การตัดสินใจของหลวงพ่อวัดปากน้ำ : หน้า 29/128

ก็ไม่กี่บาท เพียง ๑๐ บาท ๑๒ บาทเท่านั้น ส่วนตัวเราเป็น เจ้าของทรัพย์ทั้งเรือหมด ส่วนตายจะให้ลูกจ้างตายก่อน ไม่ถูก เอาเปรียบลูกจ้างมากเกินไป ไม่สมควร ถือไปก็คิดไปดังนี้ และคิดหนักเข้าก็ตัดสินใจเด็ด ขาดออกไป สมควร’ “เราเป็นเจ้าของ ให้เราตายเสียก่อนดีกว่า จึงจะ คิดตกลงแล้วก็เรียกลูกจ้างให้มาถือ ตัวก็หอบปืน แปดนัตที่เอาไปไว้ข้างหัวเรือมาไว้ใกล้ตัวข้างท้ายเรือ ก็ถือ ท้ายเรือเรื่อยไป ใกล้จะออกจากลัดเดิมที น้ำก็ขึ้น เรือข้าวที่หนัก ก็ตามหัวน้ำขึ้น สวนเข้ามาประดังกันแน่น จีนก็ส่งเสียง แต่ว่า อ่าๆ ประดังกันแน่น ออกก็ไม่ได้ เข้าไปก็ไม่ได้ น้ำก็น้อย เลยต้องด่างฝ่ายต่างก็ปักหลักกรานหน้าจอดกัน นิ่งอยู่ เราเป็นคนท้าย ม่านพ้นอันตรายมาแล้วก็มาคิดว่า “การหาเงินทองนี้ลำบากจริงๆ เจียวนา บิดาของ เราก็หามาดังนี้ เราก็หาซ้ำรอยบิดา ตามบิดาบ้าง เงินแล ทองที่หากันทั้งหมดด้วยกันนี้ ต่างคนก็ต่างหา ไม่มีเวลา หยุดด้วยกันทั้งนั้น ถ้าใครไม่เร่งรีบหาให้มั่งมีก็เป็นคนต่ำ แลเลว ไม่มีใครนับถือแลคบหา เข้าหมู่เขาก็อายเขา เพราะเป็นคนจนกว่าเขา ไม่เทียมหน้า เทียมบ่า เทียมไหล่ กับเขา บุรพชนต้นสกุลของเราก็ทำกันมาดังนี้ เหมือนๆ กันจนถึงบิดาของเราแลตัวเราบัดนี้ ก็บัดนี้บุรพชนแลบิดา ของเราไปทางไหนหมด ก็ปรากฏขัดแก่ใจว่าตายหมดแล้ว แล้วตัวเราเล่าก็ต้องตายเหมือนกัน “แต่พอคิดถึงตายขึ้นมาดังนี้แล้ว ใจก็ชักเสียวๆ นึก ถึงความตายที่จะมาถึงตัวโดยไม่มีสงสัยเลย “เราต้องคายแน่ๆ บิดาเราก็มาล่องข้าว ขึ้นจากเรือ ข้าว ก็เจ็บมาจากคามทาง แล้วขึ้นจากเรือข้าวได้ไม่กี่วันก็ ถึงแก่กรรม เมื่อถึงแก่กรรมแล้ว เราที่ช่วยพยาบาลอยู่ไม่ ได้เห็นเลยที่จะเอาอะไรติดไป - ผ้าที่บ่งแลร่างกายของแก เราก็ดูแลอยู่ ไม่เห็นมี อะไรหายไป - ทั้งตัวเราแลพี่น้องของเรา ที่เนื่องด้วยแกตลอด ถึงมารดาของเราก็อยู่ ไม่เห็นมีอะไรเลยที่ไปด้วยแก แกไป พฤษภาคม ๒๕๓๙ เพราะเราเป็นผี เราก็เอาก้อนดิน บ้าง ไม้บ้าง โยนหรือปาเข้าไปให้ ถูก เพราะเขาไม่เห็นตัวเรา เขาก็ ต้องบอกผโยนมา หรือปาเข้ามา ไป หาคนโน้นก็ไม่เห็น มาหาคนนี้ก็ไม่ เห็น คิดไปดังนี้แหละจนเผล ตัว นั้นก็ไม่เห็น แต่พอรู้สึกตัวขึ้นมา ก็รีบลุกขึ้น จุดธูป อธิษฐานในใจของตัวเองว่า “ขออย่าให้เราตายเสียก่อน บอ ให้บวชเสียก่อน ถ้าบวชแล้ว ไม่ลึก จนตลอดชีวิต” ผู้เดียวแท้ๆ “ก็ตัวเราเล่าต้องเป็นดังนี้ เคลื่อนความเป็นอย่างนี้ ไปไม่ได้แน่ เมื่อคิดตกลงใจดังนี้แล้ว ก็ลองทำ เป็นตายดู นอน แผลงไปที่ท้ายเรือนั้น แล้วท่า เป็นตาย ตายแล้ว ท่า ไปหา คนที่เป็นญาติบ้าง พี่น้องบ้าง เพื่อนที่ชอบกันบ้าง เขาก็ ไม่เห็นเรา เพราะเราเป็นผี เราก็เอาก้อนดินบ้าง ไม้บ้าง โยนหรือปาเข้าไปให้ถูก พราะเขาไม่เห็นตัวเรา เขาก็ต้อง บอกผีโยนมา หรือปาเข้ามา ไปหาคนโน้นก็ไม่เห็น มาหา คนนี้ก็ไม่เห็น คิดไปดังนี้แหละจนเผลอตัว แต่พอรู้สึกตัวขึ้นมา ก็รีบลุกขึ้นจุดธูป อธิบานใน ใจของตัวเองว่า “ขออย่าให้เราตายเสียก่อน ออให้บวชเสียก่อน ล้า บวชแล้วไม่ลึก จนตลอดชีวิต ชีวิตที่ต้องประสบกับความยากลำบากในการแสวงหา ทรัพย์ ย่อมพบกันแล้วทุกคน แต่จะมีใครสักคนที่ได้คิด อย่างหลวงพ่อวัดปากน้ำ; กระทั่งได้ตัดสินใจออกบวชและ ค้นคว้าธรรมะอย่างจริงจัง จนได้พบวิชชาธรรมกายของ กัลยาณมิตร