การแสดงปาฏิหาริย์ในพระพุทธศาสนา : หน้า 105/128

เป็นอันมากพากันห้อมล้อมติดตาม ไปไม่ยอมห่าง พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสดับ เสียงอื้ออึงของมหาชนที่ติดตาม ไปเรียกพระเถระนั้นให้มาพบเรา พระเถระมา จึงตรัสถามพระอานนท์ ตถาคตในเวลานี้เลยนะ” เจ้าค่ะ” พระอานนท์กราบทูลเรื่อง ราว อันยาวไกล เพื่อป้องกันมิให้พุทธ ศาสนิกชนรุ่นต่อ ๆ ไป มองเรื่อง “ถ้าอย่างนั้น อานนท์ เธอจง อิทธิปาฏิหาริย์สำคัญมากไปกว่าเรื่อง ของมรรคผลนิพพาน อันเป็นเป่า หมายหลักในพระพุทธศาสนา พระ ว่า “พระเจ้าค่ะ” องค์จึงทรงถือเอาเหตุนี้เป็นสาเหตุ “อานนท์ นั่นเสียงอะไรหรือ” เมื่อพระปิณโทสภารทวาช แล้วทรงบัญญัติสิกขาบท ห้ามพระ “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า" เถระ เข้ามาเป่าเฉพาะพระพักตร์ สาวกทั้งหลายแสดงปาฏิหาริย์ หาก พระอานนท์ทูลตอบ “เสียงนั้นดัง พระพุทธองค์จึงตรัสถามว่า ภิกษุใดแสดงปาฏิหาริย์ ภิกษุนั้น มาจากกุฏิของท่านพระปิณโฑลภาร ทวาชะพระเจ้าค่ะ” “ภารทวาชะ ได้ยินว่าเธอ เหาะขึ้นไปนำบาตรไม้จันทน์มาจริง ต้องอาบัติทุกกฏ (ทุกกฎคือความชั่ว เป็นชื่ออาบัติจำพวกหนึ่งในบรรดา “แล้วอย่างไรอีกหรืออานนท์” หรือ” อาบัติทั้งเจ็ด) ส่วนบาตรไม้จันทร์นั้น ตรัสถามต่อ “จริง พระเจ้าค่ะ” พระเถระ มีรับสั่งให้น่าไปทำลายเป็นชิ้นเล็ก “ลีบเนื่องมาจากการที่ท่าน กราบทูลรับไปตามความจริง ชิ้นน้อย เพื่อประโยชน์ต่อการบด พระปิณโทลภารทวาชะเหาะขึ้นไป “ภารทวาชะเธอไม่สมควรจะ ในอากาศ แล้วรับประเคนบาตรไม้ กระทำเช่นนั้น” พระผู้มีพระภาคทรง ผสมยารักษาตาของพระภิกษุผู้อา พาธด้วยโรคตาทั้งหลายในเวฬุวัน กรุงราชคฤห์ ชาวเมืองพากันติดใจ จันทน์แดงจากราชคหเศรษฐีชาว กล่าวตำหนิการกระทำปาฏิหาริย์ของ มหาวิหารแห่งนั้น ในปาฏิหาริย์นั้น ต่างก็มาอ้อนวอน ทรงมีลายพระเนตรที่มองไปถึงการ ให้พระเถระแสดงให้ชมต่ออีก พระ เผยแผ่พระพุทธศาสนาในอนาคต พฤษภาคม ๒๕๓๙ (C) กัลยาณมิตร อ่านต่อฉบับหน้า พระอรหันตสาวกในครั้งนั้น เพราะ