การไม่ติดในคนและสิ่งของ : หน้า 86/128

ซิแดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก เราจะไม่ติดในคน สัตว์ สิ่งของ (แม่ได้ยินหลวงพ่อท่านพูด) และได้พิสูจน์ด้วยตนเองว่า เวลาเรานั่งสมาธิให้ใจเราหยุด นั่งดิ่งเข้าไปในกลาง (องค์พระ) อย่างต่อเนื่อง เราจะมี ความสุขได้ด้วยตัวเราเอง คือเราสามารถพบความสุขได้ ในกายภายในของเราเอง เราก็ไม่ต้องไปดีดในตัวบุคคล ที่ เราคิดว่าเขาจะให้ความสุขแก่เราได้ หรือในสัตว์เลี้ยง ซึ่ง เรารักใคร่เอ็นดู จะให้ความสุขเพลิดเพลินแก่เราได้ แม่ก็ เคยเลี้ยงมาแล้ว สารพัดสัตว์ ไม่ว่า หมา แมว ไก่ นก และปลา ตอนเด็กๆ แม่ก็อยากมากที่จะหาสัตว์ต่างๆ มาเลี้ยง เวลาเขาอยู่ในคอนโทรลของเรา ก็โอเคให้ความสนุกเพลิด เพลินได้ แต่ยามใดที่เขาดื้อด้านไม่ยอมเราบ้างล่ะ โอ๊ย! เข็ด แต่ละตัวๆ ที่แม่เลี้ยง ยิ่งสุนัขตัวโตๆ เขาจะชอบกัด รองเท้ามาก มีอยู่ตัวหนึ่งที่แม่เลี้ยง (ดูเหมือนตัวสุดท้าย) แม่ต้องเปลี่ยนรองเท้าบ่อยๆ เลย แต่ไม่สามารถเปลี่ยน นิสัยชนของเขาได้ จนแม่ต้องเปลี่ยนชื่อให้เขาใหม่ว่า “เจ้า ดื้อด้าน” เวลาตายเราก็เศร้าน้ำหูน้ำตาไหล เวลาไม่สบาย ก็ต้องลาก (ถูลู่ถูกัง) ขึ้นรถไปหาหมอ (หมา) สรุปแล้ว ต้องใช้ทั้งแรงกาย แรงใจเลี้ยงดูเขา ติดเขา แล้วเขาก็ต้อง จากเราไปนะจ้ะ คนก็เช่นเดียวกัน ถ้าไปติดในตัวบุคคลยิ่งแย่ใหญ่ เลย ต้องมีเขาเคียงข้างตลอดถึงจะมีกำลังใจ ถ้าขาดเขา ไปแล้วจะเหงาเศร้าใจ แต่เวลาตาย เราก็ต้องคายคนเดียว เอาเขาไปก็ไม่ได้ (ใครจะยอมไป) เวลาเขาอยู่ในบังคับ ของเราได้ เราก็ชมว่า เขาดีอย่างนั้นดีอย่างงี้ แต่ถ้าเขาท่า ตามใจเขา (ที่ไม่ถูกใจเรา) พูดง่ายๆ คือขัดใจเรา เราก็ โกรอว่าเขาอย่างนั้นอย่างนี้ แต่แม่ไม่ได้หมายความว่า ไม่ให้เราคบหาสมาคม กับใคร การอยู่ร่วมกันเป็นหมู่คณะ การเป็นกัลยาณมิตร แก่กันและกันเป็นสิ่งที่ว่าเป็น การเอาใจใส่เอื้ออาทรคลอด จนส่งเสริมเป็นกำลังใจแก่กัน ในการทําความดี และการ แนะนำดักเตือนเมื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเพลี่ยงพล้ำกระท่ามิด ก็ยิ่งจำเป็นต้องท่า ไม่ใช่ปล่อยไปเลยตามเลย ท่าเป็นทอง ไม่เร้อน เอาตัวเรารอดคนเดียว ถึงแม้การว่ากล่าวดัก กัลยาณมิตร ๘๔ เดือนนั้น จะไม่ถูกใจอีกฝ่ายหนึ่ง แต่ถ้าเราท่าด้วยความ หวังดี ความปรารถนาที่ดีจากใจที่บริสุทธิ์ สักวันหนึ่ง เขา ก็จะรู้ถึงความเป็นกัลยาณมิตรของเราเอง แม่เขียนมาซะยืดยาว เพื่อให้หนูได้รู้ว่า การดีดใน คน สัตว์ สิ่งของ คือเอาสิ่งเหล่านั้นมาครอบครองเป็น ยองเรา มีแต่จะทําให้ทุกข์ยากลำบากใจ สู้การดีดอยู่ใน กลางที่จะนำ หนทางให้เราหมดทุกข์ ให้เราเป็นอิสระไม่มี ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใด มีอิสระ มีความสุขอย่างเดียว คือสุขในกลาง สุขในการทําหน้าที่ที่เกิดมาเป็นมนุษย์ สุข ในการอยู่ร่วมกันเป็นหมู่คณะ สุขในการทําหน้าที่เป็นกัล ยาณมิตร ชักชวนผู้อื่นให้สร้างบุญสร้างบารมี ท่าสมาธิ ภาวนาวิชชาธรรมกาย ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่จะทําให้เราพ้น จากทุกข์ จากการถูกฝ่ายดำ ครอบง่า อาจจะเป็นสิ่งที่ยากในการเข้าถึงที่จะทําให้เราติดใน กลาง ลูกก็ต้องอดทน ไม่เบื่อหน่าย ทำใจของหนูให้รักใน วิชชาธรรมกายของจริงจังมั่นคง ฉีดวามยยันอุตสาหะที่ไป ให้ถึงจุดหมายปลายทาง จะท้อจะแท้ก็มั่นใจขึ้นมาใหม่ให้ เข้มแข็ง ท่าใจให้เข้มแข็งอดทน คูจากน้ำพระทัยที่เข้มแข็ง อุตสาหะอดทนของพระพุทธเจ้าในซาติที่เป็นพระโพธิสัตว์ ต้องแบกมารดาว่ายน้าอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรที่เวิ้งว้าง มองหาส่งไม่เจอ ท่านดังมีพระทัยที่เข้มแข็ง มีกำลังใจที่ เด็ดเดี่ยว พามารดาของท่านว่ายเข้าหาส่งจนว่า เร็จ ตั้ง ปรารถนาพุทธภูมิ และมีความตั้งใจที่จะพามวลหมู่สัตว์ ทั้งหลายเข้าหาส่งคือพระนิพพานด้วย แล้วเราซึ่งนั่งอยู่บน อาสนะที่นุ่มนวล มีแนวทางที่จะเข้าถึงธรรม โดยมีพระ เดชพระคุณหลวงพ่อท่านเมตตา สั่งสอน ให้ได้รู้ถึงวิธีเข้า ถึงธรรม ทั้งวัยของหนูก็ยังเป็นวัยที่ปลอดกังวลจากภาระ ทางโลก นับว่ามีบุญเหลือหลายที่จะพยายามนึกใจให้หยุด นึ่งได้อย่างสบาย เข้าถึงธรรมได้อย่างแน่นอน อย่าท้อแท้ นะจ้ะ หโษภาคม ๒๕๓๙ รักและคิดถึงลูก