนรับใช้จัดการให้หมด” “สบายกายแต่ทุกข์ใจ...แม่ขอ เลือกสบายใจไว้ก่อนดีกว่า” “แม่ทุกข์ใจเรื่องอะไรหรือ ครับ.. ผมเห็นพ่อรักและตามใจแม่ ทุกอย่างมาตั้งแต่เ ก “แม่ไม่ชอบพฤติการณ์การ ทุกคนขายที่แล้วเข้าไปบุกป่าสงวน ทำมาหากินที่เอารัดเอาเปรียบเพื่อน จับจองทำกิน... อย่างนี้ป่าไม้เมืองไทย จะมีอะไรเหลือ... น้ำท่าจะมาจากไหน “แต่ผมเสนอราคาให้สูงมาก เลยนะครับ..... ลุงน่าจะคิดทบทวน ให้ดี...ขายแปลงนี้แล้วไปซื้อแปลง ของแก ทำให้ผมเต็มใจที่จะยุติการ ใหม่ที่อยู่ลึกเข้าไป....เอาให้กว้าง เจรจาลงเพียงแค่นั้น เป็นอันว่างาน กว่าของเดิมสักสองเท่าก็ยังได้ ซื้อ ชิ้นแรกของผมไม่ประสบผลสำเร็จ ที่ดินได้แล้ว ลุงยังมีเงินเหลือเพื่อ *** ปลูกบ้านสวยๆ อีกหลัง... มีเงินลง ทุนทำไร่และเก็บไว้เป็นทุนสำรอง อีกก้อนใหญ่ๆ อีกด้วย... ลุงจะได้ อยู่อย่างสุขสบายไม่ต้องเดือดร้อน ให้มารับแม่กลับบ้าน เรื่องเงินเรื่องทองเหมือนชาวไร่ชาว ผมพูดยืดยาวอยู่นานก่อนจะ สรุปให้เข้าประเด็นว่า ผมถูกพ่อใช้ มนุษย์ โดยไม่กลัวบาปกลัวกรรม ของเขา... สมัยก่อนเรายังจน แม่พอ ฝืนใจทนดูได้ และอีกอย่างก็คือ ตอนนั้นลูกก็ยังเล็กแม้จะอึดอัดใจ มากเพียงไร แม่ก็พยายามทน เพราะ น้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าขณะพูด ถ้าฝนฟ้าไม่ตก... อีกหน่อยพวกเรา ก็คงอดน้ำตายหมดทั้งประเทศ เหตุผลลึกซึ้งและกว้างไกล เห็นแก่ลูก... ตอนนี้ลูกโตแล้ว.. ลูก เรียนระดับมหาวิทยาลัย ลูกต้องมี ความคิดความอ่านที่จะสามารถช่วย ตัวเองได้ แม่อยากให้ลูกรู้จักฝึกฝน ตนเองในการแก้ปัญหาอะไรต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น... วันข้างหน้าลูกจะได้แกร่ง เป็นผู้นำครอบครัวได้” “ไม่กลับ” แม่ตอบโดยไม่เสีย นาคนอื่น ๆ ไปตลอดชาติเขียวนะ เวลาคิด ของแม่ ทําให้ผมใจอ่อนเลิกล้มความ ตั้งใจที่จะเกลี้ยกล่อมพาท่านกลับ ครับ” “แม่อยู่บ้านคนอื่นนานๆ ไม่ดี บ้าน ล้อมที่เห็นว่าเป็นเหตุเป็นผล และ ผมสรรหาถ้อยค่าชักจูงหว่าน นะครับ... เขาจะว่าเอาได้....” เป็นผลประโยชน์ อย่างจะแจ้งต่อลุง เปล่าๆ... แม่ช่วยทั้งค่ากินค่าอยู่ ครับ... งานของผมล้มเหลว “ไม่ว่าหรอก.. แม่ไม่ใช่อยู่ อีกชิ้นหนึ่ง และยังช่วยเขาทำงานบ้านด้วย” “จะให้ผมอยู่อย่างสุขสบาย ค่าตอบของท่านทำให้ผมพอ ท่ามกลางเสียงด่าสาปแช่งของบรรพ จะมองเห็นช่องทาง ** * ผมค้างคืนอยู่คุยกับแม่ด้วย เรื่องราวต่างๆ ที่เห็นว่าจะทำให้แม่ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๕๙ 000