การต่อสู้และความสูญเสีย : หน้า 104/126

ต่อสามีว่า “ในภาวะเช่นนี้ ฉันไม่มีใคร เป็นที่พึ่งเลยนอกจากบิดามารดาของ ฉันเท่านั้น เธอพาฉันกลับบ้านเถิด ฉันจะไปคลอดที่นั่น” “ปฏาจารา เธอพูดอะไรออก มานะ ไม่รู้หรือถ้าบิดามารดาของ เธอเห็นฉันแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ท่าน อาจจะลงทัณฑ์อย่างหนักจนถึงตาย ก็ได้ ฉันพาเธอกลับไปไม่ได้หรอก” สามีคัดค้าน นางปฏาจาราอ้อนวอนแล้ว อ้อนวอนเล่า สามีก็ไม่ยินยอมด้วย นางเห็นท่าจะไม่สำเร็จ จึงคิดหนี ไปเอง ครั้นสามีเข้าไปทำงานในป่า นางจึงออกมานอกบ้าน แต่ก่อนจะ พื้นบ้านไป ได้แวะสั่งเพื่อนบ้านที่ คุ้นเคยไว้ว่า หากสามีตนกลับมา ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะกลับไปหา บิดามารดาอีกแล้วจึงกลับไปบ้านป่า พร้อมกับสามีดังเดิม ช่วยกันเลี้ยงดู บุตรอย่างมีความสุขตลอดมา เดียวกันนางปฏาจารากำลังปั่นป่วน ครรภ์แสนสาหัส ชะเง้อมองดูทางที่ สามีจะมา ก็มองไม่เห็นเขาเลย จะ เหลียวหาใครเป็นที่พึ่งก็ไม่มีนางต้อง อยู่มาไม่นาน นางปฏาจารา ทนทุกข์อย่างหนักจนกระทั่งคลอด เริ่มตั้งครรภ์อีกเป็นครั้งที่สอง ครรภ์แก่ใกล้จะคลอด นางก็อ้อน วอนสามีให้กลับไปบ้านในเมือง สาวัตถีอีกดังเช่นครั้งแรก และก็ไม่ สำเร็จเช่นเคย นางจึงตัดสินใจหนี เมื่อ ออกจากเรือน อุ้มบุตรคนโตใส่ สะเอว มุ่งหน้าเข้าเมืองสาวัตถี แม้ สามีจะติดตามไปพบแล้ว นางก็ไม่ ปรารถนาจะกลับไปบ้านป่าด้วย บุตรบนผืนแผ่นดิน ท่ามกลางสาย ฝนที่พรั่งพรูลงมานั่นเอง เมื่อคลอด บุตรแล้วฝนก็ยังไม่ขาดสาย บุตรทั้ง สองทนกำลังแห่งลมและฝนไม่ได้ ก็ ร้องให้ลั่นไปทั้งป่า นางต้องยืนเท้า แผ่นดินด้วยเข่าและมือทั้งสอง ทำ ตัวเป็นหลังคาคร่อมบุตรทั้งสองไว้ ต่อสู้กับลมฝนตลอดทั้งคืน สายฝนและลมพายุสงบลง ประกอบกับขณะนั้น นางเริ่มเจ็บ แล้ว ดวงตะวันทอแสงแห่งวันใหม่ ครรภ์แล้ว และก็ช่างเป็นเคราะห์ร้าย ฉายให้แลเห็นร่างของนางปฏาจารา ที่บังเอิญฝนนอกฤดูกาลได้เริ่มตกลง ขาวซีดราวกับไม่มีโลหิตมาหล่อเลี้ยง มาอย่างไม่ปรานี ฟ้าคะนองสนั่น ทั้งเรือนกาย นางได้รวบรวมพลังที่ ถามก็ช่วยบอกด้วยว่าตนกลับไปบ้าน หวั่นไหว ราวกับอาการพิโรธหนัก มีเหลืออยู่ทั้งหมดในชีวิต ค่อยๆ พยุง ในเมืองแล้ว เมื่อสั่งความไว้เป็นที่ ลมพายุพัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ร่างกายลุกขึ้นอย่างกะปลกกะเปลี้ย เรียบร้อยก็ปิดประตูเรือนเดินทาง นางปฏาจารารู้สึกเจ็บครรภ์จนแทบ อุ้มบุตรอ่อนคนหนึ่งซึ่งมีสีคล้ายก้อน เช้าเมืองสาวัตถีทันที เมื่อสามีกลับมาจากป่าไม่เห็น ทนไม่ไหว จึงบอกแก่สามีว่า “ฉันเจ็บครรภ์ใกล้คลอดเต็ม ภรรยาก็ตกใจ ได้ถามไถ่เพื่อนบ้าน ที่แล้ว เธอช่วยหาที่กำบังฝนพอให้ ใกล้เคียง ครั้นทราบความแล้วจึง คลอดบุตรได้ปลอดภัยหน่อยเถิด” ติดตามไปด้วยความคิดว่า จะน่า ภรรยากลับ ครั้นเดินตามได้ไม่นาน ก็ตามไปทันนางปฏาจารา และพูด อ้อนวอนต่างๆ นานาให้นางกลับ สามีได้ฟังดังนั้นจึงรีบเดินเข้า ไปในราวไพร สักพักก็แลเห็นพุ่มไม้ ซึ่งอยู่บนจอมปลวกแห่งหนึ่ง พอที่ จะทำเป็นที่ให้ภรรยาคลอดบุตรได้ นางก็ไม่ยอมกลับ ขณะนั้นเองนาง จึงตรงเข้าไปถากถางกิ่งไม้เหล่านั้น เกิดเจ็บครรภ์ขึ้นมา จึงเข้าไปในพุ่ม แต่ยังมิทันจะเสร็จสิ้น งูพิษซึ่งอาศัย ไม้ ไม่มีสิ่งใดเป็นที่นุ่มรองรับเลย อยู่ในจอมปลวกนั้น ก็เลื้อยออกมา ต้องนอนทุรนทุรายบนพื้นดิน โดย ขบกัดเบา ด้วยพิษร้ายจากอสรพิษ มีสามีอยู่เคียงใกล้จนกระทั่งคลอด ร่างทั้งร่างนั้น กลับกลายเป็นสีเขียว บุตร ครั้นคลอดแล้ว นางก็คิดว่า ล้มลงขาดใจตาย ณ ที่นั่นเอง ขณะ เนื้อ อีกมือหนึ่งจูงบุตรคนโตออก เดินไป แล้วกล่าวแก่บุตรคนโตว่า “ไปลูก ไปตามพ่อเจ้า พ่อเจ้า เขาไปทางนี้” นางเดินไปตามทางที่ สามีไป พอไปถึง ณ ที่แห่งนั้น ได้ พบศพสามีของตนตัวเขียวแข็งราว กับท่อนไม้ นอนตายอยู่บนจอม ปลวก เพียงได้เห็นภาพนั้น ความ รู้สึกสูญเสียก็รุมเร้าเข้าจับจิตใจ เดิน เพื่อร้องไห้รำพันด้วยถ้อยคำเดิมซ้ำ แล้วซ้ำเล่าไป ตลอดทาง “สามีฉัน ภายในป่า เขาตายเพราะฉัน” นางปฏาจาราได้อุ้มบุตรอ่อน จงบุตรคนโต เดินทางมาถึงแม่น้ำ ๑๐๒ มีนาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร