ภาพประทับใจในงานวิสาขบูชา : หน้า 39/120

ภาพของพระภิกษุ สามเณร ครอง ผ้ากาสาวพัสตร์อันเหลืองอร่ามสีเดียวกัน ๕,๐๐๐ รูป ที่เดินทางมาปฏิบัติธรรม ณ ธุดงคสถานวัดพระธรรมกาย และ ภาพของสาธุชนร่วมแสน ที่เดินทางมา จากจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ พร้อมใจ กันมาสร้างบุญใหญ่ร่วมกันนั้น น่า ประทับใจอย่างยิ่ง แต่อีกภาพหนึ่งที่ตรึงใจพุทธ ศาสนิกชนนับแสนที่วัดพระธรรมกาย ในงานวิสาขบูชา วันกตัญญูของ โลก ที่เพิ่งผ่านมาหมาด ๆ นั้น ก็คือ ภาพขบวนอัญเชิญผ้าไตร อัน ประกอบด้วยขบวนมวลบุปผชาติที่ตก แต่งอย่างงดงาม และเหล่ายุวกัลยาณ มิตร อุบาสก-อุบาสิกา ในชุดขาวสะพรั่ง เคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล งดงามผ่าน มาเข้าคลองจักษุ โดยเฉพาะผู้ที่เป็นประธานใหญ่ ซึ่งเป็นผู้นำขบวนอัญเชิญผ้าไตร เสมือน ดั่งเป็นต้นบุญ ช่วยให้ดวงตาของทุกคน เป็นประกายแห่งความเลื่อมใสปีติ ดึงดูด ให้สาธุชนเข้ามาปฏิบัติธรรม ให้บังเกิด ความสงบแล้วได้นำความสุข ร่มเย็นให้ บังเกิดแก่ตนเองและชาวโลกอีกคำรบหนึ่ง ประธานใหญ่ในงานวิสาขบูชานี้ คือ คุณประทีป และแพทย์หญิง วารุณี เตียวตรานนท์ พร้อมกับ สมาชิกในครอบครัวอันประกอบด้วย คุณย่าผกามาศ กับหลานย่าทั้ง ๓ (ด.ญ.ประนิอร หรือน้องกิ๊ฟ วัย ๑๔ ปี นักเรียนโรงเรียนมาแตร์เดอี วิทยาลัย, ด.ช.ทรรศนรรจ์ หรือ น้องกอล์ฟ อายุ ๑๓ ปี กำลังเรียนอยู่ ที่โรงเรียนสาธิต มศว.ปทุมวัน และน้อง แก้ม หรือ ด.ญ.วัลยดา อายุ ๑๒ ปี นักเรียนโรงเรียนมาแตร์เดอีฯ) และ หลานสาวอีก ๑ คน ชื่อ ด.ญ.ชนาทิพย์ หรือน้องโอ๋ นักเรียนโรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วันที่ชาว “ วารสารกัลยาณมิตร ได้แวะไปเยี่ยมครอบครัวกตัญญูนี้ ได้ มีครอบครัวที่ทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตร ให้แก่ครอบครัว “เตียวตรานนท์” ร่วม อยู่ด้วย หากคุณผู้อ่านได้ติดตามวารสาร กัลยาณมิตรเรื่อยมา คงจะคุ้นกับ ครอบครัวของคุณเอกภพ-คุณศศินันท์ และน้องเปิ้ล เสตะพันธุ์ พอควร สมาชิกรายแรกของครอบครัวที่ ได้ยินชื่อวัดพระธรรมกาย คือ คุณ ประทีป ทว่าผู้ที่ได้พบเห็นด้วยตนเอง คนแรกกลับเป็น คุณหมอวาสุณี “ครั้งแรกที่เข้าวัด พูดง่าย ๆ คือ เพราะความเกรงใจคุณเอกภพ คือคุณเอกภพ เห็นหน้าตาสามีพี่ เศร้า ก็ซักถามได้ความว่า ลูกป่วย ก็อยากจะช่วย จึงแนะนำให้ มา กราบคุณยาย (อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง)” คุณหมอเล่าด้วยน้ำ เสียงที่อ่อนโยน แฝงด้วยความ เมตตาเยยงแพทยทด “ลูก” คนที่เอ่ยถึง คือ ด.ญ. วัลยดา ป่วยด้วยโรคทางเลือด แต่ หลังจากมาปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิจน เข้าถึงธรรมแล้ว ได้ใช้ความใสสว่างของ ธรรมะภายใน ค่อย ๆ รักษากายหยาบ จนอาการเริ่มดีขึ้นมากจนเห็นได้ชัด “พอนั่งรถมากับคุณเอกภพ พี่จำ ได้ว่า ตั้งคำถามมาตลอดทางเช่นว่า คนเรามีความจำเป็นไหม ที่จะต้องเข้าวัด พี่บอกคุณเอกภพว่า ตัวพี่เองก็ไม่มีอะไร เสียหายมากมายที่จะต้องไปพึ่งวัด พี่ คิดว่าตัวเองก็มีฐานะปานกลาง มีความรู้ แล้วก็มีการงานที่มั่นคง และลูก ๆ ที่ น่ารัก มีความสมบูรณ์ในชีวิต นับว่า พอควรในขณะนี้ และที่สำคัญก็คือ พี่ คิดว่า แม้พี่จะไม่ได้ไปวัด พี่ก็คิดว่าตัวเอง Kalyanamitra.org ๓๓