การตัดสินใจครั้งสำคัญ : หน้า 116/128

ลัดขั้นตอน เกิดมาได้ไม่นาน ยังไม่ ทันจะได้ทำอะไร ก็ตายเสียแล้ว คนเราเกิดมาท่า อะไรกันนี่ มันเกิด ความเบื่อหน่าย” ผมรู้สึกเหมือนกับว่าหลวงพี่ พูดถึงเรื่องในใจผม ไม่น่าเชื่อเลยว่า ผมกับหลวงพี่มีแง่คิดมุมมองใน แนวเดียวกัน เพียงแต่หลวงพี่ท่าน ได้ก้าวพ้นวังวนของความคิดนั้นออก มาไดกอน “ผมขอถามหลวงพี่ตรง ๆ นะครับ หลวงพี่ผิดหวังหรือมีปัญหา อะไรหนักๆ ก่อนจะตัดสินใจบวข หรือเปล่าครับ?” “เป็นค่าาถามที่ดีมาก” หลวงพี่ ชม “คำตอบคือไม่มี เท่าที่เรารู้จัก กันมา ภาษิตคงพอจะทราบใช่มั้ยว่า ครอบครัวของหลวงพี่เป็นครอบครัว อบอุ่น โยมพ่อโยมแม่ก็รักและดูแล หลวงพี่เป็นอย่างดี ปัญหาครอบครัว ก็ตัดไป ปัญหาหน้าที่การงานก็ไม่มี เพราะบริษัทที่ท่างานก็เป็นของ ภาษิตวันนี้ไง ถึงวันนี้ โยมพ่อโยม แม่ของหลวงพี่ ท่านตั้งใจ ท่าทาน รักษาศีล เจริญภาวนา อย่างเป็น กิจวัตร อย่างเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ท่านไปแล้ว” ผมขับรถออกจากวัด ด้วย ความรู้สึกโปร่งสบาย เบากาย เบา ใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเลยในชีวิต อิ่มเอิบ เบิกบานใจ ถ้าสิ่งที่ผมได้ รับในขณะนี้ เรียกว่า “บุญ” ผมขอ ให้แจ๊คได้มีส่วนในผลบุญครั้งนี้ด้วย เมื่อผมมาถึงบ้าน ดุจแก้ว มารออยู่ เธอยิ้มแย้มแจ่มใส เข้ามา รับผมถึงรถ “พี่ษิตไปไหนมาคะ แก้วมา รอเกือบชั่วโมงแล้ว” เธอถาม ผมตอบ “ไปหาค่าา ตอบให้กับชีวิตจะ “แล้วหาได้มั้ยคะ?” “ได้ซิจ๊ะ” ผมพูดพร้อมกับ ครอบครัว ปัญหาเรื่องเพื่อนหญิงก์ วางมือบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมนิ่ม ไม่เคยมี เพราะหลวงพี่เห็นทุกคน สลวยของดุจแก้ว เพื่อถ่ายทอดความ เหมือนพี่เหมือนน้อง ปัญหาจริงๆ รู้สึกนึกคิดบางอย่างให้กับเธอ ถึง ประการเดียวที่เกิดขึ้น ก็คือ ปัญหา ที่ใจของหลวงพี่เอง การตัดใจจาก ความสะดวกสบายที่เคยได้รับ ตลอด เวลาเกือบ ๒๕ ปี ไม่ใช่เรื่องง่าย มี การต่อสู้ยื้อยุดกันอยู่นานในใจของ อาตมา ในที่สุดธรรมะก็ขนะอธรรม ขณะนี้ ผมมองเห็นดุจแก้ว ไม่ต่าง อะไรกับภาษร นองสาวของผม เมตตา และเอ็นดูเธอ เหมือนๆ กัน “กลับมาแล้วหรือพ่อหนุ่ม น้องมารอทานข้าวเกือบชั่วโมงแล้ว ไปไหนมาจ๊ะ” คุณแม่ร้องทัก ร้อง ถาม อาตมาได้มาเป็นหลวงพี่อยู่ต่อหน้า “พี่ษิตบอกว่า ไปหาค่า ตอบ ให้กับชีวิตค่ะ” ดุจแก้วชิงตอบ “แล้วพบค่า ตอบมั้ยล่ะลูก” คุณแม่ถามยิ้มๆ “พบครับ แล้วก็มีผลต่อการ ตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของ ผมด้วย ผมอยากให้ทุกคนชื่นขม กับการตัดสินใจในครั้งนี้ของผม” “จ้า! ต้องชื่นชมแน่” คุณแม่ สัพยอก แล้วหัวเราะเบิกบาน ด้วย เข้าใจไปเลียอิกทางหนึ่ง “พี่ษิต!” ดุจแก้วอุทาน แวว ตาหวั่นไหว คล้ายจะเห็นลางอะไร บางอย่าง ผมรู้ว่าเธอรับกระแสความ คิดของผมได้ ผมไม่แน่ใจว่า เมื่อ ผมพูดประโยคต่อไปจบลง อะไรจะ เกิดขึ้น แต่นั่นมันหมายถึงว่า ผม สามารถแหวกวงล้อมใจของตนเอง ได้สําเร็จแล้ว ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ดามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดดามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือน่าส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าของ ถึง กองบรรณาธิการ วาวสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมของด้วยว่า "เรื่องสั้น" ทั้งนี้ขอโพถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๙