การนั่งและการเคลื่อนไหวที่เหมาะสม : หน้า 52/120

เพราะลักษณะมันส่อว่าเป็นคนขี้เกียจ คนที่ไปไหนแล้วนั่งเท้าแขน ไม่ ต้องตามไปดูถึงบ้านหรอก เห็นท่านั่ง ก็บอกได้เลยว่า แม่นี่อยู่บ้านไม่ชอบ ทำงาน เพราะอะไรจึงรู้ ไม่ยาก ก็ขนาด ตัวเองยังตั้งไม่ไหว ต้องเอาแขนมา ...แล้วจะไปทำอะไรกินได้ ลูกนะ เท้าแขน ก็ไม่เอา เท้าเอวก็ไม่เอา แม้ที่สุดเท้าคาง ก็อย่าทำ เคยเจอ ไปนั่งโต๊ะอาหาร แม่นี่ก็นั่งเท้าคาง หลังมันยาวผิดปกติ อยู่นะ ประคองหลังไม่ไหว ต้องคอย เท้าเอาไว้ ขอแถมอีกนิดเถอะ นั่งอยู่บน ศาลานี่เห็นบ่อย ๆ จะพูดหลายที่ ไม่มีโอกาส วันนี้ขอเหมาก็แล้วกัน คุณผู้หญิงนะ เวลาลุก เวลานั่ง หรือแม้เวลาหยิบของ ขออภัย... มักจะก้มลงไปทั้งตัว โดยที่เข่า ไม่ย่อ แล้วเป็นไง บั้นท้ายของเรา ลองให้เพื่อนทำให้ดูก็ได้ ท่าก้มตัวนั่งที่งาม ๆ เขาก็ทำกัน ยังไง สังเกตพระภิกษุก็แล้วกัน เวลา ท่านเดินมาจะนั่ง ท่านจะย่อเข่าแล้ว ลงทีละขา เวลาลุกก็เหมือนกันจะขึ้น ที่ละขาแล้วค่อยลุกพระภิกษุท่านเป็น ผู้ชายนะ ท่านยังฝึกได้ เรียบร้อยเสีย ด้วย พวกเราผู้หญิงไปแก้ไขกันเสียให้ หมด เดี๋ยวเขาจะว่า อย่างนี้น่ะหรือคน เข้าวัด เสียชื่อทัตตชีโวหมด ไปหัดกัน เสีย สิ่งเหล่านี้ถ้าไม่หัดแล้วค่าตัวจะ ตกไป สร้างความรำคาญให้ผู้อื่นอีกด้วย หลวงพ่อก็ใช้วิธีดูอย่างนี้แหละ ไม่ต้องไปผูกดวงกับใคร เห็นท่านั่งก็ บอกได้เลย คนนี้ขี้เกียจ อย่าไปรับ เข้ามา แล้วถูกทุกที ร้อยทั้งร้อยมาอย่างนี้ บางคนบอกหลวงพ่อไปเรียนโหรามา จากไหน... โหร เหิร อะไรไม่เคยเรียน หรอกมองด้วยเหตุด้วยผล มันมองออก นี่นา ขนาดนั่งยังต้องเอาอะไรมา อย่างนี้ละก็ตายถึงมาสมัครเป็นธรรม ทายาทก็ยังไม่รับเพราะจะมาเป็น ธรรมทายึด ไม่เอา ไม่เอา ข้อ ๒๓-๒๔ “ภิกษุพึงทำความ ศึกษาว่า เราจักไม่เอาผ้าคลุมศีรษะ ไปในบ้าน-นั่งในบ้าน” ถ้าเราเป็นฆราวาสจะนำวินัยข้อนี้ ไปใช้อย่างไร ดูอย่างนี้ก็แล้วกันนะ ไปบ้านใครละก็ แต่งตัวอย่าให้รุ่มร่าม ๆ แม้เป็นเพื่อนสนิท ญาติสนิทก็อย่าไปทำ เดี๋ยวเป็นขี้ปากชาวบ้าน เพื่อนเราอาจ ไม่นึกอะไร แต่พ่อเขา แม่เขา น้องเขา พี่เขา สามี-ภรรยาเขาจะนึกตำหนิ เอาได้ แม้ที่สุดเป็นธรรมเนียมเลยว่า เข้าบ้านใคร หรือเข้าไปในอาคารตึก รามที่ไหนต้องถอดหมวกออก ขึ้นไม่ถอด มีหวังถูกค้อน หรือพูดกระแทกแดกดัน ว่าหัวล้าน หัวโล้น ไปโน่น ข้อ ๒๕ “ภิกษุพึงทำความศึกษา ว่า เราจักไม่เดินกระโหย่งเท้าไปในบ้าน” เดินกระโหย่งเท้าคือเดินเขย่ง Kalyanamitra.org