บทกวีเกี่ยวกับความรักและการจากลา : หน้า 109/128

โปรดเกล้าเกศา หม่อมฉันกราบลา ไปยังสถาน จึงร้องประกาศ ขอพระม่านฟ้า จงมาล่า ราญ ตาเฒ่าเสนก มโหลถยักปราชญ์ อาจารย์ทังสิ ยอยกตัวดี กราบลาไปบ้าน แถวพระพันปี ปัญญาพาที เลิศล้ำหยักหนา อนึ่งเลานา ข้าแต่จอมไตร ถาวาตัวขา ดีกว่าบิดา เอาหม่อมฉันนี้ ลัลดรพาช ได้มาแต่ไหน นะพระราชา i เล่าหนาภูม ตั้งเป็นนักปราชญ์ คนทาลปัญญา ไว้ใช้เถิดนา เลี้ยงไว้ไยนา คนมาอาธรรม เมื่อนั้นจอมไตร หวสัตว์สัญจร วิเทห์ท้าวไท ได้พังวาจา ปริศนาข้าซ้อน ไม่รู้ลักลั่น ตบพระหัตถชม ลมควรหยักหนา คนคดคนโป๊ ไท้รู้เท่าทัน ลูกรักพ่ออา ใครจะเทียมทัน ข้ามาสำคัญ ว่าเป็นคนดี พระหลวงนายเวร ชวนลันตบมอ ไม่หลักปักเลน กลับว่าดีครัน หัวเราะฮาฮือ เยาะเย้ยมากม เห็นซึ่งความจริง ผู้ใดไม่ทัน ทุกสิ่งทุกวัน ใส่หน้าใส่ตา ว่าข้าไม่ดี เลิศล้ำโลก โง่ง่าอย่างนี้ พนบเลยง กัลยาณมิตร ๑๐๗ พฤษภาคม ๒๕๓๙