การสำรวมกิริยาและมารยาท : หน้า 53/112

กำลังฝึกสมาธิไปด้วยในตัว ฉะนั้น รูปแบบของสบงจีวรที่ทรงกำหนดไว้ จึงไม่ควรไปเปลี่ยนแปลงเสีย สำหรับ จีวรนี้ ผู้ที่ออกแบบคือ พระอานนท์พุทธ อนุชา จัดว่าเป็นดีไซน์ที่ยืนนานมากว่า ๒๕๐๐ ปีแล้ว เป็นดีไซน์ที่อายุยืนที่สุด ในโลก น่าภูมิใจจริง ๆ ข้อ ๔-๖ “ภิกษุพึงทำความศึกษา ว่า เราจักระวังมือ ระวังเท้าด้วยดีไป ในบ้าน-นั่งในบ้าน” ข้อนี้หมายถึง การสำรวมกิริยา มารยาทให้สงบ ไม่คะนองมือ คะนอง เท้า ไม่ไหวมือ ไหวเท้าเล่น เช่น กระดิก มือ แกว่งเท้าอยู่ตลอดเวลา เป็นต้น เรื่องนี้พระภิกษุไม่ค่อยเป็นกัน เพราะเครื่องแต่งกายบังคับ ดนตรีสี เป่าอะไรก็ไม่ได้ฟังอยู่แล้ว จึงไม่รู้จะ เคาะเป็นจังหวะอะไร แต่พวกฆราวาส หนุ่มสาวสมัยนี้เป็นกันมาก บางคนอาจคิดเข้าข้างตัวเองว่า เอ๊ะ...เราก็เป็นคนดี ไม่เห็นมีอะไร บกพร่องทำให้ใครเดือดร้อน แต่ทำไม พอไปบ้านเพื่อน กระดิกเท้าเล่นหน่อย เดียว คุณแม่เพื่อนมองค้อนเอาเสีย หลายตลบ บางคนนั่งขย่มเท้า กระดิกเท้า กระดิกมือตามจังหวะเพลง บางคน ถูกใจมากก็ดีดนิ้วเปาะเหมือนนักเลง ตีไก่ อาการเหล่านี้ส่อความไม่สำรวม ขาดสติ ถ้าอยู่ต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ท่าน อาจดูว่า ตักเตือนให้ แต่ถ้าเป็นคนที่ จะต้องมีผลประโยชน์เกี่ยวข้องกัน ในภายหน้า เขาอาจบอกศาลาเลิกไปเลย เพราะคนขาดสติอย่างนี้มันฟ้องว่า ต้องเป็นคนเจ้าอารมณ์ ถ้ามีใคร ขัดใจเข้าหน่อยเป็นได้เรื่อง พอ โดนกระทบเข้าบ้าง อารมณ์จะ พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ระงับไว้ ไม่อยู่ อย่างนี้ใครอยากคบด้วย ข้อ ๗-๘ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจะมีตามองทอดลงไปในบ้าน นั่ง ในบ้าน” ลักษณะของพระภิกษุต้องสำรวม แม้สายตา ไม่ใช่เดินไปตามถนน สาย ตาก็สายสอดไปสองข้างทาง ชมนกชม ไม้เรื่อยไป เห็นเขียว ๆ แดง ๆ เหลืองๆ ชอบใจก็มองจนเหลียวหลัง แม้ที่สุดเมื่อเข้าไปในบ้านใคร ก็ไม่บังควรเดินเรื่อยไปดูนั่นดูนี่ของ เขา นั่งอยู่ก็ต้องไม่เหลียวล็อกแล็ก สำรวจตรวจตรา เหมือนขโมยมองหา ทางหนีทีไล่ พวกเราฆราวาสก็เช่นกันทั้ง หญิงทั้งชาย ถ้ามีความจำเป็นว่าจะหา Kalyanamitra.org