เด็กหญิงผู้มีความสุข : หน้า 13/120

แทบทุกอาทิตย์ก็ว่าได้ ที่สาธุชน ผู้ปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกาย ได้ชี้ชวน | ให้ดูเด็กหญิงเล็ก ๆ อย่างเอ็นดู เด็กหญิง ที่ตอบคำถามอย่างฉาดฉาน ชัดถ้อย ชัดค่า เด็กหญิงคนที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ขณะ ที่ขะมักเขม้นกับงานบริการน้ำดื่มและ อาหารในตอนเช้า และเก็บพับเสื่อ “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ มีแต่รู้สึกปีติและ ภูมิใจ ที่ได้มีส่วนช่วยในงานพระศาสนา” เด็กหญิงผู้นี้ เป็นหนึ่งในจำนวน ยุวกัลยาณมิตรรุ่นเล็ก (ในจำนวนห้าสิบ คน) ชื่อ ด.ญ. จริธร วรสันต์โต หรือ น้องเต้ย เยาวชนสร้างสรรค์ น้าตาแห่ง ความสุข ลูกเอ๋ย ลูกแก้ว คลาดแคล้วบ่วงมาร ผู้เป็นความหวังของพ่อและแม่ จึงทะนุถนอม ให้ก้าวสู่เส้นทางธรรม ตั้งแต่เยาว์วัย เพื่อสร้างคุณค่าแก่ชีวิต สัมภาษณ์และเรียบเรียงโดย กัลยาณมิตรสุธรรม ตีระวนิช นั่งสมาธิมีความสุขนะคะ “เมื่อก่อนหนูไม่อยากเข้าวัดเลย เพราะมาวัดแล้วไม่ได้ดูทีวี แต่คุณแม่ ให้มาก็ต้องมา” น้องเต้ย ตอบคำถาม อย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงของเธอชัดเจน และมั่นคง ไม่ลังเลใจสักนิดเดียว “มาครั้งแรก ๆ หนูก็เบื่อ คุณแม่ ให้นั่งสมาธิด้วย หนูนั่งได้ ๕ นาทีก็เมื่อย แล้ว อยากจะกลับบ้านอย่างเดียว แต่ พอมาได้ ๔-๕ ครั้ง ก็ติดใจ สนุกดีค่ะ มีเพื่อนอายุเท่า ๆ หนูหลายคน เห็นคน แต่งชุดขาวก็สบายใจอยากจะมาเรื่อยๆ” “ตอนหลังนี้ พอถึงวันอาทิตย์ เค้าเป็นฝ่ายเตือนแม่เอง” คุณสายใจ วรสันต์โต ซึ่งนั่งร่วมวงสนทนาอยู่ข้าง บุตรสาวกล่าวเสริม “พอเค้ามาวัดแล้ว สบายใจ ก็เลยไปชวนเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน ให้มาบ้าง” ครั้นถูกซักถึงวิธีการทำหน้าที่เป็น Kalyanamitra.org