การบริหารเวลาและการปฏิบัติตามพระธรรม : หน้า 80/132

เราไม่บริหารเวลาให้ดี การดำเนินชีวิตก็ย่อมจะล้มเหลว เราก็จะตกอยู่ภายใต้อำนาจของกาลเวลา เส้นทางชีวิตก็จะ ขรุขระใช้ชีวิตอย่างกระเสือกกระสนกระวนกระวายจับต้นชน ปลายไม่ถูก ชีวิตจะวุ่นอยู่ตลอดเหมือนชะมดติดจั่นลิงติดตัง ชีวิตของเรา เมื่อมีโอกาสเกิดเป็นคนนับว่า เป็นความโชคดีที่ไม่มีความโชคดีใดในโลกเทียบได้แล้ว แต่ การเกิดมาแล้วได้ศึกษาและปฏิบัติตามพระธรรมคำสั่งสอน ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นศาสดาเอกของโลกที่มีพุทธ บริษัทนับถือปฏิบัติมากว่า ๒๕๔๒ ปี นับว่าโชคดียิ่งกว่า มรดกธรรมที่ผ่านกาลเวลามา ๒๕๔๒ ปี ตกทอดมาถึง พวกเราผู้เป็นอนุชนรุ่นหลังย่อมไม่ใช่เป็นเรื่องบังเอิญแน่นอน ขอให้ภาคภูมิใจและสงวนรักษามรดกธรรม ซึ่งมีค่ากว่า มรดกเพชรแหวนเงินทองใดๆ เอาไว้ให้ดี เพราะเป็นแผนที่ แห่งการเดินทางไปสู่อมตะนิพพานแหล่งแห่งความสุขชั่ว นิจนิรันดร์ มรดกธรรมที่มีค่ามหาศาล ทายาทผู้รับมรดกใช่ ว่ามีทุกคนที่สามารถปฏิบัติตามได้ ชาวพุทธส่วนมากก็เป็น ชาวพุทธแค่เพียงตามประเพณี การแสดงตนเป็นทายาท สิ่งเดียวที่ชาวพุทธทำได้ดีที่สุด ซึ่งนั่น ย่อมหมายความว่า พระพุทธศาสนา ของเรา อาจจะถึงยุคสุดท้ายแล้ว ยุค คือ มาก ยุคพระพุทธศาสนาปรากฏมีอยู่ ๕ ๑. วิมุตติยุค ยุคที่มีการบรรลุธรรมกัน ๒. สมาธิยุค ยุคที่มีการสนใจในการ ปฏิบัติสมาธิกันมาก ๓. สีลยุค ยุคที่มีการรักษาศีลกันมาก ๔. สุดยุค ยุคที่มีการศึกษาพระธรรม คำสั่งสอนกันมาก ๕. ทานยุค ยุคที่มีการให้ทานกันมาก ในแต่ละยุคมีครบทั้ง ๕ อย่าง แต่ก็จะมีเพียงอย่างใด อย่างหนึ่งเท่านั้นที่เด่นมากน้อยกว่ากัน ยุคสุดท้ายคือทาน ยุคนี้ จะสังเกตเห็นได้ว่า ชาวพุทธเราถึงแม้จะยังฆ่าสัตว์ตัด ชีวิต หรือมีชาวพุทธบางกลุ่มบางพวกที่รักษาศีลเจริญภาวนา แต่สิ่งที่ชาวพุทธเราทำกันมากที่สุดก็คือการทำทาน เป็น ประเภทอาราธนาศีล ๕ ก็ยังไม่ได้ หรือไม่รู้จักศีล ๕ หรือ บางพวกบางกลุ่มปฏิเสธการทำสมาธิ แต่ก็ทำทาน แม้ทานยุค เป็นยุคสุดท้ายของพระพุทธศาสนาแล้ว ถึงอย่างไร พวก เราก็นับว่าโชคดีอยู่ที่ยังเกิดมาทันยุคสุดท้าย ขอให้พวกเรา ทำยุคสุดท้ายให้ยาวนานต่อไปเป็นพันๆ ปี ด้วยการวาง ฐานพระพุทธศาสนาให้เข้าไปอยู่ในจิตใจของลูกหลานและ ตัวของเราเอง ด้วยการเปิดบ้านกัลยาณมิตร และชักชวน เพื่อนบ้านเพื่อนร่วมโลกให้เปิดด้วย ความมั่นคงของ พระพุทธศาสนา คือความมั่นคงแห่งสันติภาพของโลก และ สันติภาพของโลกย่อมขึ้นอยู่กับสันติภาพของคน ไม่ใช่อยู่ที่ การสร้างอาวุธยุทโธปกรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น และจริงๆ แล้วถึง สิ่งที่ทำกันได้ดีที่สุดก็คือการให้ทาน ปัจจุบันการให้ทานเป็น แม้เราจะเกิดมาทันแค่ยุคสุดท้ายไม่ทันวิมุตติยุค ซึ่งเป็นยุค การใช้ปัญญาในการตรองก่อนพูดก็เหมือนการกรองน้ำก่อนดื่ม ย่อมจะได้น้ำบริสุทธิ์ดื่ม ผู้ฟังคำพูดที่เราตรองก่อนพูดก็ย่อมได้คำพูดที่บริสุทธิ์ในการฟัง หลักในการพูดไม่ดี ทั้งหลายเมื่อเราต้องการปรับปรุง สรุปแล้วองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้ให้ทำ สองอย่างคือ ต้องพูดน้อย ๆ และให้ใช้ปัญญาพูด อย่าใช้อารมณ์พูด ๗๘ กัลยาณมิตร 10 กม ๒๕๕