การฝึกอบรมจิตใจและการใช้ทรัพยากร : หน้า 41/128

ทัตตชีโวมักจะกล่าวกับใครๆ เสมอๆ ว่า “ให้อาแบบ อย่างคุณยาย ใครจะอยู่วัดพระธรรมกายได้ต้องล้างห้อง ป้าเป็นหรือล้วงขัดคอห่านเป็น” เพราะสิ่งนี้มิใช่เป็นเพียง การทำความสะอาดสิ่งของภายนอกเท่านั้น แต่ยังเป็น การฝึกอบรมจิตใจให้รักความสะอาดและเป็นการลดทิภูเ มานะในตัวได้อีกด้วย ของขลังที่ทําให้วัดก้าวหน้า ในวิชาธรรมวิภาคและคิหิปฏิบัติของหลักสูตรนัก ธรรมชั้นตรีได้กล่าวว่า "ตระกูลอันมั่งคั่งจะตั้งอยู่นานไม่ได้ เพราะมีสาเหตุคือ ไม่แสวงหาพัสดุที่หาย ไม่บูรณะพัสดุ ที่คร่ำคร่า ไม่รู้จักประมาณในการบริโภคสมบัติ และการ ตั้งบุรุษหรือสตรีผู้ไม่มีสิสให้เป็นใหญ่ในบ้าน" จากหลัก ธรรมดังกล่าวแม้คุณยายจะไม่เคยเรียน แต่คุณยายก็ได้ ปฏิบัติตามและน่า มาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้จริง ตัวอย่าง เช่นการใช้น้ำ คุณยายสอนว่า “ถ้าใช้ไม่เป็นก็เป็นขี้ข้าน้ำ กล่าวคือ ถ้าไม่รู้จักประมาณในการใช้น้ำ ก็ต้องจ่ายค่า น้ำทีละมากๆ เดือนๆ หนึ่งต้องแบ่งมาจ่ายค่าน้ำเสียเป็น พฤษภาคม ๒๕๓๙ ส่วนใหญ่ ตกลงวันๆ หนึ่งที่อุตส่าห์ขวนขวายหาเงินมาได้ ก็เพื่อจะเอามาจ่ายค่าน้ำ โทษเป็นเพราะไม่รู้จักประมาณ ในการบริโภคนั่นเอง แม้แต่พระเดชพระคุณพระสุธรรม ยานเถร (หลวงพ่อธัมมชโย) เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ท่านก็ให้ความสำคัญในเรื่องนี้มาก ยังมีเรื่องเล่าว่า ครั้งหนึ่งท่านเดินผ่านเห็นก็อกน้ำมีน้ำหยดอยู่นิ่งๆ ท่านบอกให้รีบซ่อมก็อกน้ำเสีย แต่ครั้นวันหลัง ยังคง เป็นเช่นเดิม ท่านจึงสอนให้ทุกคนรู้ว่าธรรมดาน่า หยด ทิ้งก็ทำ ให้เสียของอยู่แล้ว แต่สิ่งที่จะเสียมากกว่าคือเสีย นิสัย เพราะจะทำ ให้เป็นคน ไม่รู้จักรักษาสิ่งของ กลาย เป็นคนมักง่าย จิตใจก็จะหยาบ ท่า ให้การปฏิบัติธรรม ยากจะเกิดผลดี ดังนั้นสิ่งของที่มีผู้บริจาคให้กับวัดพระ ธรรมกาย จึงได้รับการดูแลและใช้งานอย่างคุ้มค่า มีการ บำรุงรักษาให้สมกับศรัทธาของผู้บริจาค ดังเช่น มีกัลยา ณมิตรที่อยู่ต่างประเทศผู้หนึ่ง ได้มาเยี่ยมและพักอาศัยที่ วัดพระธรรมกาย ได้เปิดเผยว่า “นอกจากจะประทับใจ พระภิกษุที่วัดแล้วยังประทับใจการใช้ข้าวของ เช่น กระ เบื้องที่ใช้ปูพื้น มีการดูแลรักษาเป็นอย่างดี เมื่อไม่ใช้ กัลยาณมิตร