การปฏิบัติธรรมและการนั่งสมาธิ : หน้า 67/112

อันไพบูลย์ ขณะที่พวกเราไปถึง ยังไม่กล้า เข้าไปกราบหลวงพ่อ เพราะหลวงพ่อ กำลังนำบรรดาอุบาสก-อุบาสิกา ชุดที่ มาถึงก่อน นั่งปฏิบัติธรรมอยู่ ข้าพเจ้า นั่งปล่อยอารมณ์สบาย ๆ บนระเบียง บ้านพัก รอเวลาอาหารกลางวัน พร้อม ๆ กับเพื่อนกัลยาณมิตรท่านอื่น ๆ เรา เวลา ๑๑.๐๐ น. คณะปฏิบัติธรรม ก็ลงมารับประทานอาหาร ทักทายกันอย่างมีความสุข ความพร้อม เพรียงของหมู่คณะ เป็นสุขจริงหนอ คณะพวกเราที่มาทั้งหมด ๗๔ คน โดย มีกลุ่มธรรมโฆษก์ กลุ่มสำโรงแก้ว กลุ่ม คอรัส กลุ่มธรรมทายาท กลุ่มกายแก้ว กลุ่มกุรุรัฐ กลุ่มธรรมธารา กลุ่มวิชา การ กลุ่มรัตนศิริ กลุ่มสำนักงานแก้ว กลุ่มระดมธรรม ทุกคนหน้าตาอิ่มเอิบ แจ่มใส มิได้แสดงอาการอ่อนเพลีย เพราะอดหลับอดนอนมากับรถตลอด ทั้งคืน ถามไถ่ก็ได้ความว่า พบหน้า หลวงพ่อแล้วปลื้มปีติสุขใจบอกไม่ถูก เห็นไหมว่า เมตตาบารมีของผู้ให้ ถ้า ผู้รับน้อมรับด้วยศรัทธา ก็จะพบความ เย็นกาย เย็นใจ อิ่มเอิบ เบิกบาน นี่คือ ความจริงที่พิสูจน์ได้ เพียงเห็นหน้า หลวงพ่อก็สุขเช่นนี้ ถ้าได้ปฏิบัติธรรม ตามคำสั่งสอนของหลวงพ่อ และเข้าถึง ธรรมกาย จะสุขเพียงไหนหนอ อา พวกเราทุกคนกำลังรอเวลานั้นอยู่ บนยอดดอยแห่งนี้ อยากจะตั้งชื่อให้ว่า “ดอยแก้ว” เพราะเรามาค้นหาดวงแก้ว ในกายของเรา เมื่อเราได้มาบำเพ็ญทาน รักษาศีล เจริญภาวนาแล้ว เราคงจะได้ ดวงแก้วในกลางกาย แล้วดวงแก้วที่ ใสสว่างนี้แหละ ที่หลวงพ่อเรียกว่า ดวง ปฐมมรรค หนทางสู่พระนิพพาน เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ พักผ่อนพอสมควร ก็ได้เวลานั่งสมาธิ ในรอบบ่าย ซึ่งเริ่มบ่าย 2 โมง อุบาสก อุบาสิกาทั้งหลาย ก็ตั้งแถวอย่างมีระเบียบ เหมือนอย่างที่พวกเราได้ปฏิบัติกันมา ตลอดเวลาที่วัดพระธรรมกาย นั่งก็ เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ รองเท้าก็ ถอดวางอย่างเป็นระเบียบ แม้เมื่อ คนมาปฏิบัติธรรมในวันปีใหม่ วัน มาฆะบูชา หรือวันวิสาขบูชา ซึ่งมีคน มาจำนวนเป็นแสนก็ยังมีระเบียบ ความ มีระเบียบเรียบร้อยของสาธุชนทั้งหลาย เหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลากราบ หลวงพ่อพร้อมกันเป็นแถวยาวเหยียด สุดสายตา ดูเป็นภาพที่สวยสง่างามติดต ตรึงใจ ผู้ได้พบเห็น จนอยากให้คน ในประเทศของเราทั้งหมด มีระเบียบ วินัยอย่างนี้เหลือเกิน ความเป็นเอก