ธรรมะกับคุณยายทองลุก : หน้า 39/128

ธรรมะกับคุณยายทองลุกได้นั้น ย่อมจะต้องเป็นผู้ที่เจ้า ของบ้านเขาไว้วางใจ รักและเอ็นดูเป็นอย่างมากทีเดียว แต่กระนั้นคุณยายก็สามารถพิสูจน์ธาตุแท้แห่งความเป็นผู้ มุ่งมั่นในธรรมะปฏิบัติ โดยได้ประพฤติปฏิบัติตนรับไข้ช่วย เหลือการงานในบ้านเป็นอย่างดีเยี่ยม จนถึงขนาดได้รับ ความไว้วางใจให้เก็บรักษากุญแจหีบสมบัติของบ้านเลยที เตียว เมื่อคุณยายได้รับอนุญาตให้เรียนธรรมะกับคุณยาย ทองลุกแล้ว ต่อมาก็ได้รับการชักชวนให้เข้าไปฝากตัวเป็น ศิษย์หลวงพ่อวัดปากน้ำฯ ซึ่งทันทีที่หลวงพ่อท่านเห็น คุณยาย ท่านก็ให้ข้าชั้นเรียนเพื่อการปฏิบัติธรรมชั้นสูง โดยไม่รั้งรอ ด้วยโอกาสนี้เองคุณยายอุบาสิกาจันทร์ก็ได้ สมปรารถนา โดยได้ปฏิบัติธรรมจนบรรลุผลสามารถไป ตามหาพ่อที่ตายไปแล้ว และคุณยายก็ได้ช่วยให้ท่านไปสู่ ภพภูมิแห่งการเสวยสุขได้ตั้งแต่บัดนั้น กิตติสัพท์แห่งความดี เมื่อได้มาศึกษาธรรมะกับหลวงพ่อวัดปากน้ำฯ คุณ ยายก็ได้รับคัดเลือกให้เข้าท่าวิชชา ซึ่งหลวงพ่อท่านจะมี สถานที่แห่งหนึ่ง ที่มีการนั่งสมาธิปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่อง ตลอด ๒๔ ชั่วโมง เรียกกันว่า โรงงานทำวิชชา จะมีชุด ผู้เข้าท่าวิชชาอันเป็นการปฏิบัติธรรมระดับสูงเวียนเข้าไปเป็น ชุดๆ ละ 5 ชั่วโมง คุณยายปฏิบัติธรรมได้ผลอย่างดี เยี่ยมจนได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าชุดผู้ทำวิชชาชุดหนึ่ง อีกด้วย ความที่คุณยายเป็นผู้ทำวอะไรทำจริง และทำได้ อย่างต่อเนื่อง ไม่มีกังวลถึงทางบ้านหรือครอบครัว หรือ แม้นอกเวลาเข้าโรงงานทำวิชชา คุณยายก็กำหนดใจครึก อยู่ในธรรมตลอดเวลา ขณะที่เพื่อนคนอื่นกลับไปเยี่ยม บ้านบ้าง ออกไปทำธุระนอกวัดบ้าง ดังนั้นธรรมปฏิบัติ ของคุณยายจึงก้าวหน้าและสามารถตอบคำถามของหลวง พ่อวัดปากน้ำฯ ผู้เป็นครูบาอาจารย์ได้อย่างแม่นย่า จน ครั้งหนึ่งหลวงพ่อวัดปากน้ำฯถามทุกคนว่า “ที่มานั่งปฏิบัติ ธรรมกับหลวงพ่อนั้น ท่าเพื่อใคร, บางคนก็ตอบว่า “ท่า เพื่อวัดบ้าง ท่าเพื่อหลวงพ่อบ้าง ท่าเพื่อพระศาสนาบ้าง,, แต่คุณยายคุณาก็กาจันทร์ดอบอย่างฉะฉานว่า “ลูกทั้งเพื่อ สัวลูกเองเข้าค่ะ,, หลวงพ่อวัดปากนั้น ถูกใจมาก ยิ้ม และพุดชั้นว่า “เออ.. ต้องอย่างนี้ชนะ, คุณยายจึงได้ รับค่าชมจากหลวงพ่อ ที่คุณยายว่า ติดใจเสมอว่า “ลูก พฤษภาคม ๒๕๓๙ จันทร์นี้ เป็นหนึ่งไม่มีสอง" และครั้นเมื่อหลวงพ่อท่าน มรณภาพไปแล้ว เมื่อผู้ใดสนใจจะเรียนวิชชาธรรมกายก็ มักจะมีการบอกกล่าว มาเรียนกับคุณยายอุบาสิกาจันทร์ ซึ่งพระเดชพระคุณพระสุธรรมยานเถร (หลวงพ่อธัมมชโย) เคยเล่าไว้ว่า เมื่อมาที่วัดปากน้าฯ โดยที่ไม่รู้จักใคร ก็ได้ รับค่าวแนะนำให้ไปเรียนธรรมะกับคุณยายด้วย คุณยาย อุบาสิกาจันทร์จึงได้ชื่อว่า “เป็นผู้สืบทอดวิชชาธรรมกาย" สมดังที่หลวงพ่อวัดปากน้ำฯ ผู้ค้นพบวิชชาได้มอบหมาย ไว้ก่อนมรณภาพได้อย่างดีเลิศ เล่าเรื่องคุณยายุ หลวงพ่อท่าน คุณแข่งแข จิตติโรจน์ ศิษย์คนเก่าแก่ของวัด ปากน้ำฯ ปัจจุบันอยู่ในวัยเกษียณแล้วเล่าว่า ได้ติดตาม สร้างบุญบารมีมากับดฏยายอุบาสิกาจันทร์มาตั้งแต่อยู่วัด ปากน้าฯ ครั้งหนึ่งคุณแข่งแขได้เข้าไปกราบหลวงพ่อวัด ปากน้ำฯ พร้อมกับบิดาและพี่ๆ น้องๆ เรียกให้เข้าไปใกล้แล้วบอกว่า “จอให้หนูดูแลน้อง ๆ ให้ดี มะ” คำพูดของหลวงพ่อทำให้คุณแข่งแขต้องขบคิดอยู่นาน เพราะน่าจะเป็นค่า พูดให้กับคุณพ่อหรือพี่ๆคนอื่นมากกว่า แต่ค่า ที่ท่านกล่าวดูเหมือนมีนัยแฝงอยู่ จนกระทั่งได้มา เรียนธรรมะกับคุณยายอุบาสิกาจันทร์ และได้มาสร้างวัด พระธรรมกาย คุณแข่งแขถึงเข้าใจว่าว่า “ดูแลน้องๆ ก็ คือดูแลน้อง เป็นญาติทางธรรมที่มาร่วมสร้างบุญบารมีด้วย กันนั่นเอง เพราะที่วัดพระธรรมกาย ไม่ว่าจะเป็นพระ ภิกษุหรืออุบาสก อุบาลี รุ่นบุกเบิกสร้างวัดพระธรรมกาย ล้วนนับถือคุณแข่งแขแถะยกย่องไว้ในฐานะของผู้เป็นพี่ นั่นเอง และคุณแข่งแขมั่งเล่าอีกว่า ที่ทุกคนสามารถรวม กันเป็นหมู่คณะจนสามารถสร้างวัดพระธรรมกายขึ้นมาได้ เป็นเพราะคุณยายท่านคอยปกป้องดูแล โดยเฉพาะคุณ ยายเข้มงวดเรื่องการประพฤติพรหมจรรย์เป็นอย่างมาก ซึ่ง ลูกศิษย์ที่มาเรียนธรรมะกับคุณยายในครั้งนั้นส่วนใหญ่เป็น คนวัยหนุ่มสาว คุณยายจะมีฤศโลบายกันไม่ให้ผู้หญิงกับ ผู้ชายคุ้นเคยกันจนเกินควร เช่น เวลานั่งสมาธิก็จะแยก หญิงชายไว้คนละด้าน เมื่อหมดเวลาแล้วก็จะปล่อยให้ผู้ หญิงกลับก่อน ผู้ชายค่อยกลับที่หลัง ดังนั้นบ้านธรรม ประสิทธิ์อันเป็นสถานที่คุณยายสอนธรรมะ จึงเป็นที่ที่สอน ธรรมะกันจริงๆ และไม่ปรากฏมีเรื่องชู้สาวหรือการเกี้ยว 0 กัลอาณมิตร 0