การสร้างพระพุทธรูป : หน้า 67/128

การสร้างพระนั้นสร้างกันตามความนิยมของ แต่ละพื้นที่ เหมือนที่คนไทยแต่งตัวไม่เหมือนคน ญี่ปุ่นนั่นแหละ ฉะนั้น พระของญี่ปุ่น หรือจีน จึง แต่งตัวไม่เหมือนพระไทย ดวาย จรี” “บัมนี้อยากขอ พุทธเจ้าชูไว้เหนือเศียรอีกด้วย พระ พักจากเรื่องของวิชา พุทธเจ้าเป็นคนเหมือนเราไม่ใช่หรือ มาเป็นเรื่อง แต่ทำไมถึงมีมือเยอะแยะ ภาพที่สอง) สองสามอึดใจแรกที่ได้ยินค่า ถาม เกิดความกังวลว่าจะให้ค่า อธิบาย การ สนุกๆ แบบสบายๆ ก็ยังนึกไม่ได้ว่า จะเขียนเรื่องอะไร เพราะงานที่ท่านไป ในทุกๆวัน มีแต่เรื่องของวิชาการกับ ได้อย่างไร ถึงจะพอดีกับความเข้าใจ การทำสมาธิทั้งนั้น จะสนุกสบายเพียง ของเขา จะพูดอย่างไรให้ง่ายที่สุดหรือ ไหน ก็ไม่อาจพาใจพ้นออกไปจากสิ่ง จะเลี่ยงเสียไม่ตอบ แต่ในที่สุดก็ตัด สินใจอธิบายเรื่องจริงด้วยภาษาง่ายๆ ให้เขาพัง เพราะจ้าได้ว่าเคยถาม ปัญหายากๆ กับแม่ของตัวเองบ่อย ซึ่ง แม่ก็อธิบายให้ฟังอย่างอดทน ในตอน นั้นฟังเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่ และเข้าใจ หรือจะพูดว่าแม่ให้เกียรติ ไม่เมื่อหน่ายในค่า ถามเด็กๆ ของเรา นั่นแหละ ดังนั้น ค่า อธิบายที่มีให้กับเด็ก จึงถูกผูกขึ้นมาในใจเดี๋ยวนั้น ซ้ำยัง ชื่นชมด้วยว่าเป็นค่า ถามที่ดี ผู้เขียนเริ่มต้น ด้วยการพลิก หนังสือไปที่ภาพแรก ที่เป็นภาพของ พระพุทธรูปในญี่ปุ่น บอกเขาว่า พระ องค์นี้มีชื่อว่า “ไดบุตสึ หรือ ไดนฺตสุ" แปลว่า โกธ 60 สอบฉนวน หรือ พระพุทธเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ อยู่ในเมืองนา รา ใกล้ๆ กับโตเกียว พระไดบุตสีนี้ สูงกว่า ๔๒ ฟุต หนักประมาณ 8081 ดัน สร้างขึ้นในสมัยกามากุระ เป็น พระพุทธรูปที่ชาวญี่ปุ่นภูมิใจมาก ว่า เก่าแก่ และเป็นศิลปะที่ได้รับการถ่าย ทอดตรงจากอินเดีย ในสมัยคันธาระ เหล่านี้ได้ เพราะดูเหมือนว่าจะเป็น ทางเดียวเท่านั้นที่เมื่อส่งกาย ส่งใจ เข้าไปผูกพันแล้วไม่เคยเกิดทุกข์ ดังนั้นเรื่องสนุกง่ายๆ ในฉบับ นี้ เห็นทีจะเป็นเรื่องความสงสัยของ เด็กๆ ที่มีต่อพระพุทธรูปที่พวกเขา รู้สึกพอใจที่แม่ให้อธิบายให้ฟังอย่าง บังเอิญเห็นในหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ ตั้งใจ ไม่ละเลย และไม่คิดว่าเรายัง ทำงานของผู้เขียน เป็นหนังสือเกี่ยว เป็นเด็กจนฟังอะไรไม่รู้เรื่อง ต่อมา กับพระพุทธรูปและรูปเคารพ ชื่อ 061- เมื่อโตขึ้น ได้เรียนรู้ และบังเอิญพบ 1165 àทป 06m005 Oī 15ธ โฉโ โฉร! สิ่งที่เคยถามแม่มาก่อน ค่าตอบที่ฟัง แล้วเกิดความสับสนในความแตกต่าง แล้วไม่ค่อยเข้าใจในตอนนั้นกลับผุดขึ้น โดยผ่านวัฒนธรรมพุทธหรือพุทธศิลป์ กันของพระพุทธรูปว่า ทำไมพระพุทธ มาอีกครั้ง มาเพิ่มความเข้าใจให้แจ่ม รูปองค์ใหญ่ชื่อ ไดบุดสี (001115บ) แจ้งขึ้น ทั้งๆ ที่วันเวลาผ่านไปนาน ของญี่ปุ่นมีไรพระศก และมีจอมกระ หม่อมเหมือนพระธรรมกาย แต่มีอุณา ละแบบกัน ในยุคต้นของจีน ชาวพุทธในญี่ปุ่นภูมิใจเป็นนัก นักหนา ตัวเราเองนั้นน่าจะลืมไปแล้ว หนาจา ศิลปะอันงดงามและเก่าแก่นี้ ที่ไหนได้สิ่งเหล่านั้นยังถูกเก็บ ไว้ใน ได้เลือนหายไปแล้วจากจีนและอินเดีย โลมแหลมยื่นออกมา มือทำไมวางคน ใจเป็นอย่างดี พอถึงเวลาวันดีคืนดี แต่กลับยังคงอยู่อย่างหนักแน่นมั่นคง ทำไมห่มจีวรไม่เหมือน ก็ย้อนคืนขึ้นมาให้ความกระจ่างได้ ใน ดินญี่ปุ่น เชื่อกันว่าเป็นศิลปะ และไม่เหมือนพระที่ แสดงว่าความบริสุทธิ์ในใจของวัยเด็ก การปั้นพระพุทธรูปที่อยู่ในช่วงต้นสมัย มีอิทธิพลมากต่อการจดจ้า เพราะตอน ของการเริ่มสร้างพระพุทธรูปในอินเดีย ที่ฟังนั้น แม้จะฟังอย่างตั้งใจ แต่ก็ไม่ ตอนเหนือ “ซึ่งแสดงอย่างเด่นชัดว่า เหมือนกัน แค่ทำไมมีมือเยอะแยะไป ได้ตั้งใจว่าจะจ้าเอาไว้เป็นความรู้ แต่ ญี่ปุ่นได้รับความรู้ทางพุทธปรัชญามา หมด มือใหญ่สองมือยังเป็นรูปพระ ฟังเพราะพอใจที่แม่ตอบด้วยความรัก พระธรรมกาย วัดอื่นๆ ด้วย (ภาพที่หนึ่ง) ส่วนอีกรูปหนึ่ง เป็นภาพพระ พฤษภาคม ๒๕๓๙ O 1. ถัลยาณมิตร อ่านต่อหน้า ๘๖