การสอบธรรมศึกษา : หน้า 108/132

ปรับปรุง อดทนและพากเพียรทำในสิ่งที่ได้ตั้งใจไว้ไม่ว่าจะ สำเร็จหรือไม่ก็ตาม ดีกว่าการที่ได้รับพรอันประเสริฐเสียอีก เราไม่สามารถที่จะขอได้ทุกอย่างโดยที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย ลูกชอบนึกเล่นบ่อยๆ ถ้าเราได้รับพรอย่างหนึ่ง เราจะขอ อะไรนะ แล้วนึกไปเรื่อย แต่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ตั้ง ความปรารถนาไว้จะสำเร็จต่อเมื่อมีการประกอบเหตุ ไม่ใช่ ได้มาเฉยๆ แต่ลูกก็ยังติดชอบนึกเล่นๆ อยู่ในบางครั้ง ขอได้จริงๆ ๑ ข้อ ลูกคงขอให้ได้เป็นคนแบบที่เขียนไว้เมื่อ ครู่นี้ไปทุกภพทุกชาติ แล้วคุณแม่เคยนึกแบบลูกบ้างไหมคะ ช่วงที่ลูกเขียนจดหมายอยู่นี้ เป็นช่วงสอบธรรม ศึกษาพอดี ลูกสอบเสร็จมา ๒ ปีแล้ว จึงไม่ต้องอ่าน หนังสือเตรียมสอบอีก แต่เห็นพี่อุบาสิกาหลายคนตั้งใจอ่าน หนังสือก็อดชื่นชมไม่ได้ มีพี่บางคนที่ลูกคุ้นเคยก็จะให้ กำลังใจว่า ผ่านอยู่แล้วค่ะ ลูกเชื่อมั่นว่าเขาต้องผ่านจริงๆ เพราะแต่ละคนเก่งๆ กันทั้งนั้น ลูกอยากจะติวให้เหมือนกัน แต่กลัวเขาจะตกเสียก่อน เลยต้องยั้งไว้ แต่ความสำคัญไม่ ได้อยู่ที่การสอบหรอกค่ะ สำคัญที่ได้มีโอกาสศึกษา ทำความเข้าใจพระพุทธศาสนามากขึ้น การสอบเป็นการวัด ความรู้ความเข้าใจของเรา ถ้ายังไม่ถึงเกณฑ์ก็ไม่ผ่าน ต้องสอบใหม่ในปีถัดไป ความรู้เราจะแน่นขึ้นอีก เพราะได้ อ่านหนังสือเล่มเดิมซ้ำ เพราะฉะนั้น จึงไม่มีการเสียเวลา สำหรับการอ่านหนังสือธรรมะ ลูกจำได้ในปีที่ตัวเองสอบ ลูกสังเกตว่า เวลาที่เราได้รับสิ่งที่ดี หรือได้เห็น ความดีของผู้อื่น จิตใจจะอ่อนโยนและใจจะสบาย ตามด้วย อารมณ์ดี ตรงกันข้ามกับเวลาที่เห็นหรือได้รับรู้สิ่งไม่ดี ใจ จะหยาบโดยไม่รู้ตัว เมื่อไม่นานมานี้ ลูกได้ฟังเทปธรรมะ เรื่องความกตัญญู ฟังแล้วคิดถึงคุณแม่เลยค่ะ มีอยู่ท่อน หนึ่งที่ชอบมาก ฟังแล้วซาบซึ้งที่ว่า เวลาที่คนอื่นรักเรา หรือสามีรักภรรยา ภรรยารักสามี มันจะต้องมีเงื่อนไขว่า คนนั้นมีสิ่งที่ดีอยู่ เช่น หน้าตาดี มีสมบัติ อะไรอย่างนี้สักข้อ ต้องมีความดีสักข้อหนึ่งถึงจะรักลง ผิดกับความรักของพ่อแม่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตะชีโว ท่านเทศน์ว่า ในวันที่ เราเกิดออกมาตัวแดงๆ พ่อแม่ก็รักเราแล้ว หน้าตาเราตอน นั้นยังดูไม่ออกหรอกว่าดีหรือไม่ดี สมบัติติดตัวก็ไม่มี โตขึ้น จะเป็นอย่างไรยังไม่รู้ แต่พ่อแม่ก็เลี้ยงเรา ลูกคิดว่า เป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข เหนือกว่าความรักประเภทอื่น จริง ๆ นะคะ ถ้าเราไม่มีข้อดีสักอย่างนอกจากพ่อแม่แล้ว ใครจะมารักเรา ฟังเทปแล้วคิดถึงคุณแม่ มีอีกเรื่องหนึ่งที่ ลูกชอบ คือเรื่องความสันโดษ ยินดีในสิ่งที่เรามี สิ่งที่ควรได้ ข้อดีของความสันโดษมีหลายข้อ ทำให้เราไม่กระวนกระวายใจ ไม่โลภ ได้รับการยกย่องจากผู้อื่น ลูกคิดว่า มันทำให้เรา รู้จักพอและทำให้ตัดความกังวลได้ ที่สำคัญทำให้ไม่โลภ แค่ โลภอย่างเดียวก็ไม่มีความสุขแล้วนะคะ และอาจทำให้ตก นรกได้ทีเดียว อ๋อ ! ลูกจำได้อีกข้อหนึ่งที่ไม่ควรทำ คือ อย่า ลูกชอบหาที่สงบร่มรื่นอ่านหนังสือและเผลอหลับทุกวัน ขอของรักของผู้อื่น แม้ว่าเขาจะให้มา แต่อาจทำให้ แต่ผ่านนะคะ เพราะอ่านมากกว่าหลับนั่นเองค่ะ ช่วงนี้ ลูกยังพักอยู่ ส่วนมากจะนอนกับเดิน อาการ ดีขึ้นแล้วค่ะ เวลาเจอพี่ๆ ที่รู้จัก จะต้องเจอคำถามเรื่องนี้เสมอ ลูกรู้สึกดีที่ได้ยินคำพูดแสดงความห่วงใย มีบางครั้งเท่านั้น ที่ขี้เกียจตอบ บางครั้งก็ได้ของฝากบ้าง ซึ่งทำให้รู้สึก ขอบคุณเป็นอย่างมาก และรู้สึกโดยอัตโนมัติว่า จะต้องเป็น เด็กดี ทำตัวดีๆ จะได้เป็นฝ่ายให้กำลังใจบ้าง มิตรภาพจืดจางลงได้ นอกจากฟังเทปธรรมะแล้ว ลูกก็อ่านหนังสือบ้าง อ่านหนังสือธรรมะด้วย อยากจะดึงใจให้กลับมาอยู่กับ ธรรมะให้มากขึ้น บางทีลูกไม่ได้ตั้งใจให้ฟังหรอกค่ะ แต่มัน เป็นความเคยชินก็มี ลูกจะพยายามให้มากกว่านี้ วิธีที่ดีคือ ปลูกฝังความตั้งใจทุกวันว่า จะทำวันนี้ให้ผ่านไปโดยให้ใจ อยู่ในกลาง ทำใจให้บริสุทธิ์ เพื่อให้วันนี้ผ่านไปอย่างมีค่า แต่ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่การสอบหรอกค่ะ สำคัญที่ได้มีโอกาสศึกษา ทำความเข้าใจ พระพุทธศาสนามากขึ้น การสอบเป็นการวัดความรู้ความเข้าใจของเรา ถ้ายังไม่ถึงเกณฑ์ ก็ไม่ผ่าน ต้องสอบใหม่ในปีถัดไป ความรู้เราจะแน่นขึ้นอีก เพราะได้อ่านหนังสือเล่มเดิม ซ้ำ เพราะฉะนั้น จึงไม่มีการเสียเวลาสำหรับการอ่านหนังสือธรรมะ บ ๑๐๖ กัลยานมิตร มกราคม ๒๕๕๗)