การบิณฑบาตและการแผ่เมตตา : หน้า 73/112

ก็เกิดตามขึ้นมา มันเป็นความ เอ็นดูที่เจือไปด้วยความเยือกเย็น ขณะนั้นบริสุทธิ์ด้วยศีล และสมบูรณ์ ด้วยสมาธิดีหรือไม่ ใจก็ชุ่มชื่นขึ้น ผม ชุ่มชื่น คิดว่าครั้งนี้เราจะให้เขา | แผ่ความชุ่นชื่นนั้นออกไปให้แก่ญาติ เท่าที่ใจจะมีให้ พลันใจก็ขยาย กว้างออกไปจรดท้องทุ่งแถวนั้น ผมเดินมาเรื่อย เลาะเลี้ยวมาตามเส้น ทางพอมาถึงหมู่บ้าน หมาเห่ากราวเลย ที่โบราณเขาว่าหมาเห่าไม่กัดนั้น เห็น จะจริง เพราะมันมีปากเดียวใช้เห่า แต่พอหยุดเห่ามันอาจจะใช้ปากนั้น กัดก็ได้ ผมจึงแผ่เมตตาให้มัน เมื่อ เดินมาเกือบถึงวัด ก็มาเจอญาติโยมที่ มาจากกรุงเทพฯ ต้องถ่ายบาตรตั้ง หลายครั้ง ของที่เขาใส่ก็ล้วนแต่ดี ๆ ทั้งนั้น ผมต้องรีบสำรวจตัวว่า เรา โยมที่มาตักบาตร แถวของพระเดิน เข้ามาในวัด ผมมาหยุดยืนที่ตรงเต็นท์ เหรัญญิกที่ใช้ในงานบุญใหญ่ เอาใจจรด นิ่งไปที่ศูนย์กลางกาย ใจก็ขยายกว้างออก ไปอย่างไม่มีขอบเขต ยิ่งจรดกลางของกลางใจ ความสว่างก็ยิ่งขยายกว้างออกไปทุกที ขยาย ออกเหมือนคลื่นของน้ำ ที่เราเอาก้อนหิน โยนลงไปแล้วพริ้วน้ำแผ่กว้างออกไปอย่างไร อย่างนั้น ใจของผมที่จรดเข้ากลางก็ ขยายแผ่กว้างออกไปเรื่อย ๆ ไม่มีประมาณ มีความสุข ความ สงบอย่างบอกไม่ถูก เป็นความ ร่มรื่น ชุ่มชื่น เยือกเย็น คล้าย กับว่า ขณะนี้ใจเราปราศจากสิ่ง ทีฉุดดึงให้อยู่ในขอบเขต จํากัด แต่แผ่กว้างออกไปอย่างไม่มีประ มาณ จุดนี้นี่เองที่ทำให้ผมคิดว่า วันนี้ผมออกไปโปรดสัตว์จริง ๆ ไม่ใช่ให้สัตว์โปรด ไม่ตะขิดตะ ขวงใจในการฉันอาหารที่ได้มาจาก การบิณฑบาต ๗ พฤษภาคม ๒๕๒๘ ขอเพียงเห็นพระบิณฑบาต วันนี้ผมได้ออกบิณฑบาตไปทาง คลองสามแล้วเลี้ยวขวาตรงเชิงสะพาน Kalyanamitra.org อด