การค้นหาความสุข : หน้า 76/120

go ใจข้าพเจ้าให้มีกำลัง และเป็นสิ่งที่มี ค่าสูงสุดสำหรับข้าพเจ้า น่าเสียดาย... บางคนล้อมกรอบให้ตนเองไม่ยอม รับไมตรีจากผู้อื่น และไม่ยอมให้ ไมตรีกับใคร บางคนรู้คุณค่าน้ำใจ ของเขาต่อเมื่อสูญเสียเขาไปแล้ว และน่าเสียดาย...คนที่มีเงินมีเวลา บางคน กว่าจะหามันมาได้นั้นแสนยาก แต่กลับ ใช้มันทำลายตัวเองอย่างง่ายดาย ดังเช่น ข้าพเจ้า ชอบเที่ยวเตร่กับเพื่อน ไปดิสโก้ กลับที่ ๒ ที่ ๓ ก็เคย รดื่มเหล้าดื่มเบียร์ เคยตั้งใจว่าจะดื่มมันให้ครบทุกชนิดทุก ยี่ห้อแล้วจะเลิก เลิกแล้วจะไปบวชชี แต่ยังไม่ครบก็มาวัดซะก่อน ทำไมจึงเข้าวัด ทุกครั้งที่กราบพระ ข้าพเจ้ามี ความสุข ทุกคราที่โดดเดี่ยว ได้เห็นพระ รู้สึกมีกำลังใจ ในส่วนลึกแล้วข้าพเจ้า ใฝ่ใจทางธรรม สนใจพระศาสนามา ตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ไม่เคยตั้งใจศึกษาหรือ ปฏิบัติ เห็นหนังสือธรรมะแล้วเมินหน้า เพราะคิดว่าสักวันหนึ่งจะเรียนรู้จาก การปฏิบัติไม่ใช่จากหนังสือซึ่งรู้จำและ แปลกอยู่อย่างหนึ่ง เวลาข้าพเจ้ากราบ ขอพรพระ ข้าพเจ้าคิดอย่างอื่นไม่ออก นอกจาก “ขอให้ได้พบแต่คนดี ๆ ลูก กำลังหลงทาง ทางสายกลางของ พระพุทธองค์อยู่ตรงไหนขอให้ลูก ได้พบ ได้เดินทางสายกลางนั้น ด้วยเถิด” ข้าพเจ้าชอบคิด ชอบถาม และ ชอบเดินทาง เห็นถนนแล้วก็คิดบ่อย ๆ ว่า ชีวิตของข้าพเจ้าพยายามก้าวไป ๆ สู้ทน สู้ฟันฝ่า แต่ทำไม....มันเหมือน ย้อนหลัง วนเวียน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะมี ทางไหนราบเรียบ ร่มรื่น ไปแล้วไม่ต้อง กลับ ก่อนนั้นตอบตัวเองว่า ความตาย ไงล่ะ! แต่ก็ถามตัวเองว่า แล้วเราต่อสู้ กระเสือกกระสนไปทำไม เพื่ออะไร แต่เกิดมาแล้วก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด ทุก ๆ วันเสาร์ข้าพเจ้ามักจะกลับ บ้าน ข้าพเจ้าจะออกจากบ้านลุงแต่เช้า แล้วเถลไถลไปในที่ต่าง ๆ ศูนย์การค้า กรมประชาสัมพันธ์ เพราะชอบรายการ ฟรี ๆ และไปเรื่อย ๆ วันหนึ่งตรงกับวัน เกิด จึงเข้าไปกราบขอพรพระแก้วมรกต ที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ข้าพเจ้า พบว่าตัวเองรักความสงบ จิตใจผ่องแผ้ว ข้าพเจ้าจึงเกิดความรู้สึกคิดถึงพระ พุทธองค์เป็นอย่างมาก เกิดความมุ่งมั่น ว่าจะต้องศึกษาเรื่องราวพระพุทธองค์ ให้จริงจังเสียที ข้าพเจ้าเห็นบางคน ฝึกสมาธิ ข้าพเจ้าสงสัย และก็สงสัยว่า จะไปศึกษาได้ที่ไหน จากนั้นก็ไปวัด พระแก้วเสมอ ๆ และก็มองหาว่าจะไป บวชชีหรือไปฝึกสมาธิที่ไหนดี แต่ก็ยัง ไม่ได้ไปที่ไหน ความจริง ข้าพเจ้าได้ยินชื่อวัด พระธรรมกายตั้งแต่ยังอยู่ชั้น ม.๕ หรือ ม.5 แล้ว แต่ไม่รู้หรอกว่าที่นี่สอนทำ สมาธิ รู้แต่ว่า “วัดพระธรรมกาย” จ. ปทุมธานี เท่านั้นเอง แต่ก็อยากมา เพราะชอบชื่อไพเราะดี ชวนเพื่อน ๆ ก็ ไม่ยอมมาด้วยสักที ข้าพเจ้าก็ขี้เกียจ เรื่อยมา ความขี้เกียจนี้ไม่ดีเลย มัน ปิดกั้นเสียซึ่งโอกาส ปัญญา และ ทุก ๆ สิ่งที่ดีที่ควรจะได้ ชวนเพื่อนบ่อย ๆ เข้าเพื่อนก็ รำคาญ ข้าพเจ้าก็หงุดหงิด ครั้งแล้ว ครั้งเล่าผ่านไปเป็นปี จนใกล้ถึงวัน อาสาฬหบูชาปี ๒๕๒๘ ข้าพเจ้าก็มุ่ง มั่นว่าไปคนเดียวก็ได้ และน่าแปลกที่ วันหนึ่งขณะนั่งคอยอาจารย์อยู่ในห้อง บรรยาย ข้าพเจ้าเห็นนักศึกษาหญิง คนหนึ่งเดินเข้ามา ข้าพเจ้ารู้สึกชอบเธอ ทันที คือเคยมีอาจารย์สอนว่าไปเรียน รามฯมุ่งให้รู้จักเลือกคบคน ข้าพเจ้า ก็นั่งดูคนทุกวัน พอเห็นเธอก็รู้สึกว่า คนน น่าคบ ก็คอยสังเกตว่าเธอนั่ง กลุ่มไหน วันไหนไปเรียนก็มองหาเธอ พยายามเข้าไปนั่งใกล้ ๆ แล้วก็ได้ยิน เขาแซวกันเรื่องวัด ก็ยิ่งรู้สึกดีใจว่าเขา ไปวัดพระธรรมกายด้วย วันต่อมาซึ่ง อีกเพียงวันเดียวจะถึงวันอาสาฬหบูชา แล้ว ข้าพเจ้าบอกตัวเองว่า “อาสาฬหบูชานี้ ต้องไปวัดพระ ธรรมกายให้ได้ และต้องทำความรู้จัก ให้ได้ด้วย” รู้แล้วว่าเธอคนนั้นชื่อ “งู” และภายหลังก็รู้ว่าชื่อจริงของเธอคือ สุชาดา อัครพงษ์พิสัย ก้าวสู่...วัดพระธรรมกาย วันนั้นข้าพเจ้าไม่พบจู ไม่พบใคร ตามที่นัดไว้ แต่ก็รู้สึกเฉย ๆ เพราะใจ ศรัทธาที่จะไปนั้นเต็มเปี่ยมแล้ว Kalyanamitra.org