การทดสอบพระอรหันต์ : หน้า 103/128

ที่อยู่สูงถึง ๖๐ ศอก แด่พระอรหันต์ ที่สามารถเหาะขึ้นไปเอามาได้นั้นนะ ทวาชะก้มหน้ารับค่า พระอรหันต์ แล้วทีนี้เป็นไง พอ ท่านราชคหเศรษ?ใหญ่ของเมือง เราตัดสินใจถวายบาตรไม้จันทน์แดง ท่านองเหมือนย่ำยีพระพุทธศาสนา อัครสาวกเบื้องซ้าย ผู้เลิศทางด้าน นั่นแหละ” “ใช่ครับ” พระปิณโฑลภาร มีฤทธิ์แล้ว พระปิณโฑลภารทวาช- เถระก็วางใจหยุดนิ่งเข้าไปภายใน ตามส ดับ จนสงบอยู่ในขั้นจตุตถ- “ท่านปิณโฑลเป็นผู้มีฤทธิ์ มี ฌาน มีอภิญญาเป็นเครื่องถึง มี ความละเอียดชองจิตถึงขั้นปรับระดับ น้ำหนักตัวให้เบาได้ดังใจแล้ว ก่อน จะพาตัวเหาะไปในอากาศ ท่านก็ ที่มีความเชื่อว่าพระอรหันต์ไม่มีอยู่ ใช้ปลายนิ้วเท้าคีบเอาแผ่นหินที่ท่าน ในโลก” ยืนอยู่นั้น ขึ้นไปพร้อมกับท่านด้วย จนป่านนี้แล้วก็ไม่เห็นมีพระอรหันต์ อานุภาพมากท่านจงไปเถิด จงเหาะ แม้สักองค์เดียวเทาะขึ้นไปเอามาได้ ไปน่า บาตรใบนั้นมา เพื่อลบล้าง ลักที ชะรอยพระอรหันต์ในโลกนี้ ความเข้าใจผิดของบุคคลทั้งหลาย จะไม่มีเสียแล้วกระมัง” พระมหาโมคคัลลานเถระได้ อินเช่นนั้น จึงกล่าวกับพระปิณโฑลฯ การทวาชเถระว่า “ท่านปิณโฑลภารทวาชะผู้ มีอายุ ท่านก็ได้ยินเรื่องที่พวกนักเลง คุยกันแล้วใช่ไหม ค่า พูดของพวก เขาแม้จะไม่มีเจตนาร้ายต่อพระพุทธ ศาสนา แต่ก็มีความหมายไปใน “ท่านกันเตโมคคัลลานะ ผู้ โดยพาแผ่นดินหมุนเวียนไปรอบ ๆ มีฤทธิ์เลิศกว่าพระสาวกทั้งหลาย บนท้องฟ้าเหนือพระนครราชคฤห์ หากท่านไม่ต้องการเหาะไปนำ บาตร เป็นจํานวน ๗ รอบ นั้นมาด้วยตัวของท่านเอง กระผมก็ จะไปน่า บาตรนั้นมาดาม แนะนำ ของท่านครับ” เมื่อได้รับอนุญาตจากพระ- พฤษภาคม ๒๕๓๙ ไAA \ กัลยาณมิตร ชาวเมืองที่อยู่บนพื้นดินมอง ขึ้นไปบนท้องฟ้าและเห็นแผ่นหินนั้น มีรูปร่างเหมือนฝาหม้อข้าว มีขนาด ใหญ่ประมาณ ๓ คาวุต ก็เกิดความ