การพิสูจน์พระอรหันต์ : หน้า 101/128

ยังมิได้ปลงใจแน่นอนว่า นักบวชที่ ตนเห็นท่านใดจะเป็นพระอรหันต์ ที่แท้จริงหรือปลอมแปลงมา จึงวาง ตัวเป็นกลางอยู่ แต่ในใจก็คิดว่าจะ พระอรหันต์จริงๆ หรือไม่ ด้วยเหตุนี้ท่านราชคหเศรษฐี ชาวกรุงราชคฤห์ ผู้ปรารถนาจะได้ พบเห็นพระอรหันต์ที่แท้จริง แต่ก็ หากหระอรหันต์อปูจ๋างแล้วไขรั ขอให้ท่านเหาะมารับเอายาตรูไปเถิด ข้าหจ้าและลูกเมียทุกคน จะขอยึดเอาท่านเป็นสรณะของชีวิตตลอดไป ต้องหาทางพิสูจน์ให้ได้อย่างแน่ชัด เสียก่อน แล้วจึงจะให้ความเคารพ สักการะเลื่อมใสในผู้เป็นพระอรหันต์ สำนักต่างๆ ซึ่งตั้งตัวเป็นปรมาจารย์ ท่านเชคหเศรษฐี แล้วบอกกับ เศรษฐีอย่างนี้ว่า บาตรไม้จันทน์แดง ใบนั้นนะ ลมควรจะเป็นของอาจารย์ นิครนถนาฏบุตร ท่านเศรษฐีอย่า ท่า เรื่องให้ยุ่งยากวุ่นวายด้วยการให้ อาจารย์ของพวกเราต้องเหาะขึ้นไป เพราะบาตรนี้มีค่าน้อย ไม่ สมควรกับการกระทำ เช่นนั้น” นั้นอย่างเต็มที่ ทั้ง 5 สำนัก ต่างก็ผลัดกันไปขอ วันหนึ่งราชคหเศรษฐีได้สั่ง บาตรนั้นจากท่านเศรษฐี มิใยจะ ให้บ่าวไพร่ลงไปชิงคาข่ายเพื่อท่า อ้อนวอนขออย่างไร ท่านเศรษฐีก็มี ตามความคิดเดิมว่า “หากท่านเจ้า ความสะอาดในบริเวณที่จะลงอาบน้ำ ได้ยกให้ผู้ใดทั้งสิ้น ยังคงยืนกราน ในแม่น้ำคงคา ปรากฏว่าในตาข่าย ที่ขึงลงไปในแม่น้ำนั้นมีปุ่มไม้จันทน์ สำนักใด แน่ใจว่าตนเองเป็นพระ แดงที่ถูกน้ำเซาะติดมาด้วย ราชา อรหันต์แล้วละก็ ขอเชิญเหาะขึ้นไป ดหเศรษฐีพิจารณาเห็นว่าปุ่มไม้จันทน์ หยิบเอาบาตรบนปลายไม้ไม่ที่สูง ๖๐ แดงนี้ มีขนาดเท่าหม้อน้ำ มีสีแดง ศอกนั้นเถิด” สดเหมือนมีครั่ง เป็นสิ่งของที่มีอยู่ แล้วมากมายในบ้านของคน แต่ปุ่ม จะเหาะขึ้นไปเอาบาตรตามค่า ประ- ไม้จันทน์แดงที่ติดตาข่ายมานี้ ท่าน กาศของท่านเศรษฐีได้ ก็หมดหวัง เศรษฐีได้สั่งให้นำไปกลึงเป็นบาตร ที่จะนำบาตรนั้นไปครอบครอง โอกาส แล้วนำไปใส่สาแหรกแขวนไว้บน ที่จะโฆษณาชวนเชื่อว่าสำนักของ เจ้าสำนักทั้งหลายเมื่อไม่อาจ ปลายไม้ไม่ที่สูงถึง ๖๐ ศอก พร้อม ตนมีพระอรหันต์อยู่ ก็มีชั้นพับไป ทั้งร้องประกาศไปด้วยเสียงชันดังว่า แค่กระนั้น เมื่อเวลาล่วงไป 5 วัน “หากพระอรหันต์มีอยู่จริง นิครนถนาฏบุตร เจ้าสำนักนิครนถ์ แล้วไซร้ ขอให้ท่านเหาะมารับเอา สมองใส ก็คิดอุบายเพื่อหวังจะได้ เอาเลย ลูกศิษย์ของเขาก็ท่า ตามที่ อาจารย์บอกทุกประการ แต่ก็ไม่ ประลุยผลสำเร็จ เพราะราชคห เศรษฐียังยืนยันค่า เติม นาฏบุตรจึงนัดแนะกับลูกศิษย์ไว้ว่า ถ้าพาลูกศิษย์ทั้งหลายเห็นตนแสดง นิครนถ์- อาการยกแขนยกขาท่า ท่าจะเหาะ ไปเอาบาตรนั้นจริงๆ ก็ให้ลูกศิษย์ กรูกันเข้ามายึดมืออึดเท้าของอาจารย์ ไว้ แล้วอ้อนวอนให้อาจารย์หยุด การกระทำ เช่นนั้นเสีย เมื่อนัดแนะ บาตรนี้ไปถิด ข้าพเจ้าและลูกเมื่อ บาตรไม้จันทน์แดงนั้นมาเป็นของคน กับลูกศิษย์ตกลงเป็นที่เข้าใจกันดีแล้ว เขาร้องเรียกลูกศิษย์มาแล้ว นิครนถนาฏบุตรก็เดินทางไปที่คฤ หาสน์ชื่องราชคหเศรษฐี ณ เมือง ทุกคน จะขอยึดเอาท่านเป็นสรณะ “พวกเจ้าทั้งหลายจงไปหา ราชคฤห์นั่นเอง ของขวิดตลอดไป” สั่งว่า เมื่อเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของเจ้า .กัลยาณมีดร ๙๙ พฤษภาคม ๒๕๓๙