การฝึกสมาธิ : หน้า 65/128

เป็นดุมบ้าง แล้วมาประกอบกันเป็นล้อเกวียน แหละนั้น ไง เห็นไหม” พระเถระอธิบายพร้อมกับชี้ให้ดู “ก็ไม้เหล่านั้นมีจิตใจไหมครับ” สามเณรน้อย ถามต่อ จึงได้ค่าตอบว่า “ไม่มี” เหมือนเดิม สามเณรครุ่นคิดในใจต่อไปว่า “ไม้ ไม่มีจิตใจ คนทั้งหลายยังถากไม้ แล้วทำเป็นล้อเกวียนได้ คนเรามี จิตใจ ก็จิตใจของเราแท้ๆ ทำไมจะถากสิ่งไม่ดีออกจาก ใจเราไม่ได้ เราต้องถากใจของเราได้ ด้วยการฝึกสมาธิ สินะ" เมื่อสามเณรบัณฑิตได้มีความดำริเช่นนี้แล้ว จึง ขออนุญาตพระสารีบุตรไม่เดินบิณฑบาตต่อไป และจะ กลับไปกุฏิเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม เจริญสมาธิภาวนา พระเถระได้อนุญาต สามเณรบัณฑิตดีใจมาก เพราะ ความเชี่ยมล้นในความต้องการฝึกสมาธิมีมากมาย จน ไม่ห่วงใยเรื่องอาหารการขบฉัน สามเณรรีบกลับไปที่กุฏิ นั่งสมาธิจนจิตของสามเณรเป็นหนึ่ง อรหัต เป็นพระอรหันต์ในบัดนั้นนั่นเอง เข้าถึงกายธรรม ชาวนาทั้งหลายย่อมไขว่า เข้านา ช่างศรทั้งหลาย ย่อมดัดศร ช่างถากไม้ทั้งหลายย่อมถากไม้ บัณฑิตทั้ง พฤษภาคม ๒๕๓๙ หลายย่อมฝกใจตน ทุก ๆ คนในโลกสามารถฟักใจ ด้วยการฝึก สมาธิให้ใจหยุดเป็นหนึ่งได้ ผลแห่งใจหยุดนิ่งจะทำให้ “เลนส์ใจ” สะอาด เมื่อเลนส์ใจสะอาดทำให้ “เห็นถูก เห็นตรง” ซึ่งจะทำให้การดำเนินชีวิตนั้นมีความสุขเพิ่มขึ้น มีความทุกข์ลดลง อบรมใครไม่เกินอบรมตน อบรมตน ไม่เกินอบรมใจ ฝาฝน ใครไม่เกินฝึกฝนตน ฝึกฝนตน ไม่เกินฝกฝนใจ มาอบรมฝึกฝนใจด้วยการ “หยุดใจ” ที่ศูนย์ กลางกายกันเถอะ ไม่รู้จักคำว่า “หยุด” ไม่รู้รสคำว่า “สุข” สนใจการปฏิบัติธรรม ๑ สัปดาห์ โปรดติดต่อ.... โครงการปฏิบัติธรรมพิเศษ โทร. ๕๒๔-๐๒๕๓-๖๓ ต่อ ๑๒๔, ๑๒๖ 0 กัลยาณมิตร