ข้อความต้นฉบับในหน้า
ากควง ลูกที่รักแม่"ตกที่สุดในโอ
รูปหล่อหลวงพ่อวัดปากน้ำก็
ค่อยๆ ผุดขึ้นมา สวยงามมาก
ค่ะ ราวกับมีชีวดจิตใจ รูปหล่อนี้
หนักถึง ๑,๐๐๐ กิโลกรัม เกิดขึ้น
ได้จากความศรัทธาเลื่อมใสของ
ประชาชน เหมือนกับหล่อหลอม
จิตใจนับแสนดวงให้รวมมาเป็น
ดวงเดียวกัน หากใครที่มีส่วน
ร่วม มองไปครั้งใดก็จะภูมิใจ
ดีใจ มีปีติ รูปหล่อนั้นงามสง่า
เหมาะสมที่จะประดิษฐาน
ที่มหาวิหารเสียจริง ๆ
พฤษภาคม ๒๕๓๙
หงุดหงิดน้อยลงนะคะ แต่คงใช้เวลาในการปรับตัวบ้าง
นุ่นว่า อยู่ที่วัดกับที่ดอย ก็มีข้อดีกันคนละแบบ ดอยเป็น
สถานที่ที่รู้สึกสงบกว่าวัค อากาศเย็นสบายกว่า แต่มันแย่
ตรงที่ขึ้นไปหน่อย ผ้า ยากค่ะ แต่สรุปแล้ว นั่นก็ชอบ
เท่าๆ กัน แม่รูไหมคะ เป็นนนได้รับบุญที่ไม่เคยใต้า มาก
ก่อนด้วยก็คือ การตอบเสาโดมนั่นเอง แม่คง โคมมาฆ
ประทีปที่จุดกันได้นะคะ ตอนแรกเขาจะใช้ไม้เล็กๆ ชก
แทนก่อน แล้วจะใช้เหล็กรูปร่างเหมือนตะปูชกลงไป โดย
ใช้ต้อนทุบจนเป็นรูใหญ่ ๆ จากนั้นก็ว่า เสาโคมชกลงไป
นั่นทำไปได้ ๒-๓ วัน จนเมื่อด้านชิ้น มีอยู่วันหนึ่ง หลวงพ่อ
ธัมมชโยมาดูการเตรียมงานด้วย พอตกเย็นในห้องนั่งสมาธิ
หลวงพเอก็ชมว่า น.ร.สำราญญาใช้เวลาว่างได้เป็นประโยชน์
แม้ว่าอยู่นอกรอบนั่งสมาธิใจก็ยังอยู่ในบุญ ทา ให้ทุกคนยิ้ม
แก้มปริไปตามๆ กัน เรี!!กว่า ปลื้มกันไม่หายเลย พอหลัง
จากนั้นได้ ๑ วัน นั่นก็เริ่มปวดท้องแบบเป็นช่วงๆ ในที่สุด
ทนไม่ไหวเลยไปสถานพยาบาล หมอบอกว่า กล้ามเนื้อ
บริเวณซี่โครงอักเสบ ประมาณ ๑ อาทิตย์จึงจะหาย โชคดี
ที่หายทันวันมาฆบูชา แต่แย่เพราะก่อนวันมาฆะ นุ่นปวด
ท้องเป็นช่วงๆ ทำให้นั่งสมาธิแทบไม่ได้เลย เป็นเพราะนั่น
ไปตอกเสาโคมใช้แรงมากไปหน่อย จึงไม่สบาย อ้อ! นั่นมี
เรื่องจะบอกแม่ ตั้งแต่นุ่นเข้ามาเป็น น.ร.อภิญญาจนถึง
ตอนนี้ นุ่นฝันทุกวันเลยค่ะ น่าแปลกใจจริง ยังหาสาเหตุ
ไม่ได้เลย ทํา ให้เหมือนหลับไม่สนิท แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
วันมาฆบูชาปีนี้ แม่คงได้มาร่วมงานเช่นเคย ตอน
เข้ามืดก็มีพิธีตักบาตร ท้องฟ้าช่วงนั้นเป็นสีชมพู ดูบริสุทธิ์
สวยดีค่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย นุ่นก็ทานข้าวเช้าคอน ๙
โมงกว่าๆ 4 โมงครึ่งจี เตรียมตัวไปในพิธี นั่งรถตู้เข้าไป
ในบริเวณงาน บริเวณฟังที่กว้างมากเลยค่ะ พวกเราได้ไป
นั่งหลังคุณยาย นั่นเห็นสาธุชนมากันเยอะมาก ตอนแรกก็
ยังรู้สึกว่า เอ๊ะ! ดูโล่งๆ แยะ มากันน้อยกว่าแสนแน่เลย
นั่งคาดการณ์อยู่ค้กพัก ก็เห็นสาธชนมากันมาก น จึงรู้สึก
ดีใจ เพราะมากันมากๆ ก็แสดงว่า คนที่จะได้รับบุญใหญ่
มีมาก คนที่มีโอกาสได้ร่วมงานนี่เป็นผู้มีบุญนะคะ ล้า
หากไม่มีบุญเก่าสั่งสมบดี คงจะไม่คิดมีจิตศรัทธาอยาก
กัลยาณมิตร