การปฏิบัติสมาธิและการสอนธรรมะ : หน้า 119/132

concentrate on the centre of the body at this temple ; when my mind effectively came to a standstill, I experienced the brightness inside and felt relaxed and joyful. Later on I accompanied my Thai colleagues to a temple out of town and there learned to practice the breathing technique. But I didn't achieve anything, so I gave up. Jack : Are you presently still meditating with Dhammakaya technique? Tom : Yes, the more I practice, the more progress I make. Moreover, I noticed I have develpoed more tolerance and mindfulness. These two qualities are so helpful for me in coping with problems.I think a boss with a fiery temper could never work effectively here in Thailand. Jack : Well, maybe so. But if people are lazy, irre sponsible, and lack any sense of duty or motivation, what is the best way to instill these virtues in an employee other than to be tough and demanding-and yes, even losing your temper and yelling on occasion ? Tom : Well, you have to look at thing on a deeper, psychological level. In Thailand even raising one's voice or, indeed, any slightest hint of hostility, will produce counterproductive results. If you yell and scream, your workers will not obey you. They will become downhearted and you yourself will lose face. So when we are in a Buddhist culture, we must adapt ourselves to our new environment otherwise we will never have any success here, either socially, or business-wise. Jack : By the way, what about the Dhamma teaching at this temple? (be continued) ตามแบบของวัดนี้ พอใจหยุดนิ่ง ถูกส่วน ก็ได้เห็น ความสว่างภายในกาย ทำให้รู้สึกสบายและมีความ สุขจริง ต่อมาผมได้ร่วมกับคณะเพื่อนคนไทยไปที่ วัดต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง แล้วฝึกสมาธิแบบอานา ปาณสติ แต่ไม่ประสบผลสำเร็จอะไรก็เลยเลิก แจ็ค : เดี๋ยวนี้คุณยังปฏิบัติตามแบบของวัดพระธรรมกาย อยู่หรือเปล่า ทอม : ครับ ยังฝึกอยู่ ยิ่งฝึกก็ยิ่งก้าวหน้า นอกจากนี้ยังได้ สังเกตเห็นว่าความอดทนและสติสัมปชัญญะ) ของผมพัฒนาขึ้น คุณธรรมทั้งสองอย่างนี้มีส่วนช่วย ผมในการผจญกับปัญหาตลอด ผมคิดว่าหัวหน้าที่ อารมณ์ร้อนโมโหง่ายจะไม่ประสบผลสำเร็จใน เมืองไทยเลย แจ็ค : อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่ถ้า (สำหรับ) คนขี้เกียจ ไม่ รับผิดชอบ และไม่รู้หน้าที่หรือไม่กระตือรือร้น วิธี การอะไรจะดีที่สุดในการปลูกฝังหน้าที่ความ รับผิดชอบให้กับลูกจ้างยิ่งไปกว่า การเข้มงวด ทอม : กวดขัน และแน่นอนบางครั้งก็จะเสียอารมณ์และ เอะอะกันบ้าง คุณต้องมองให้ลึกไปถึงระดับจิตใจ ในเมืองไทยเพียง แต่ขึ้นเสียง หรือที่จริงก็เพียงแค่คำแนะนำที่ต่าง มุมมองกันเท่านั้น ยังจะก่อให้เกิดผลในด้านลบได้ ถ้าคุณเอะอะเกรี้ยวกราด คนงานของคุณก็จะไม่ เชื่อฟังคุณ พวกเขาจะเสียใจและคุณก็จะเสียหน้า ดังนั้นเมื่อเราอยู่ในวัฒนธรรมของชาวพุทธ เรา ต้องปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมใหม่ มิฉะนั้นเรา จะไม่มีโอกาสประสบความสำเร็จที่นี่เลย ไม่ว่าด้าน สังคมหรือด้านธุรกิจ แจค : เอ้อ, ขอกลับมาพูดเรื่องการสอนธรรมะที่วัด ที่วัดนี้กันใหม่ (อ่านต่อฉบับหน้า) bem ๑๑๗