การเจียระไนชีวิต : หน้า 74/120

๖๘ หากชวด คือการก้าวไป... จะมีทางชีวิตของใครที่ราบเรียบ ตลอดไป มีหรือไม่ ข้าพเจ้ามีความ รู้สึกว่า ชีวิตของข้าพเจ้าคล้ายกับ ผลึกแก้ว เพราะตลอดหนทางที่ ผ่านมา มันลุ่ม ๆ ดอน ๆ และหักเห ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ที่พานพบ ที่กระทำ มันได้ตอกตรึงให้ชีวิตเป็นเหลี่ยม เป็นแง่ เป็นมุม ข้าพเจ้าจึงเห็นด้วยกับคำกล่าว ที่ว่า “จะดูคนให้ดูหลาย ๆ ด้าน” แต่ทุกครั้งที่เห็นเพชร พลอยอดคิด ไม่ได้ว่า ทำไมเราไม่เจียระไนชีวิต ของเราให้งดงาม มีคุณค่าประดุจ เพชรบ้างเล่า สืบเนื่องมาจากครอบครัว หากชีวิตครอบครัวเปรียบเสมือน แก้ว ครอบครัวของข้าพเจ้ามิใช่แก้วร้าว แต่เป็นแก้วที่ต่างสีต่างเนื้อธาตุถูกหลอม ขึ้นมาให้เป็นแก้ว จึงไม่กลมกลืน ไม่ เกลี้ยงเกลา ไม่ใสเหมือนแก้วใบอื่น ๆ แต่หากลูก ๆ เป็นน้ำ แก้วใบนี้สามารถ บรรจุและรักษาน้ำได้ดีวิเศษสุด ข้าพเจ้าเป็นเด็กบ้านนอก ตอนเกิด มีพี่ชายแล้ว ๓ คน ความจริงข้าพเจ้า กว่าจะมาเป็นกัลยาณมิตร กัลยาณมิตรเพียงใจ เจียสุวรรณ วัยรุ่น วุ่นวาย แต่ไม่ขายชีวิต เป็นเด็กเรียบร้อยว่าง่ายมาแต่เด็ก ๆ เสงี่ยม และเพื่อนที่สนิทกันมากที่สุด การที่ไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อแม่พร้อมหน้า ก็เป็นผู้ชาย แต่ข้าพเจ้าก็รักเพื่อนทั้ง กันเหมือนครอบครัวอื่น จึงทำให้เป็นเด็ก ผู้หญิงและผู้ชาย และตั้งใจจะรักคนทั้ง ช่างคิดและรู้สึกจะเจียมตัว อีกอย่างหนึ่ง โลก การเป็นผู้หญิงคนเดียวและเป็นน้อง คนเล็ก พี่ ๆ ก็รักและตามใจ เนื่องจาก มีแต่พี่ชาย เพื่อนแถวบ้านก็เป็นผู้ชาย เขาไปไหน ยิงนก ตกปลา, ปั่นจิ้งหรีด, ไล่จับบนต้นไม้, ลงน้ำลุยโคลนก็ไปกับ เขาด้วย พอเข้าโรงเรียนก็เลยเล่นกับ เพื่อนผู้หญิงไม่เป็น ได้แต่ทุบตีเขาบ้าง และขู่ไม่ให้บอกครู แม้แต่เดี๋ยวนี้เวลา ต้องอยู่ในกลุ่มผู้หญิงโดยเฉพาะยังไม่คุ้น เคย จะรู้สึกอึดอัด กลายเป็นคนสงบ ในด้านการศึกษา ชีวิตส่วนใหญ่ต้องลำบากก็เพราะ การศึกษานี่เอง สมัยเรียนอยู่ชั้นประถม ได้เงินไปโรงเรียนเพียงวันละ ๒-๓ สลึง ก็ยังรักที่จะไปโรงเรียน รักครู, รักเพื่อน รักการเรียน จบ ม.5 แม่อยากให้เรียน ทางด้านเสริมสวย แต่เพราะไม่ชอบและ ความดื้อ จึงจัดการให้ตัวเองทุกอย่าง ไปย้ายทะเบียนบ้าน ไปสมัคร ไปสอบ ไปมอบตัว แล้วก็เก็บเสื้อผ้าพาตัวเอง Kalyanamitra.org