นิทานเรื่องนันทชาดก : หน้า 18/120

DE เมื่อคิดดังนั้น ชายชราจึงเรียก นายนันทะ ทาสผู้ซื่อสัตย์เข้ามาหา แล้ว เล่าแผนการที่จะให้นำสมบัติไปฝังไว้ พร้อมกับกล่าวว่า “นันทะ เมื่อครั้งพ่อแม่ของเรา ยังอยู่ แม่ของเจ้าได้ชื่อว่าเป็นคนที่ครอบ ครัวเราไว้เนื้อเชื่อใจที่สุด มาในครั้งนี้ ก็มีเจ้านี่แหละที่เราไว้วางใจยิ่งกว่าใคร จึงอยากให้เจ้าช่วยเป็นธุระดูแลทรัพย์ สมบัติไว้ให้ลูกของเราจนกว่าเขาจะโต เราจะได้ตายตาหลับ และช่วยอบรม สั่งสอนให้เขาเป็นคนดีมีศีลธรรม มีความขยันหมั่นเพียร จะได้รักษา ทรัพย์ได้ และจะได้มีความกตัญญู รู้คุณต่อเจ้าด้วย ต่อมาไม่นานชายชราได้สิ้นชีวิต ลง ฝ่ายภรรยาก็เลี้ยงดูลูกน้อยของนาง จนกระทั่งโตเป็นหนุ่ม วันหนึ่ง นาง ได้กล่าวกับลูกว่า “ลูกเอ๋ย ก่อนที่พ่อของลูกจะเสีย ชีวิตลง ได้ชวนลุงนันทะไปฝังสมบัติ ไว้ในป่า แม่เห็นว่าถึงเวลาที่ลูกจะชวน ลุงนันทะไปขุดสมบัติเอามาใช้ได้แล้ว จะได้น่ามาเป็นทุนสร้างเนื้อสร้างตัว ต่อไป ชายหนุ่มจึงไปหานายนันทะ แล้ว กล่าวว่า “ลุงจ๊ะ เดี๋ยวนี้ฉันก็โตเป็นหนุ่ม แล้ว ถึงเวลาที่จะก่อร่างสร้างตัวเสียที ต่อไปภายหน้าจะได้เลี้ยงดูแม่และลุง ไม่ให้ลำบาก ฉันอยากให้ลุงพาฉันไป ขุดสมบัติของพ่อที่ฝังไว้มาทำทุนสัก หน่อย” นายนันทะจึงกุลีกุจอนจอบเสียม ไปยังป่าที่ฝังสมบัติไว้ แต่พอไปถึงที่ ที่ฝังสมบัติ กลับยืนนิ่งเฉยเสีย ซ้ำยัง หันมาตะคอกชายหนุ่มว่า “อะไรกัน เจ้าน่ะหรือจะมีทรัพย์ สมบัติมาแต่ไหน ถ้ามี แม่ของเจ้าก็ ต้องเป็นคนดูแล เจ้าคนนี้นี่ แปลก พิลึก! นายนันทะยังกล่าววาจากระทบ กระเทียบต่าง ๆ นานา ชายหนุ่มเห็น ท่าไม่ดีจึงชวนกลับบ้าน ครั้นถึงบ้าน แล้ว นายนันทะกลับพูดจาอ่อนโยน สนิทสนมเหมือนเดิม ต่อมาอีกสองสามวัน ขาย หนุ่มเห็นนายนันทะมีอารมณ์ดี จึงชวนไปขุดสมบัติในป่าอีก นาย นันทะรีบไปด้วยความเต็มใจ ครั้น ไปถึงที่ฝังทรัพย์ กลับพูดจาหยาบ กายกระทบกระเทียบ โยนจอบ โยนเสียมทิ้ง ชายหนุ่มมิได้โต้ตอบ ได้แต่ชวนกลับบ้านเช่นคราวก่อน ชายหนุ่มมีความแปลกใจยิ่งนัก แต่ไม่รู้จะทำประการใด พลันนึกถึง เพื่อนเก่าของพ่อซึ่งเป็นที่นับถือของ คนทั่วไปว่าเป็นบัณฑิต จึงไปหาแล้ว เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง บัณฑิตผู้เฒ่าสืบสาวราวเรื่อง ทั้งหมดแล้ว พอจะเข้าใจได้ว่า นายนันทะ ผู้เป็นทาสนี้ เมื่อไปถึงที่ฝังทรัพย์คงเกิด มานะถือตัวว่า ตนผู้เดียวเท่านั้นที่ รู้ที่ฝังทรัพย์ นายจะต้องพึ่งพา อาศัยตน หากแม้ตนจะคิดคดโกง มาเสียทั้งหมดก็ไม่มีใครรู้ เพราะ ความลำพองใจจนลืมตัวเช่นนี้ จึงกล้ากล่าววาจาข่มขู่นาย แต่ ครั้นมาถึงบ้านที่ตนอาศัยเขาอยู่ อย่างทาสรับใช้ ก็บังเกิดความ คุ้นเคย แสดงตนเป็นทาสดั้งเดิม บัณฑิตเฒ่าจึงกล่าวกับชายหนุ่มว่า “หลานเอ๋ย หากนายนันทะ น กล่าวคำหยาบคายอยู่ตรงไหน ตรงนั้น แหละเป็นที่ฝังทรัพย์สมบัติของพ่อเจ้า วันต่อมา ชายหนุ่มจึงชวนนาย นันทะไปขุดสมบัติในป่าอีก เมื่อไปถึง ที่ฝังทรัพย์ นายนันทะก็ด่าว่าด้วยวาจา หยาบคายเช่นเดิม แต่คราวนี้ชายหนุ่ม กลับโต้ตอบว่า “ลุงนันทะ อย่าได้พูดให้มาก ความเลย เอาจอบขุดตรงที่ลุงยืน อยู่นั่นแหละ!” นายนันทะจึงลงมือขุดดินตรงที่ ยืนอยู่นั้น เมื่อขุดสมบัติขึ้นมาได้แล้ว ชายหนุ่มจึงสั่งให้นายนันทะแบกกลับ บ้าน เมื่อนายนันทะกลับมาถึงบ้านแล้ว ก็กลับกลายเป็นคนสุภาพอ่อนโยนเช่น เคยอีกครั้งหนึ่ง นี่แหละค่ะ หลาน ๆ คะ คนเรานั้น มีนิสัยต่าง ๆ กัน นิสัยบางอย่างถ้า เป็นมากถึงขนาดข้ามภพข้ามชาติ เป็นนิสัยถาวรแล้วก็แก้ไม่ค่อยหาย เสียด้วย ถ้าใครรู้ว่าตนเองมีนิสัยอะไร ที่ไม่ดี เช่น ชอบนอนตื่นสาย ชอบเถียง พ่อแม่ ตื้นนั้น ดันทุรัง แสนงอน ใจร้อน เจ้าอารมณ์ ชอบเที่ยว ไม่ชอบทำงาน แล้วอะไรต่อมิอะไรอีกสารพัด ซึ่ง หลาน ๆ คงจะรู้ตัวเอง รีบปรับปรุงแก้ไข เสียนะคะ ไม่ยังงั้น นิสัยไม่ดีพวกนี้ ติดตัวข้ามภพข้ามชาติไปละก้อ แย่เลย Kalyanamitra.org