ความสูญเสียและการค้นหาความหวัง : หน้า 105/126

อจิรวดี ซึ่งตามปกติแม่น้ำสายนี้มี ความลึกเพียงหัวเข่า คนเดินลัดได้ อย่างสบายๆ แต่เพราะฝนที่ตกลง มาอย่างหนักเมื่อคืนนี้ ทำให้ระดับ น้ำสูงขึ้นมาจนถึงอก นางคิดว่าตน อีกต่อไปแล้ว นางเดินร้องไห้รำพันราวกับ คนไร้วิญญาณ “บุตรของฉันคนหนึ่ง ถูกเหยี่ยวเฉียวไป คนหนึ่งถูกน้ำพัด ไป สามีก็ตายในป่าเปลี่ยว” เดินเพื่อ ไม่อาจพาบุตรทั้งสองข้ามน้ำไปพร้อม อยู่เช่นนี้ จนกระทั่งเข้ามาใกล้นคร กันได้ จึงให้บุตรคนโตรออยู่ฝั่งนี้ สาวัตถี ได้พบกับบุรุษผู้หนึ่งเดินสวน แล้วอุ้มบุตรคนเล็กลงลุยน้ำข้ามฝั่งไป ทางมา วางบุตรให้นอนลงบนใบไม้ แล้วจึง “ท่านอยู่ที่ไหนหรือ” นาง ลงนํ้าลุยข้ามมารับบุตรคนโต ขณะ ปฎาจาราถาม เดินลุยน้ำมาพลางสายตาก็จับจ้อง “ฉันอยู่ในกรุงสาวัตถี” อยู่ที่บุตรคนเล็กด้วยความเป็นห่วง “ท่านรู้จักท่านเศรษฐีที่อยู่ปรา ในขณะที่นางปฏาจาราลุยน้ำ สาท ๓ ชั้น ซึ่งอยู่ที่ถนนโน้นบ้าง ถึงกลางแม่น้ำ เหยี่ยวตัวหนึ่งเห็น ไหมจ๊ะ” เด็กนอนอยู่บนใบไม้คิดว่าเป็นชิ้นเนื้อ “ฉันทราบ แต่อย่าถามถึง จึงบินลงมาจากอากาศหมายจะโฉบ ตระกูลนี้เลยไม่มีคนอื่นที่รู้จักอีกหรือ เอาบุตรคนเล็กของนางไป ขณะที่ ถามถึงคนอื่นเถอะ” บุรุษผู้นั้นกล่าว นางเป็นผู้บำเพ็ญบารมีมา แล้วแสนกัลป์ อันจะทําให้เป็นผู้ทรง เหยี่ยวบินโฉบลงมานั้น นางปภา จารามองเห็นจึงยกมือทั้งสอง ร้อง เสียงดังลั่นไล่เหยี่ยว แต่เหยี่ยวหา ได้ยินไม่ เพราะอยู่ไกลกันมาก ด้วย ความรวดเร็ว เหยี่ยวได้เฉียวเอา บุตรคนเล็กของนางไป ขณะที่นาง ยกมือขึ้นไล่เหยี่ยวพร้อมกับส่งเสียง “ก็ฉันไม่รู้จักใครเท่าตระกูลนี้ จึงต้องถามถึงท่าน ตระกูลอื่นฉัน ก็ไม่มีกิจ มีกิจเกี่ยวข้องด้วยเลย” นางชี้แจง “ฉันจะบอกดีหรือไม่นะ” บุรุษ ผู้นั้นทำเสียงลังเล “บอกฉันเถิดจะ” นางปฎา อภินิหารอย่างเยี่ยมยอด อยู่นั้น ลูกชายคนโตซึ่งยืนรอมารดา อยู่ริมฝั่ง ได้ยินเสียงมารดาร้องและ ฝนตกใหญ่ พายุพัดจัดมากตลอด จาราอ้อนวอน “เธอทราบไหมว่า เมื่อคืนนี้ ยกมือไล่เหยี่ยวอยู่กลางแม่น้ำ คิดว่า ทั้งคืน” มารดาเรียก จึงกระโดดลงในแม่น้ำ “จ้ะ ฉันทราบดี และฉันคิดว่า เองด้วย แล้วฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง ทันที เลยถูกกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ลมฝนแรงจัดเมื่อคืนนี้เป็นเพราะฉัน พัดพาไป แม้นางจะรีบมาช่วยก็หา ทันไม่ นางปฏาจาราได้สูญเสียบุตร ตอนนี้บอกฉันก่อนเถิดว่าท่านเศรษฐี ไปต่อหน้าต่อตาถึงสองคน ความรู้สึก แห่งการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป อย่างไม่มีวันที่จะได้กลับคืนมา ท่วม ทันอยู่ในจิตใจ ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีใคร เป็นอย่างไรบ้าง” บุรุษผู้นั้นทนต่อค่าวิงวอนของ นางไม่ไหว จึงเล่าให้ฟังว่า - “เมื่อคืนนี้ฝนตกใหญ่ พายุ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๗ ๑๐๓