มารยาทในการเข้าบ้านผู้อื่น : หน้า 54/112

ซื้อของก็สายตาดูได้ แต่อย่าให้ถึงกับ หลุกหลิก ขุดค้นจนเกินเหตุ เจ้าของ ร้านจะเข้าใจผิด เกิดเรื่องเกิดราวกัน เปล่า ๆ เวลาเข้าไปในบ้านใคร ขอฝาก ไว้ด้วย หลาย ๆ คน พอเข้าไปในบ้าน ใคร ก็ถือวิสาสะเดินดูบ้านเขาทั่วไป หมดเลย หม้อข้าวหม้อแกงเปิดดูหมด ของบางอย่างเจ้าของบ้านไม่อยากให้ดู ก็เหมือนเรานั่นแหละ บางทีเพื่อน ๆ เข้ามาในห้องเรา เราก็ไม่นึกอะไร แต่ พอพี่ ป้า น้า อาว์ เข้ามาในห้องเราบ้าง เรากลับไม่สบายใจทันที เพราะมีของ หลาย ๆ อย่างที่เราไม่อยากให้ท่านเห็น บางทีเจ้าของบ้านอาจทำอะไร ทิ้งค้างไว้ ไม่ค่อยจะเรียบร้อย ฉะนั้น การเข้าไปดูโน่นดูนี้เรื่อยเปื่อยไป ระวัง แม่ของเพื่อนคนนั้นจะสั่งลูกสาวว่า “นี่...อย่าพายายคนนั้นมาอีกนะ ท่าทางหลุกหลิกอย่างกะขโมย เสียหายหมด ยกเว้นของที่เจ้า ของบ้านเจตนาตั้งโชว์ไว้ให้ดู อย่าง นี้ต้องช่วยไปดูของเขาหน่อย เช่น เขา เป็นนักกอล์ฟฝีมือเยี่ยม ได้ถ้วยชนะ เลิศมาตั้งโชว์ไว้กลางบ้าน หรือเขาไป จบด็อกเตอร์มาจากต่างประเทศ ติด รูปถ่ายดอกเตอร์ไว้เต็มฝาห้องรับแขก อย่างนี้ต้องรีบเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ถาม ไถ่เขาเสียหน่อย พอให้ชื่นใจ ขึ้นไม่ดู เขาจะนึกว่า ตำหนิว่า แหม....ไม่มีมาร ยาท เขาอยากให้เราชม ช่วยชมเขา หน่อยเถอะลูกเอ๊ย....แล้วจะได้เพื่อนรัก อีกหลาย ๆ คน เพราะว่าคนในโลก นี้ล้วนชอบคำชมทั้งนั้น ในชีวิตประจำวัน เราจะตัด สินใจทำหรือไม่ทำสิ่งใด เอาแต่เพียงว่า ผิดกับถูก เท่านั้นยังไม่ได้ ยังต้องมีคำ ว่า “ควรหรือไม่ควร” ด้วย การกระทำ บางอย่างมันผิด แต่ยังไม่ควรที่ จะไปตำหนิ ยังไม่ควรที่จะไปคุ้ย เขี่ยขึ้นมาตอนนี้ เพราะอารมณ์เขา ยังรับไม่ได้ ควรชมอะไรต่ออะไรให้ เขาชื่นใจเสียก่อน แล้วค่อยไปติกันที หลังจึงจะพอไหว ไม่ใช่พอเจอหน้า เขา ยังไม่ทันตั้งตัว ก็ด้วยความหวังดี ปรี เข้าไปเตือนเลย “คุณนี่ แต่งตัวไม่ค่อยเรียบร้อย กินข้าวก็ไม่มีมารยาทเลย จะเดิน เหินก็ตุ้บ ๆ ติ๊บ ๆ” เพื่อนฟังแล้วจะรู้สึกยังไง ดี ที่สุดก็แค่รำพึงว่า “เอ๊ะ...ในตัวเรานี่หา ดีไม่ได้เลยเชียวหรือ” แต่ถ้าเขากำลัง อารมณ์เสียมา มีหวังเพื่อนรักเท่ารัก จะตักษัย.... ถามว่าที่เตือนไปถูกไหม? ถูก ไม่ผิดเลย แต่ว่ายังไม่ควร ใครอยาก จะเตือนใครในเรื่องเหล่านี้ ก่อนอื่น ให้หาเรื่องชมเขาสัก ๔-๕ เรื่องก่อนนะ เป็นต้นว่า “แหม...จัดบ้านได้สวย โอ้โฮ เล่นกีฬาก็เก่ง มิหนำซ้ำ ร้องเพลงก็เพราะ ด้วยนะนี่ ได้ถ้วยนักร้องมาด้วย แหม..... คุณนี่มีดีตั้งเยอะแยะ ...แต่ว่า ถ้าเดินให้มันเบา ๆ กว่านี้ เดินแล้วขาไม่ถ่าง เออ...จะน่ารัก จะมี เครดิทอีกเยอะแยะเลย... อย่างนี้พอฟังได้ ไม่ใช่ว่า พอมา ถึงก็ ติ ติ ติ ที่ดีไม่ชมเลย เอ๊ะ...เราก็ พูดเรื่องจริงทั้งนั้น ทำไมเขาหน้างอ คุยกันได้ไม่กี่คำ บางทีทั้ง ๆ ที่เขาชวน เรามากินข้าวที่บ้าน เขาอาจถามเราดื้อ ๆ ว่า “นี่เธอ ยังไม่กลับอีกหรือนี่” ไล่เรา เสียแล้ว หากเขามีที่จะให้ชม รีบชม เสียก่อน แล้วจะติอะไรทีหลัง ค่อยว่ากัน อย่างนี้ค่อยคบกันได้ สิ่งละอันพันละน้อยนี้แหละ ที่ เป็นเครื่องฝึกให้ตัวของเรามีความ น่ารักขึ้นมา แล้วก็รู้จักว่า อะไร ควร อะไรไม่ควรขึ้นอีก ในสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ เมื่อเราแยกออกได้ว่าอะไรควรอะไร ไม่ควร อีกหน่อยของใหญ่ ๆ หรือ ของที่ละเอียด เราก็จะแยกได้โดย อัตโนมัติ เพราะเกิดความชำนาญ ขึ้นมาแล้ว (อ่านต่อฉบับหน้า) ๕๐ Kalyanamitra.org