การพูดและการแสดงออก : หน้า 50/120

๔๔ แล้ว ทำใจหยุดใจนิ่งไม่ได้สักที ส่วนพวกที่มีอะไรก็ยิ้มน้อย ๆ พวกนี้ฝึกสมาธิไปได้เร็ว อยากจะฝึก สมาธิไปเร็ว ก็เลิกหัวเราะเย้ยฟ้าท้าดิน แบบนั้นเสียนะ ข้อ ๑๓-๑๔ “ภิกษุพึงทำความ ศึกษาว่า เราจักไม่พูดเสียงดังไปในบ้าน นั่งในบ้าน” ข้อนี้ก็ทำนองเดียวกัน พูดเสียงดัง หัวเราะเสียงดัง ล้วนก่อความรำคาญ กว่าปกติ แกว่งจนเกินงาม พูดอย่างนี้ บางคนนึกไม่ออก ลองนึกสภาพของคน พวกหนึ่ง ขออภัยเถอะ....สังเกตดู กะเทย เวลาเขาเดินกันไปเป็นกลุ่ม ๆ เขากรีดกรายแขน กรีดกรายขายิ่งกว่า ผู้หญิงเดิน เป็นท่าแกว่งแขนของเขา โดยเฉพาะเลย เราดูเท่าไร เท่าไร ก็ ไม่งาม อะไรที่ผิดปกติ ผิดธรรมชาติ แล้วไม่ค่อยงาม คนมาวัดบางคนก็เป็น ทั้ง ๆ ที่ ให้เขาทั้งนั้น หรือแม้ไม่มีใครเลยใน ที่นั้น ก็ยังฟ้องว่า เราเป็นคนเผลอสติ อยู่เป็นประจำ เผลอสติอย่างนี้เมื่อไหร่ จะทำสมาธิได้กับเขาสักทีล่ะ ข้อ ๑๕-๑๖ “ภิกษุพึงทำความ ศึกษาว่า เราจักไม่โคลงกายไปใน บ้าน-นั่งในบ้าน” พวกเราคงเคยเห็น บางคนนั่งคุย กับเพื่อนก็นั่งโยก นั่งโคลง เดี๋ยวก็ อย่างนั้น เดี๋ยวก็อย่างนี้ ออกท่าออก ทางประกอบจนเกินงาม ถ้าจะพูดให้ ชัดก็คือ ทำเหมือนกำลังแสดงละคร อยู่หน้าเวที ในชีวิตประจำวัน ใครขึ้นพูด คุยออกท่าออกทางถึงขนาดนั้น อย่าง ดีก็เป็นตัวตลกประจำหมู่บ้าน ปะเหมาะ เคราะห์ร้ายไปทำความรำคาญตานักเลง เข้าก็จะเจ็บตัว โดยเฉพาะผู้ชาย ถ้าเข้าไป กินข้าวปลาอาหารในร้านที่มีพวก ขี้เมาอยู่ด้วยแล้วออกท่าออกทาง มากเกินไป เดี๋ยวเถอะ ๆ ขวดเหล้า ลอยมาโดนหัวเมื่อไรไม่รู้นะ ข้อ ๑๗-๑๘ “ภิกษุพึงทำความ ศึกษาว่า เราจักไม่ไกวแขนไปใน บ้าน-นั่งในบ้าน” ไกวแขนก็คือแกว่งแขนมากเกิน เป็นผู้ชายแต่เดินเหมือนผู้หญิง แกว่ง แขนกระตุ้งกระติ้งมาเชียว อาจเป็น ถ้าได้ยินเสียงเรียก เพราะถูกเลี้ยงดูมาในกลุ่มผู้หญิง หรือมีพี่ผู้หญิงน้องผู้หญิงมาก เลย เอาอย่างกัน อย่างนี้ไม่งามเลย รีบ แก้ไขกันเสีย แล้วก็อย่าระวังจัดถึง ยังไม่ชัด ไม่แน่ใจว่าทางซ้าย หรือทางขวา ก็หยุด ยืนฟังให้แน่ใจ แล้วค่อย ๆ หมุนตัวหันไปทางนั้น อย่าทําหันรีหันขวาง ขนาดเดินตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ไป เสียอีก กิริยาอาการเหล่านี้ เราเองมัก ไม่รู้ตัว ต้องอาศัยถามเพื่อนที่สนิท ๆ กันเวลาอารมณ์ดี ๆ ขอร้องให้เขาวิจารณ์ ตรง ๆ ว่า ท่าเดินของเราเป็นอย่างไร ท่ายืน ท่านั่ง ดีไม่ดีอย่างไร แล้วพอ เขาตอบตรง ๆ ก็อย่าไปโกรธเขานะ ข้อ ๑๙-๒๐ “ภิกษุพึงทำความ ศึกษาว่า เราจักไม่สั่นศีรษะไปในบ้าน นั่งในบ้าน” ในเรื่องของการไม่สั่นศีรษะต้อง หัดให้เคย อยู่ในกลุ่มเพื่อนฝูงอาจจะ ไม่ถือสากัน แต่อยู่ในกลุ่มผู้ใหญ่ถือ ว่าไม่ดี อย่าไปทำเข้า คือเวลาท่านถาม อะไร จะตอบรับหรือปฏิเสธก็พูดออกมา เลย อย่าพยักหน้างักงัก หรือสั่นหัว ส่ายหน้า เหมือนพวกกิ้งก่า พวกลิง ไม่งาม เวลายืน เดิน นั่ง หรือนอนอยู่ อย่างไรก็ตามทีเถิด เมื่อมีใครเขาเรียก Kalyanamitra.org