การสูญเสียและการระลึกถึงเพื่อน : หน้า 113/128

แจ๊ค กินข้าวเสร็จแล้วนาย อย่างนี้เต็มทน นานๆ ที เขาก็ออก ฤทธิ์เพื่อทวงสิทธิ์ส่วนตัวสักครั้ง จะไปไหนต่อ?” ผมถาม เพื่อนรัก ขณะรับประทานอาหาร ครอบครัวก็จะรู้สึก และผ่อนปรน รอบดึก ในร้านอาหารข้างทาง “คงกลับบ้าน แต่เราจะไป ส่งนายก่อน กี่ทุ่มแล้ววะ” “สี่ทุ่มครึ่ง กลับเถอะวะ ดึก แล้ว” ผมขวน แจ๊คอาสาขับรถไป ส่งผมที่บ้าน พอรถเคลื่อนตัวออก มาพ้นที่ชุมชน ถนนโล่งว่าง แจ๊ค เหยียบคันเร่งจนเข็มบอกความเร็วชี้ ต่อชั่วโมง ผมเอื้อม ไปที่ ๑010กม. มือไปจับไหล่เพื่อนแล้วบอกว่า “มันจะถึงบ้านดึกไปสักหน่อย ก็ยังดีกว่าไม่ถึงนะโว้ย!” “ถึงชีวะ ถึงบ้านเก่าไง” แจ๊ค ยังเถียงแต่ก็ยอมผ่อนคันเร่งโดยดี “เออ! นายไปคนเดียวก่อน เถอะ” ผมยังอคต่อความไม่ได้ “มาคนเดียวก็ต้องไปคนเดียว ชีวะ” แจ๊คโต้ตอบ ด้วยน้ำเสียง รื่นเริงมีเพียงแววตาเท่านั้นที่หม่น แสงลง แจ๊คเป็นลูกชายคนเดียว ของครอบครัวผูมีชันจะกิน พ่อ แม่ และพี่สาวทั้ง = คน ของแจ๊ค ทุ่ม เทความรัก ความเอาใจใส่ต่อเขา อย่างมากมาย สำหรับแจ๊คแล้ว มัน มากมายเหลือเพ้อ จนเขารู้สึกเนื้อ ลงบ้าง “พี่ษิตคะ พี่จอยมาหา” เสียง ภาษรน้องสาวผมร้องเรียกอยู่หน้า ห้อง นี่ยังไม่ 6 โมงเข้าเลย ทำไม พี่สาวของแจ๊ค มาหาผมแต่เช้า “สวัสดีครับ พี่จอย” “สวัสดีจ๊ะ ภาษิต” พี่จอย รีบไหว้ หน้าคาบอกว่าเพิ่งผ่านการ ร้องไห้มาอย่างหนัก “มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผม รู้สึกแปลกใจ “แจ๊ค เขามีอะไรไม่สบายใจ หรือเปล่าษิต?” พี่จอยถาม “ทำไมหรือครับ เขาหนีออก จากบ้านหรือครับ?” ผมถามด้วย น้ำเสียงขันๆ เพราะรู้ดีว่า ถ้าแจ๊ค หนีออกจากบ้านจริง เขาจะไม่ไป ไหนนอกจากกระท่อมเล็กๆ ในสวน มะม่วงนอกเมืองของพ่อผม “พี่จอยไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผม จะไปตามมาให้ ไม่ต้องร้องไห้หรอก ครับ” ผมปลอบเพราะเห็นพี่จอย สะอึกสะอื้นมากขึ้น เหมือนชีวิตทั้งชีวิตของเขาเป็นสิทธิ์ “เมื่อคืนพอเขากลับเข้าบ้าน ขาดของครอบครัว ในสายตาของ ครอบครัวเขายังเป็นเด็กชายแจ๊ค ตลอดเวลา แจ๊คเองก็เบื่อหน่ายสภาพ มา ก็มีปากเสียงกับแม่ แล้วก็ขับรถ ออกไปอีก หลังจากนั้นก็เกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล" “คราวนี้ ขา หรือแขน หักล่ะ พฤษภาคม ๒๕๐๙ 0 กัลยาณมิตร ครับ” ผมรู้นิสัยเพื่อนคนนี้ดี เขา ชอบขับรถเร็วพอเกิดอุบัติเหตุ แม่ กับพี่สาวก็ร้องไห้อย่างนี้ทุกที สงสาร ลูก สงสารน้อง “ไม่ใช่ จ๊ะ” "แล้วตอนนี้อยู่ห้องไหนล่ะ ครับ เดี๋ยวสายๆ ผมจะไปเยี่ยม” “ท้องตับจิต” “ดับจิต!!” ผมรู้สีกเหมือนถูกฟาดด้วย ของแข็งกลางกระหม่อม ไม่ต้อง ถามว่า เพราะผมได้ยินชัดเจน มัน เป็นความจริง! อีกใจก็ค้านว่าไม่ใช่ มันเป็นความฝันต่างหาก ดูสิ! ผม ยังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย ผมยังไม่ตื่น ผมฝันไป ผมฝันไป เพื่อนผมต้อง ไม่ตาย แต่ทำไม เสียงร้องไห้ของพี่ จอยดังอยู่ ไม่ขาดหายไปเสียที หรือ นี่เป็นความจริง คนเรามีเกิด แก่ เจ็บ แล้วก็ตายไม่ใช่หรือ? แต่แจ๊ค ยังไม่แก่ แล้วเขาก็ไม่ได้เจ็บ ทำไม? เขาถึงตายง่ายดายขนาดนี้ ทำไม? ชีวิตหนึ่งของแจ๊ค เกิดมา แล้วก็จากไป รวดเร็วเสียจนไม่มี ใครตั้งตัว ผมไม่แน่ใจว่าแจ๊คเองได้ “ทันคิด” หรือไม่ว่าเขาเกิดมาทำไม? เกิดมาเพื่อใคร? สำหรับผมบทเรียน ชีวิตบทสำคัญบทนี้ที่ต้องสูญเสีย เพื่อนรัก ถึงแม้ว่าจะผ่านมาเป็น เวลาเกือบ ๑๑ ปีแล้วก็ตาม แต่เมื่อ หวนระลึกถึงครั้งใด ผมรู้สึกเหมือน