การตัดสินใจของปาทเสน : หน้า 33/120

ผลาญศัตรูราชสมบัติให้พินาศไปมาก ต่อมากแล้ว ก็ยังหาสุดสิ้นไม่ ข้าพระองค์ คิดว่าถึงจะรบไปจนชีวิตดับ ก็ไม่สิ้นข้าศึก เมื่อหมดแรงก็ต้องแพ้ลงสักวันหนึ่ง ตาย เปล่า ชานะไม่เด็ดขาด เพราะต้องกลับแพ้ หากหยุดรบเสียก่อน ก็จะไม่มีการแพ้ ชื่อว่าจะรักษาความชนะเดิมไว้ได้ ฉะนั้น จึงใคร่กราบทูลหยุดราชการ พักรบเลิกเป็นนักรบในพื้นพิภพนี้ แต่จะ กราบทูลขอเข้าสมัครเป็นนักรบในกอง ทัพธรรม ซึ่งมีพระอรหันตสัมมาสัมพุทธ เจ้าเป็นจอมทัพ ยกออกไปรบข้าศึก กล่าวคือกิเลสในภายในให้ย่อยยับไป ให้ได้มาซึ่งความมีชัย ชนิดที่ปลอดภัย ไม่กลับแพ้อีก อนึ่ง เมื่อข้าพระองค์เข้าไปอยู่ใน ร่มแห่งผ้ากาสาวพัสตร์หุ้มห่อ ผ้ากาสาวะ จะเป็นดังเกราะแก้วนิรภัย ป้องกันภยัน ตรายมาบีฑาทุกทิศทุกทาง ทั้งยัง ให้ความอบอุ่น ความสงบสุข ดีกว่าเสื้อ แดง หมวกแดง คราวสวมในสนามรบ หลายเท่า ดังนั้น ข้าพระองค์จึงได้แน่ใจ สมัครเป็นนักรบแบบบรรพชิต ในกองทัพ ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ขอพระองค์ ได้ทรงพระกรุณาประทานโอกาสบวชอัน เป็นมหากุศลแก่ข้าพระองค์เถิด” พอสิ้นคำของขุนพลกราบทูล พระเจ้ากรุงอนุราธปุรีก็สิ้นความเคลือบ แคลงสงสัยในความเป็นศัตรูของปาทเสน พระพักตร์ที่ซีดเซียวเพราะความกลัวก็ หายกลายเป็นผ่องใส สดชื่น ดีพระทัยว่า ปาทเสนขุนพลของพระองค์ก็ยังเป็นขุน พลคนเก่า คนที่พระองค์สนิทสนม คนที่ พระองค์ไว้วางพระทัย ฝากพระชนม์ชีพ ให้เขารักษาในคราวเผชิญหน้ากับศัตรู ฝากราชสมบัติ ทั้งอาณาจักรให้เขา ช่วยป้องกันในคราวเกิดสงคราม เมื่อ ความรู้สึกพระองค์ดีขึ้น ความรักในคุณ งามความดีก็เข้ามาลบล้างความเกลียดชัง ในน้ำพระทัยให้หมดไป ตั้งพระทัยจะ ให้ความสนิทสนมเช่นเดิม แต่ครั้นทรง คิดได้ว่า ปาทเสนมาลาบวช แล้วความ แช่มชื่นก็กลับหายไปอีก ความเสียดาย อาลัยเข้ามาแทนที่ พร้อมกับรับสั่งว่า “ปาทเสน! เธอจะรีบบวชเสียท่าไม เล่า ก็ยังหนุ่ม แข็งแรงดีอยู่อย่างนี้ ควร จะอยู่กับฉันก่อน อยู่ทำประโยชน์แก่ บ้านเมืองเรา รอให้ฟันหัก ผมหงอกก่อน จึงค่อยคิดอ่านบวชเถอะ ปาทเสน!” “อาญาไม่พ้นเกล้าฯ” ปาทเสน กราบทูล “ข้าพระองค์ต้องจำทูลขอ พระราชทานโอกาสบวชอยู่เช่นเดิม เพราะ ๑. ตั้งใจไว้แน่วแน่แล้ว ๒. คนแก่ขึ้นกำลังแล้ว การ บวรจักไม่เกิดผลดีดังมุ่งหมาย ๓. อาจตายเสียก่อนแก่ เลย ชวด บวชไม่ได้ และ ๔. ทั้งในวงการแห่งกองทัพ ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ประสงค์คนหนุ่มบวชมากกว่า ด้วยธรรมดานักรบ ชอบที่จะเป็นผู้ มี าลัง แม้กอง พธรรม ประสงค์ บ คนที่มีกําลังเป็นนักรบ เพราะ หู ตา มือ เท้า ของคนแก่ เป็นอวัยวะที่ไม่อยู่ ในอานาจไม่เชื่อฟังอ่านาจของกำลังกาย กำลังใจ รวมทั้งกำลังความรู้ ย่อมพ่าย แม้กำลังความแก่ทั้งสิ้น ขอให้ข้าพระองค์ ได้รับพระมหากรุณาประทานโอกาสบวช ได้ตามความปรารถนา ในขณะที่ ข้าพระองค์ยังไม่ถูกความแก่เรียกร้องเกิด ขอให้พระองค์ทรงเมตตา ฝากฝังข้าพระ องค์ผู้เป็นทาสช่วงใช้ที่ซื่อสัตย์และใกล้ ชิดให้เข้าไปเป็นนักรบในกองทัพธรรม สร้างเกียรติยศในสังฆมณฑลดินแดนผ้า เหลือง แว่นแคว้นที่ให้ความร่มเย็นสงบ สุขนั้นเถิด" พระเจ้าอภัยทุฏฐิคามินีหมดกำลัง ใจ สิ้นกำลังความรู้ในอันจะทัดทาน จำนนด้วยเหตุผลของปาทเสน แล้วก็ทรง ดำริใหม่ว่า ปาทเสนยังหนุ่ม มีความ สมบูรณ์เป็นสุขอยู่ในความแวดล้อม ของญาติมิตร คงจะบวชไม่นาน เมื่อบวช อยู่ไม่มีความสำราญแล้วก็จะลาพรตออก มาเอง ครั้นทรงดำริแล้วก็รับสั่งว่า “เมื่อเป็นความปรารถนาอย่างแรง กล้าของเธอ ฉันก็ขออนุโมทนาด้วย ถ้า ขัดขืนทัดทานไว้ก็จะบาป ด้วยเป็นเรื่อง บุญกุศล ปาทเสน หากบุญกุศลในการ บวชของเธอจะมีส่วนเฉลี่ยให้คนอื่นได้ ปาทเสนจงระลึกถึงฉันบ้าง ในเมื่อไม่ มีคนที่เธอจะระลึกถึงแล้ว” พระเจ้ากรุง อนุราธปุรีรับสั่งออกไปด้วยความน้อย พระทัย และความอาลัยปาทเสน เพียง เท่านี้แล้ว ก็ทรงหยุดด้วยความตื้นตัน “ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นดังฉัตรร่ม เกล้าของชาวอนุราธปุรี” ปาทเสนกราบ ทูล “พระพุทธเจ้าข้า อันวิสัยข้าของเจ้า บ่าวของนายที่ดีนั้น ย่อมมีความจงรัก ภักดีเป็นรากฐานมั่นคง แม้จะจากไปอยู่ ในสารทิศใด ๆ ไกลเท่าไกล ก็ไม่เปลี่ยน แปลง เทวะ! บรรดาเครื่องราชอิสริยา ภรณ์พร้อมด้วยยศศักดิ์อรรคฐาน ที่ทรง พระเมตตาพระราชทานแก่ข้าพระยุคล บาท และข้าพระยุคลบาทได้รุ่งเรืองด้วย วาสนาและอำนาจ ก็ด้วยพระองค์ทรง เมตตา ทุกครั้งที่มหาชนยกมือวันทา ต้อนรับข้าพระยุคลบาท ข้าฯปาทเสน น้อมรับการอภิวาทของมหาชนเหล่านั้น ด้วยน้ำใจระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณ อยู่เสมอ เสมือนดังว่า ข้าพระองค์กำลัง Kalyanamitra.org ๒๕