การเหาะขึ้นไปเอาบาตร : หน้า 102/128

เมื่อได้พบกับราชคหเศรษฐี ไม่ยอมให้เหาะขึ้นไปเอาบาตรเสีย แล้ว นิครนถนาฏบุตรก็ไม่รอช้า รีบ แล้ว ท่านก็จงมอบบาตรนั้นมาให้ กล่าวกับเศรษฐีว่า “ดูก่อนท่านเศรษฐีผู้มีทรัพย์ เราเสียเถอะ” “ข้าแต่ท่านอาจารย์ กระผม พระปิล!โฑลคารทวาชเถระ ก็วางโจหยุดนิ่งเข้าไป ภายในตามตำดับ จนสงบ อยู่ในขั้นจตุตถฌาน มี อภิญญาเป็นเครื่องถึง มีความละเอียดของจิต มหาศาล เราเห็นว่าบาตรไม้จันทน์ ขอถวายบาตรนั้นแด่พระคุณเจ้าที่ แดงนี้สมควรที่จะเป็นของเราคนเดียว สามารถเหาะขึ้นไปเอาบาตรบน เท่านั้น” ปลายไม้นั้นด้วยตนเองเท่านั้นขอรับ” “ขอร้น ท่านอาจารย์” เศรษฐี เศรษฐีตอบตามความตั้งใจของตน รันค่า แล้วกล่าวต่อไปว่า “หากท่าน สุดท้ายนิครนถนาฏบุตรและ อาจารย์สามารถเหาะขึ้นไปเอาบาตร เหล่าศิษยานุศิษย์ทั้งหลายก็ยอบ บนปลายไม้นั้นได้ กระผมก็ขอถวาย แท้ต่อความตั้งใจจริงของราชคห บาตรนั้นสำหรับท่านอาจารย์ครับ” เศรษฐี เขาทั้งหลายว่า ใจต้องสา “ถ้าอย่างนั้น ท่านทั้งหลาย ถอยกลับไปอย่างที่มิอาจน่า บาตร จงหลีกไป เราจะเหาะขึ้นไปปาบาตร นั้นมาให้ได้เดี๋ยวนี้” นิครนถนาฏบุตรกล่าวแล้วก็ กลับไปครอบครองตามแผนการที่ รุ่งขึ้นเป็นวันที่ ๗ นับจากวัน แรกที่ราชคหเศรษฐีประกาศถวาย วางไว้ได้ ท่าท่ายกแขนยกขาขึ้น แสดงอาการ ให้คนทั้งหลายเห็นว่าตนกำลังจะ บาตรแก่พระอรหันต์ ผู้สามารถ เหาะไปแล้ว แต่สายตาก็กวาค เหาะขึ้นไปเอาบาตรไม้จันทน์แดง ทําเลืองมองไปที่เหล่าลูกศิษย์ที่ได้ บนปลายไม้ไผ่ที่สูงเหนือพื้นดินขึ้นมา ให้ตาได้ดังใจแล้ว ก่อนจะ นัดแนะกันไว้ก่อน ท่า ที่ให้รู้ว่าถึง ๖๐ ศอก มหาชนต่างก็เฝ้าดูกันว่า เวลาแล้วนะ ฝ่ายลูกศิษย์ทั้งหลายก็ จะมีพระอรหันต์เหาะมาจริงหรือไม่ พาตัวเหาะไปในอากาศ ถึงขั้นปรับระดับนํ้าหนักตัว รู้ใจอาจารย์ ต่างพากันวิ่งกรูเข้าไป และต่างก็พูดต่อๆ กันไป จนได้ยิน ยึดแขนยึดขาแล้วดึงตัวอาจารย์ให้ กันไปทั่วทั้งกรุงราชคฤ ล้มลงบนพื้น กล่าวด้วยเสียงอันดัง เพื่อให้ทุกคนได้ยินว่า “ท่านอาจารย์อย่าเหาะขึ้น ไปเลยครับ บาตรไม้เพียงใบเคียว นั้นไม่มีค่าควรแก่การที่อาจารย์จะ แสดงคุณวิเศษเช่นนั้นเลย" “ท่านเศรษฐี” นิครนถนาฏ ณ บริเวณหนึ่งในตอนเช้า ของวันที่ ๗ นี้เอง ขณะที่พระมหา โมคคัลลานเถระ และพระปิณโฑล การทวาชะกำลังยืนห่มจีวร เพื่อจะ ไปบิณฑบาตในเมืองราชคฤทนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงพวกนักเลงคุยกันว่า “นี่พวกเราเมื่อวันก่อนปะนะ บุตรหันมากล่าวกับราชคหเศรษฐี พวกปรมาจารย์เจ้าสำนักทั้ง 5 ต่าง “ในเมื่อลูกศิษย์ทั้งหลายของเรา พากันพูดโอ้อวดว่าพวกของตัวเป็น กัลยาณมิตร 000 พฤษภาคม ๒๕๓๙