ความสามารถของคนสวน : หน้า 16/112

DC มีเรื่องที่น่าแปลกอยู่อย่าง หนึ่งคือ คนสวนคนนี้น่ะแกดู ผลไม้เก่งมาก ผลไหนแกว่าสุก เก็บ ลงมาเป็นสุก บอกห่าม เก็บลงมา เป็นห่าม ผลไหนเนื้อหนา เนื้อบาง รสหวาน รสมัน แกบอกอย่างไร เก็บลงมาก็เป็นอย่างนั้นทุกที ทั้งๆ ที่บางผลอยู่สูงลิบ ๆ แกก็ยังบอกได้ ไม่ผิดเลยสักครั้ง พระภิกษุทั้งหลาย ต่างอัศจรรย์ในความสามารถของคน ส่วนคนนี้มาก พากันกล่าวชมไม่ขาด ปาก กระทั่งเมื่อกลับไปที่เชตวันมหา วิหารแล้ว ก็ยังอดพูดถึงไม่ได้ ทั้งยัง กราบทูลให้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรง ทราบอีกด้วย พระพุทธองค์จึงทรงระลึก ชาติแต่หนหลัง แล้วตรัสว่า ในอดีต ก็มี คนที่ดูผลไม้เก่ง ๆ เหมือนกัน เก่งถึง ขนาดน่าชีวิตของคนจำนวนมากให้รอด พ้นความตายมาได้ทีเดียว แล้วทรงเล่า เรื่องในอดีตให้ฟังว่า ในอดีตกาล สมัยพระเจ้า พรหมทัตครองกรุงพาราณสี มีพ่อค้า หนุ่มคนหนึ่ง คุมเกวียน ๕๐๐ เล่ม บรร ทุกสินค้าไปขายยังต่างถิ่นเมืองไกลเป็น ประจำ ในการเดินทางครั้งหนึ่ง ระหว่าง ทาง จะต้องผ่านคงไม่มีพิษ พ่อค้าหนุ่ม จึงเรียกประชุมลูกน้องแล้วกล่าว เตือนว่า “เพื่อนทั้งหลาย จากที่นี่ไป อีกไม่นาน เราก็จะเดินทางเข้าสู่ดงไม้ มีพิษกันแล้ว ที่ว่าเป็นดงไม้มีพิษก็ เพราะว่า ในป่านี้ ต้นไม้บางชนิดมี พิษที่ใบ ถ้าถูกใบมันบาดก็อาจจะลุก มีเรื่องที่น่าแปลก อยู่อย่างหนึ่งคือ คนสวนคนนี้น่ะ แกดูผลไม้เก่งมาก ผลไหน แกว่าสุก เก็บลงมาเป็นสุก บอกห่าม เก็บลงมา เป็นห่าม ผลไหน เนื้อหนา เนื้อบาง รสหวาน รสมัน แกบอกอย่างไร เก็บลงมาก็ เป็นอย่างนั้นทุกที ลามเป็นแผลเหวอะหวะรักษายาก บาง ชนิดยางของมันจะกัดผิวให้เป็นแผล ถ้าถูกตา ตาจะบอด บางชนิดมีพิษที่ ดอก เห็นสวย ๆ หอม ๆ นั่นแหละ พอเด็ดมาดมละก้อ สลบเหมือดเลย บางอย่างมีพิษที่ผล กินเข้าไปเมื่อไร เป็นชักตาตั้งเมื่อนั้น บางชนิดถ่ายท้อง แรงยิ่งกว่าสลอดอีก บางอย่างเมื่อยัง ดิบ ๆ ก็ไม่มีอันตราย พอสุกเมื่อไร เป็นได้เรื่องทันที แต่มีบางชนิดที่ร้าย ยิ่งไปกว่านั้นอีก เรียกว่า สารพัดพิษ เลย คือ ตั้งแต่ยอดถึงราก มีพิษไปหมด ขอให้พวกเราระวังกันให้ดี ของทุกอย่าง ในดงไม้พิษนี้ อย่าได้เก็บกิน หรือเด็ด คมเป็นอันขาด พยายามเดินให้ห่าง ๆ ไว้เป็นดี ไม่ว่ามันจะสุก มันจะสวย มัน จะส่งกลิ่นหอมยั่วยวนขนาดไหน ก็ อย่าไปสนใจ นอกจากนั้น ไม่มีพิษบางอย่าง ก็มีลักษณะคล้ายต้นไม้ที่เราเคยพบเคย เห็นทั่ว ๆ ไป จนแทบจะดูไม่ออกเลย ดังนั้น เพื่อความปลอดภัยของพวกเรา ทุก ๆ คน ตั้งแต่บัดนี้ไป ขอให้กิน เฉพาะอาหารและน้ำที่บรรทุกเกวียน มาเท่านั้น ของอื่นอย่าไปแตะต้องเด็ด ขาด หากมีข้อสงสัยไม่แน่ใจอะไร ให้ มาถามอย่าตัดสินใจเอง" บรรดาลูกน้องทั้งหลาย ต่าง รับค่าและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด จน กระทั่งขบวนเกวียนได้ผ่านดงไม้พิษ นั้นออกไปถึงเขตหมู่บ้านหนึ่ง มองไป ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน จะเห็นต้นมะม่วง มากมายออกผลดกระย้าน่าเก็บกิน “เอ๊ะ เป็นมะม่วงนี้ โอ้โฮ ดก จังเลย” ลูกเกวียนคนหนึ่งร้องขึ้นด้วย ความดีใจ “เฮ้ย...อย่าไปสนใจดีกว่า อาจ เป็นต้นไม้พิษก็ได้” อีกคนหนึ่งท้วง "แต่เราผ่านดงไม้มีพิษมา แล้วนี่ คงไม่มีอะไรหรอกน่า ถ้ามีพิษ เขาคงโค่นทิ้งไปนานแล้ว เรื่องอะไรจะ มาปล่อยให้มันอยู่หน้าหมู่บ้านอย่าง นี้ล่ะ” “เออ...จริงนะ แต่ยังไงรอ ถามนายสักหน่อยดีกว่ามั้ง” “โธ่เอ๊ย ทำปอดไปได้ Kalyanamitra.org