การประพฤติธรรม : หน้า 12/128

ประพฤติธรรมสมควรแก่ ธรรมนั้นเป็นไฉน ภิกษุสามเณร ลามเณรรักษา ศีล ๑๐ ตั้งอยู่ในร่องของศีล ๑๐ อย่า ให้เคลื่อนร่องของศีล ไป ให้อยู่ ในรอยของศีล ๑๐ ให้อยู่ในเนื้อหนัง ของศีล ๑๐ ไป ให้บริสุทธิ์ สะอาด ๑๐ ตามปกติ ตามความเป็นจริงของศีล ๑๐ ส่วนภิกษุละ ต้องประพฤติอยู่ ในศีลเหมือนกัน ในศีลที่ตนมีอยู่ เป็นจำนวนเท่าไร ให้อยู่ในกรอบ ของศีล ไม่พ้นศีลไป ให้อยู่ในรอย ของศีล ให้อยู่ในร่องของศีล ไม่ให้ พ้นร่องรอยของศีลไป ประพฤติ ปฏิบัติดังนี้ ได้ชื่อว่าถูกต้องร่องรอย ทางของศีล ตรงกับบาลียีนยันว่า สพฺพปาปสฺส อกรณ์ ไม่ทำชั่วด้วย กาย วาจา ใจ เป็นอัพโพหาริกอยู่ ดวย ให้ถูกต้องร่องรอยของสมาธิ อีกต่อไป สมาธิเป็นตัวทำใจให้สงบ สละเลียจากอารมณ์ ไม่ให้เกี่ยวด้วย อารมณ์ ไม่ให้ติดด้วยอารมณ์ ปล่อย เมื่อเข้าถึงกายธรรมและตาธรรมกายก็เห็น กายมนุษย์กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายทิพย์ละเอียด กายรูปพรหม กายรูป พรหมละเอียด กายอรูปพรหม กาย อรูป- พรหมละเอียด ทั้ง ๔ กายนี้ ทั้งเห็นทั้งรู้ เห็นด้วยตาธรรมกายรู้ด้วยญาณของธรรมกาย d อารมณ์เหล่านั้นเสีย จนกระทั่งใจ หยุดเป็นเอกัคคตาเรียกว่า จิตตสุ เสกคุคต์ ถึงซึ่งความเป็นเอกัคค ดาจิต เมื่อปริสุทธิ์ ดังนี้แล้วก็อุตส่าห์ พยายามให้ถูกร่องรอยของธรรมขึ้น ไปอีก ให้สูงยิ่งขึ้นไปกว่านั้น จน กระทั่งเกิดปฐมฌาน ใจสงัดจาก กาม จากอกุศลทั้งหลายแล้ว เป็น ไปกับด้วย วิตก วิจาร ปีติ สุข เอกัคคตา ขึ้นสู่ปฐมฌาน เป็นดวง กัลยาณมิตร ® 7 พฤษภาคม ๒๕๓๙