การปฏิบัติธรรมและการสร้างบารมี : หน้า 104/112

๙๔ ทำบุญที่วัด เพื่อนคนไหนมีปัญหา เขา ก็หาคำตอบมาแก้ข้อสงสัยจนได้ เขา จะไม่มีปัญหาว่าเพื่อนจะมองว่า คน เข้าวัดจะเชย โบราณ เพื่อนคนไหน สงสัยอะไร เขาหาคำตอบให้จนได้ไม่ว่า จะอยู่กลุ่มไหน ส่วนมากเขาจะเป็นฝ่าย ดึงเพื่อนมากกว่าให้เพื่อนดึง” ด้วยวัยถึง ๕๑ ปี แต่สีหน้าของ คุณอาผ่องขณะกล่าวถึงธรรมะเบิก บานยิ่งนัก และยิ่งผ่องใสเพิ่มขึ้นทุก วินาที เมื่อได้ระลึกถึงผลบุญที่ท่านได้ ปฏิบัติมานานนับสิบปี ทำให้ใบหน้า ดูอ่อนเยาว์ (ผู้ปฏิบัติธรรมเป็นประจำ จะสังเกตไว้ว่า ผู้ที่มีใบหน้าที่หมอง จะฟ้องถึงการนั่งสมาธิย่อหย่อน ศีล บกพร่องและใจตก ส่วนผู้ที่การรักษา ศีล ปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอจะมีใบ หน้าผ่องใส นวลขาวเหมือนตกกระป๋อง แป้ง) และจากการที่ท่านได้ตรึกอยู่ ในบุญเรื่อยมานี่เอง ทำให้ท่านเป็นผู้ที่ องอาจ กล้าหาญ ไม่เกรงกลัวต่อความ ตาย “แต่ไม่ได้หมายความว่า อยาก ตายนะ” คุณอาผ่องกล่าว “ที่ไม่ อยากตายก็เพราะอยากอยู่ทำบุญสร้าง บารมีต่อไปให้ถึงที่สุดของสังขารที่จะ รองรับอยู่ได้ แต่ถ้าจำเป็นต้องตายก็ ไม่กลัว เพราะมั่นใจว่าเราได้เตรียมตัว พร้อมอยู่ในความไม่ประมาท เมื่อตาย ไปแล้วเราจะไปดีเหมือนเราเตรียม เสบียงไว้พร้อมตลอดเวลา ไม่ต้องกลัว อดอยาก แต่ถ้าจะให้ฆ่าตัวตายนี่ไม่เอา ไม่เคยคิดด้วย ไม่ว่าจะเกิดสิ่งที่ร้ายแรง แก่ตนเองสักแค่ไหน หน้าที่ของเรามี คือ เกิดมาสร้างบุญสร้างบารมี แม้ว่า อาจจะเกิดอุปสรรคที่จะร้ายแรงแค่ไหน คิดว่าถ้าอยู่ในบุญแล้วจะต้องผ่านไป ด้วยดีแน่” คุณอาผ่องกล่าวถึงหน้าที่อย่าง หนักแน่น เพราะท่านตระหนักดีว่า ใน ปัจจุบันนี้เหล่ากัลยาณมิตรนักปฏิบัติ ธรรมของชาววัดพระธรรมกาย ได้ เพิ่มจำนวนขึ้นมากมายอย่างรวดเร็ว ทั่วประเทศ และอีกหลาย ๆ ประเทศ ซึ่งแต่เดิมทุกท่านต่างได้ปฏิบัติธรรม อย่างใกล้ชิดหลวงพ่อ ครั้นเมื่อจำนวน สาธุชนเพิ่มมากขึ้นอย่างมหาศาล ย่อม ทำให้ความใกล้ชิดนั้นน้อยลง ก่อให้เกิด ความน้อยใจแก่ผู้ที่ไม่เข้าใจ ซึ่งท่าน กล่าวแสดงความคิดเห็นไว้อย่างน่าฟัง ว่า “หน้าที่ที่แต่ละคนต้องทำไม่ เหมือนกัน เราอยู่กันเป็นทีม เราเป็น ลูกหลวงพ่ออยู่ในทีมที่หลวงพ่อเป็น หลักชัย เป้าหมายคือ ชัยชนะ การที่เรา จะชนะเพียงคนเดียวย่อมเป็นไปไม่ได้ ถ้าชนะก็ต้องชนะทั้งทีม แม้เราจะ ทำงานอยู่ห่างหลวงพ่อก็เปรียบ เสมือนเราเป็นทหารที่ทำหน้าที่ ออกรบในสมรภูมิ ย่อมจะอยู่ ใกล้แม่ทัพไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความ ว่า จะมีความสำคัญน้อยกว่าผู้ที่ ทำหน้าที่เป็นผู้ที่ใส่เสื้อผ้า ตัดผม ให้แม่ทัพ ทุกคนมีความสำคัญ เท่าเทียมกันหมด เพียงแต่แบ่ง หน้าที่กันท่าตามความชำนาญที่ ได้สร้างสมมาหลายภพหลายชาติ แล้วเท่านั้น อย่างที่เค้าเรียกกันว่า Specialist หรือผู้เชี่ยวชาญนั่นล่ะ ซึ่ง ถ้าจะใช้คำในพระพุทธศาสนา ก็ตรงกับ คำว่า เอตทัคคะ นั่นเอง จึงนับได้ว่าท่านผู้อำนวยการ กองอุทยานแห่งชาติ คุณอาผ่อง เล่งอี้ E LIMIT ของพวกเราเหล่ากัลยาณมิตร ได้ปฏิบัติ หน้าที่ของพ่อผู้มีเมตตา หน้าที่ของลูก ผู้กตัญญู หน้าที่ของศิษย์ที่เปี่ยมด้วย ความเคารพบูชา และหน้าที่ของมนุษย์ได้ อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ สมแล้วที่ควร จะเรียกท่านว่า “บุรุษอาชาไนย” ผู้ชัก ธงรบอันเกรียงไกรของกองทัพธรรม เพื่อแผ่ขยายสันติสุขไปทั่วโลกตราบเท่า นิรันดร ก่อนที่จะจากกัน คุณอาผ่องได้ กล่าวคำที่ตราตรึงใจต่อชาวโลก ต่อ คณะกัลยาณมิตรว่า “บุญกุศลทั้งหมดที่ข้าพเจ้าและ ครอบครัวได้สั่งสมอบรมมา นับด้วย ร้อยชาติ พันชาติ หมื่นชาติแสนชาติ ล้านชาติ จนนับภพนับชาติไม่ถ้วนก็ดี จงประมวลรวมเข้าด้วยกันเป็นตบะ เป็นเดชะ เป็นพลวะปัจจัย ส่งผลดล บันดาล อภิบาลปกป้อง คุ้มครองรักษา ให้คุณพ่อขาว เล่งอี้ และคุณแม่จับ เล่งอี้ ตลอดจนคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย และผู้มีพระคุณทั้งหลาย ที่ ละโลกไปแล้ว ให้สิ้นสรรพทุกข์ ให้ สิ้นสรรพโศก ให้สิ้นสรรพโรค ให้ สิ้นสรรพภัย สรรพเคราะห์เสนียด จัญไร อย่ามาพ้องพาน ให้ได้ดวงตา เห็นธรรมและเกิดในสุคติภพไปทุก ภพทุกชาติ ตราบเท่าเข้าสู่พระนิพพาน เทอญ Kalyanamitra.org