ความสุขและความทุกข์ : หน้า 33/112

อยู่ที่ใดไม่มีความสุข ที่นั่นก็ไม่มีค่า ไร้ความ ต่อให้เป็นปราสาทราชฐานชั้น หมาย ไหนก็ตาม ดังนั้น โจรรูปงามก็เฝ้าแต่รำพึง ว่า เมื่อไรหนอ เราจะออกไปจากบ้าน นี้ ไปอยู่อย่างอิสระ ไปอยู่ร่วมกับเกลอ แก้วเกลอขวัญของเรา ถ้าได้โอกาส ออกไป เราจะไม่ออกไปอย่างมือเปล่า เราจะฆ่าผู้หญิงคนนี้เสีย แล้วถอดเอา เครื่องประดับอันมีค่าไปขาย ซื้อเหล้า ยาเลี้ยงเพื่อนของเราให้อิ่มเอมไปตาม ๆ กัน ยิ่งรำพึงไป ๆ ใจก็ฮึกเหิมตามวิสัย ของคนใจร้าย ในที่สุดก็ตรึกตรองอุบาย ได้สำเร็จ และเมื่อตกลงใจในอุบายที่ ตรึกตรองไว้แล้วก็เริ่มใช้อุบายนั้น ในวันนั้นทันที โดยนอนนิ่งอยู่บนเตียง แม้ในเวลาอาหารเขาก็ไม่ลุกไปบริโภค อย่างเช่นเคย นางกุณฑลเกสเข้าไปนั่งใกล้สามี ด้วยความไม่สบายใจ ด้วยสังเกต เห็นอาการของสามีแสดงว่ามีเรื่องใน ใจ พลวงถามว่า “นายไม่สบายไปหรือ?” โจร “เปล่า ฉันสบายดีนี่เกลี กุณฑลเกสี “มารดาบิดาฉันโกรธ เอานายหรือ?" ฉันนี่” โจร "เปล่า ท่านมิได้โกรธอะไร กุณฑลเกส “ก็แล้วนายมีเรื่อง หนักใจอะไรเล่า จึงได้มีอาการดูเป็นที่ น่าวิตก เหมือนเป็นไข้หนักไม่รับยา” โจร "เป็นความจริงอย่างที่เธอ สังเกต เกสี” โจรรูปงามเริ่มวางอุบาย ของมัน “ฉันมีเรื่องทุกข์ใจมาก” โจร เผยอุบายลวงสืบไป "เกสี นับแต่ฉัน ถูกเจ้าหน้าที่จับมา ฉันคิดว่าฉันต้อง ถูกฆ่าเป็นผีหัวขาดแน่ ๆ ฉันเสียใจมาก ด้วยยังไม่อยากตาย อยากจะมีชีวิตอยู่ ดูโลก อยู่ร่วมพี่ร่วมน้อง อยู่ร่วมเพื่อนฝูง ต่อไปอีก ในเวลานั้นใครจะยื่นมือเข้า มาช่วย ฉันจะไปร้องขอความช่วย เหลือจากใคร และใครจะมีฤทธิ์มีเดช บันดาลให้ฉันรอดพ้นจากปากมฤตยู ซึ่งกำลังแสยะแยกเขี้ยวจะขบฉันอยู่ เมื่อฉันมองไม่เห็นผู้ใดที่จะให้ฉันพึ่ง ได้ นอกจากเทพเจ้าซึ่งสิงสถิตอยู่ยัง เขาใหญ่โน้น ซึ่งมนุษย์พากันสดุดีเกียรติ ท่านว่า “ปู่เจ้าเขาใหญ่” ดังนั้นฉันจึง ได้หมอบกราบท่านลงที่พื้นดิน บนบาน ท่านว่า ขอให้ปู่เจ้าช่วยลูกให้รอดพ้น จากความตายสักครั้งเถิด ลูกจะจัด เครื่องพลีกรรมออกมาสังเวยอย่างงด งาม สมศักดิ์ศรีของปู่เจ้าที่ต้องประสงค์ ทุกประการ ครั้นเมื่อถูกนําเข้ามาในพระ นครแล้วก็ถูกพิพากษาให้ประหารชีวิต