พระเจ้าอโศกมหาราชและวิชชาธรรมกาย : หน้า 84/132

พระเจ้าอโศกมหาราช จำเป็นต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ณ เวลานั้นวิชชาธรรมกายยังคงรุ่งเรืองอยู่แม้พระพุทธศาสนา จะมีการเคลื่อนไหวย้ายถิ่นฐานในบางส่วนแล้วบ้างก็ตาม เนื่องจากอยู่ในระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๐ - ๓๐๐ ดังนั้น ถ้าท่าน ผู้อ่านศึกษาในประวัติส่วนพระองค์จะเห็นได้ว่า ของธรรมกายปรากฏอยู่มากมายจนดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่ พุทธศาสนิกชนทุกคนในยุคนั้นรู้จักและเข้าใจดี และใน มีเรื่องราว ประวัติยังยืนยันด้วยว่า พระองค์ทรงประพฤติธรรมเข้าถึง พระธรรมกายภายใน เมื่อเป็นเช่นนั้นพระองค์ย่อมเข้าใจใน การปฏิบัติธรรมวิชชาธรรมกาย ดังนั้นโดยหลักฐานพบว่า ทรงโดมของพระสถูปในยุคสมัยของพระองค์นั้นมี ความหมายดังต่อไปนี้ สัมพุทธเจ้า คือ เป็นวรกายที่ประกอบด้วยพระธรรมกาย และพระรูปกายประกอบเป็นกายเดียวกัน ๔. ฉัตรยอดบนส่วนโค้ง หมายถึงการตรัสรู้ธรรม เป็นพระสัพพัญญูเจ้า พ้นจากภาวะและภาระใดๆ ในสังสารวัฏ ฉัตรนั้นหมายถึงต้นโพธิ์ รั้วรอบฉัตรหมายถึงจุดยอดสุด ของแกนจักรวาลมีเขาพระสุเมรุเป็นฐาน ๕. ประตูทางเข้าทั้งสี่ที่องค์เจดีย์ หมายถึงทวีปทั้งสี่ และหมายถึงการเวียนประทักษิณเป็นทักษิณาวัตรเพื่อ เข้าถึงแกนจักรวาล และเพื่อเป็นการบูชาต่อพระสรีรสังคาร ที่ประดิษฐานอยู่ตรงกลางฐานเจดีย์ สิ่งที่เหมือนกันหรือร่วมยุคสมัยกันระหว่างพระเจ้า อโศกมหาราชกับมหาธรรมกายเจดีย์ คือ ความเชื่อในเรื่อง พระธรรมกายและวิชชาธรรมกาย การ เม็ดน่าค้าง พระธรรมกายสีทอง เข้าถึงพระธรรมกายภายในและวิชชา ธรรมกาย ทำให้ส่วนโดมขององค์เจดีย์ ดวงธรรม (ตถาคตคัพภะ) อุรังคธาตุ เป็นส่วนที่เหมือนกันในโครงสร้าง แต่ ๑. หมายถึงส่วนโค้งของอนันตจักรวาลที่พระธรรม กายของพระพุทธเจ้าแผ่ขยายเป็นกายธรรมที่มองไม่เห็น ด้วยตาเนื้อออกไปอัดแน่นครอบคลุมไว้เพื่อให้การพิทักษ์รักษา ในวาระที่พระรูปกายของพระองค์มอดไหม้ไปในกองเพลิง ๒. หมายถึงดวงธรรม หรือ ตถาคตคัพภะของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้า มีลักษณะเป็นดวงกลม ตรงกึ่งกลางเป็น ที่สถิตของพระธรรมกาย หรือกายพุทธะ เพื่อเป็นพระ สัมมาสัมพุทธเจ้า เข้าถึงได้ด้วยการทำสมาธิเพียงอย่าง เดียวเท่านั้น ๓. หมายถึงความสมบูรณ์ของการเป็นพระสัมมา เรื่องของปรัชญาแล้วนับว่าเป็นอันหนึ่ง อันเดียวกัน เพียงแต่มหาธรรมกาย เจดีย์ได้นำทรงโดมมาผนวกผสานเข้ากับส่วนที่ออกแบบให้ มีความหมายเชิงปรัชญาเป็นสัญลักษณ์ของพระธรรม คือ เป็นความเรียบนิ่ง กับบริเวณที่พระสงฆ์สามารถเข้ามา ประกอบพิธีกรรมทางพระศาสนา เป็นเชิงเอียงลาดต่อเนื่อง กันลงมาสู่สาธุชน ส่วนปลาย องค์พระสีทอง ทั้งหมดของ เจดีย์ทรง ระฆัง ๘๒ กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๕๔ เมื่อนำองค์มหาธรรมกายเจดีย์มาเทียบเคียงกับ เจดีย์ทั่วไป จะพบว่าส่วนฐานของมหาธรรมกายเจดีย์จะ ตรงกับส่วนที่แทนภพมนุษย์ คือ เส้นคั่นระหว่างบัวคว่ำกับ บัวหงายนั่นเอง เพียงแต่มหาธรรมกายเจดีย์ไม่มีจุด ประสงค์จะกล่าวถึงภพนรก จึงหยุดอยู่เพียงภพมนุษย์ คือ