ภาพคงจะเกิดขึ้น สังคมไทยก็จะมีแต่ สันติสุข บ้านเมืองสงบ ร่มเย็น สมเป็น เมืองพุทธศาสนา ห้องปฏิบัติธรรม เป็นห้องโถง กว้างขวางพอประมาณ พวกเราอุบาสิกา นั่งเป็นแถวเรียง 4 ยาวสุดห้องโถงอยู่ ทางด้านซ้ายมือ ส่วนอุบาสกก็นั่งเรียง ๓ อยู่ทางด้านขวามือ (มีจำนวนน้อย กว่า) บนโต๊ะหมู่บูชามีดอกไม้หลาย หลากสีบูชาอยู่อย่างสวยงาม ส่งกลิ่น หอมเย็นใจ เมื่อพวกเรานั่งลงเรียบร้อย แล้ว หลวงพ่อท่านก็เดินออกมานั่ง บนอาสนะข้างหน้า พวกเรากราบหลวง พ่อพร้อม ๆ กัน ท่านถามคุณหญิง อุไรวรรณกับพวกเราที่มาโดยเครื่องบิน เล็กน้อย เกี่ยวกับการเดินทาง จากนั้น ท่านนำนั่งสมาธิ โดยขอให้ทุกคนเอา ใจจรดที่ศูนย์กลางกายอย่างแผ่ว ๆ ตรึกนึกถึงดวงแก้วที่ใสประดุจเพชร ลูกที่เจียระไนแล้ว ปราศจากขนแมว ให้ตรึกนึกถึงความใสของดวงแก้วที่มี ขนาดเท่าแก้วตาของเรา หรือขนาดเท่า ลูกแก้วมณีโชติรส พร้อมกับภาวนา สัมมา อะระหัง สัมมา อะระหัง ๆ ไปเรื่อย ๆ พวกเราก็ทำตามหลวงพ่อแนะนำทุก ประการ เมื่อนั่งไปนาน ๆ ก็มีการปวด เมื่อยเป็นของธรรมดา บางคนก็ขยับ เปลี่ยนท่านั่ง แต่ก็ทำกันอย่างเงียบ ๆ เพราะเดี๋ยวจะรบกวนสมาธิของคน อื่น ๆ ที่นั่งข้าง ๆ กฎข้อนี้พวกเราก็ ปฏิบัติกันอย่างเคร่งครัด ทุกคนนั่ง หลับตา ทุกอย่างเงียบสงบ ลมพัดแผ่ว เบา เย็นสบาย ทุกชีวิตในห้องปฏิบัติ ธรรมนั่งนิ่ง พร้อมกับภาวนา สัมมา อะระหัง ๆ แต่จิตใจของแต่ละคนจะ นิ่งได้แค่ไหนนั้นไม่ทราบได้ เพราะจิต มนุษย์นั้นไซร์ยากแท้หยั่งถึง ส่วนตัว ข้าพเจ้านั้น ต้องยอมรับว่า ยังว้าวุ่นใจ ไหนจะห่วงคุณแม่ที่กำลังป่วย ไหนจะ ห่วงหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ จิตใจโลดแล่นเหมือนจับปูใส่กระด้ง ทั้ง ๆ ที่ก่อนมาก็ตั้งใจไว้ว่า จะลืม ภารกิจทุกอย่าง จะไม่คิดเรื่องอะไร แต่ใจมนุษย์ประหลาดยิ่งนัก ไม่เคย หยุดนิ่ง เดี๋ยวแว้บไปแว้บมา คิดหลาย ร้อยเรื่อง เสร็จแล้วความตึงเครียดก็ เกิดขึ้น รู้สึกมึนศีรษะ ศูนย์กลางกาย หาไม่เจอ พยายามทำตามที่หลวงพ่อ แนะนำ โดยสมมติว่า มีเส้นเชือกอยู่ สองเส้น เส้นหนึ่งซึ่งจากสะดือทะลุไป ข้างหลัง อีกเส้นหนึ่งซึ่งจากซ้ายไปขวา เส้นเชือกจะตัดกันเป็นรูปกากะบาด ยกเส้นเชือกที่ตัดกันขึ้นมา ๒ นิ้วมือ จากสะดือ ก็จะเป็นศูนย์กลางกายฐาน ที่ ๗ พอดี ดูของง่าย ๆ อย่างนี้ ทำไม ทำไม่ได้ โง่จริงเรานี่ ครุ่นคิดหาอุบาย Kalyanamitra.org bm