ต่อนั้นเพชฌฆาตก็นำไปตะแลงแกง เกสี! เวลานั้นเงาหัวฉันไม่มีแล้ว ฉัน นึกได้อย่างเดียวเท่านั้นว่าฉันต้องตาย ตายอย่างผีหัวขาด ตายอย่างไม่มีความ หมายของมนุษย์ โอ! แต่ปู่เจ้าเขา ใหญ่ได้กรุณามาช่วย บันดาลให้เธอ ทันได้พบฉัน และแล้วเธอก็ได้ช่วยให้ ฉันรอดจากความตายอย่างหวุดหวิด ตลอดจนให้ฉันมีความสุขจนบัดนี้ และ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วฉันคิดว่า ฉันชอบที่ จะจัดเครื่องพลีกรรมออกไปสังเวย เจ้าเขาใหญ่แล้วมิใช่หรือ? เพื่อบูชา พระคุณท่านที่ได้กรุณาชุบเลี้ยงไว้ ให้เป็นผู้เป็นคน และเมื่อฉันนึกถึง เรื่องนี้แล้ว กับเมื่อนึกแล้วก็ยังมิได้ จัดทำตามนึก ดังฤาฉันจะมีความสุข ไม่ทุกข์ใจได้อย่างไร?" นางกุณฑลเกสีหลงลมปาก ตั้ง ใจฟังด้วยความสงสาร เห็นใจสามี ดัง นั้นพอสามีพูดขาดคำลง จึงได้พูดขึ้นว่า “การจัดพลีกรรมเครื่องสังเวย ไปแก้บนนั้น ความจริงก็เป็นเรื่องเล็ก น้อย นายก็ไม่น่าจะปกปิดปล่อยให้ ความวิตกกังวลรุมเบื่อจนนอนเป็น ทุกข์ แทบจะสิ้นสมฤดีไปได้ ขอให้ นายบอกมาเถิด ฉันจะจัดให้ โจร “เครื่องสังเวยนั้นต้องการ เพียงข้าวมธุปายาสขึ้น กับข้าวตอกและ ดอกไม้ต่าง ๆ พอสมควรเท่านั้นแหละ” รุ่งขึ้นเช้า รถม้า ๓ คันหีนาง กุณฑลเกสีสั่งไว้ก็ถูกสารถีนำมาจอด ไว้ที่หน้าบ้าน คันหนึ่งญาติของนางนั่ง เป็นรถติดตาม ค้นหลังคนใช้เชิญเครื่อง สังเวยนั่ง อีกคันหนึ่งสำหรับนางกับ สามี วันนี้นางกุณฑลเกสีตกแต่งกาย ด้วยเครื่องอาภรณ์งามเป็นพิเศษ ทั้ง มากด้วยเครื่องประดับอันมีค่าซึ่งสามี ขอร้องให้แต่ง แม้นางก็พอใจแต่งเพื่อ ให้เป็นที่ถูกใจของสามี ครั้นเสร็จแล้ว ก็ชวนสามีขึ้นนั่งรถม้าคันที่เตรียมไว้ สําหรับนางกับสามีโดยเฉพาะรวม เป็นรถ ๓ คัน เดินทางจากเมืองราช คฤห์ไปตามทางรถ เมื่อหมดทางรถ จะไปได้แล้ว โจรรูปงามก็บอกนาง กุณฑลเกสีสั่งให้ญาติของนางกลับบ้าน พร้อมกับน่ารถอีก ๓ คันกลับด้วย เพราะต้องเดินทางเข้าป่า ให้แต่คนใช้ ๒ คนเชิญเครื่องสังเวยตามไปเท่านั้น ครั้นเดินทางไปถึงเชิงภูเขาโจรปปาต บรรพต เป็นภูเขาสูงทางขึ้นราบ ส่วน ทางซีกโน้นชันเป็นโกรก โจรรูปงามก็ ขอร้องให้นางสั่งคนใช้ ๒ คนกลับ บ้านอีก ตนกับนางจะเชิญเครื่องสังเวย ไปเอง Kalyanamitra.org ma