การปฏิบัติธรรมและอุปสรรค : หน้า 95/120

บางครั้งข้าพเจ้ารู้สึกท้อแท้ในการ ปฏิบัติธรรม รู้สึกเหนื่อยหน่าย อาจจะ เป็นเพราะว่า ข้าพเจ้าจมอยู่ในอบายมุข นานเกินไป ไม่เคยที่จะสัมผัสกับพระ ศาสนาอย่างจริงจัง สักแต่ว่านับถือ ศาสนาแต่ปาก ตามบรรพบุรุษที่สืบ ทอดกันมาเท่านั้น นับแต่บัดนี้ ข้าพเจ้า จะพยายามทำให้ดีที่สุด เพราะข้าพเจ้า พบแล้วว่า ตลอดยี่สิบปีมานี้ ความดี เพียงหนึ่งเดียวที่พอจะพูดได้โดย ไม่ละอายใจตนเอง คือ การได้เข้า มาฝึกอบรมธรรมทายาทที่วั ธรรมกายแห่งนี้ ๐ เมษายน ๒๕๐๙ เมื่อใจใกล้สงบ ยาทที่วัดพระ วันนี้เป็นวันที่นั่งสมาธิปลอดโปร่ง มาก นั่งได้โดยไม่เมื่อยขบมากเท่าใดนัก อากาศขณะนี้ก็ไม่ร้อนมากเหมือนวัน ก่อน ๆ วันนี้รู้สึกสมาธิดีขึ้น ตอนนั่ง มีช่วงหนึ่งรู้สึกร่างกายคล้ายดังกลมกลืน กับสภาพแวดล้อม คล้ายไม่มีตัวตน ไม่เจ็บ ไม่ปวด ความที่แปลกใจจึงลอง ขยับตัวดู ความรู้สึกเลยกลับมา เริ่มปวด เมื่อยหัวเข่าอีก แปลกดีเหมือนกัน หลวง พ่อท่านบอกว่าเป็นอาการของใจใกล้ ศูนย์กลางกาย จึงทำให้รู้สึกว่ามีกำลังใจ เพิ่มอีกมากว่าเราก็ไม่โง่เง่าจนเกินไปนัก แต่นั่งบนศาลานี้ไม่ค่อยสงบเท่าไร เพราะ มีเสียงหลายอย่างรบกวน เช่น รถเกรดดิน หลวงพ่อท่านบอกว่า จะย้ายไปกลาง ทุ่งนาอีก ๔-๕ วัน บรรยากาศคงจะดีขึ้น ๑๗ เมษายน ๒๕๒๘ เกือบมีเรื่องกับพี่เลี้ยง วันนี้พอเช้าขึ้นมาก็มีเหตุทำให้ อารมณ์วัยรุ่นกำเริบ คือ ขณะที่รับข้าว ต้มเสร็จแล้วนั้น ข้าพเจ้ากำลังเดินกลับ มาที่เสื่อ บังเอิญเดินเข้าผิดช่องทางของ เสื่อ เนื่องจากได้มีการย้ายตำแหน่งที่นั่ง ภายในหมด โดยมีหัวหน้าหมวดเป็นคน จัดการย้าย ทำให้ข้าพเจ้าหลงเข้าร่อง ทางผิด พอดีพี่เลี้ยงคนหนึ่งผ่านมาเห็น เข้าจึงจดรายชื่อข้าพเจ้าไว้เพื่อลงโทษ ตอนกลางคืน ข้าพเจ้าได้พยายามอธิบาย ให้เขาเข้าใจว่าข้าพเจ้าเข้าใจผิด เขาก็ ไม่ยอมฟัง ข้าพเจ้ารู้สึกเดือดดาลมาก มีความคิดว่า เอ.....ตัวเราเห็นทีจะไม่ บวชเสียดีกว่ามั้ง ขอได้เหยียบพี่ เลี้ยงสักทีเถอะ แต่ข้าพเจ้าก็นึกถึง ความหวังของแม่ จึงเลิกล้มความ คิดนั้น ถ้าเป็นแต่ก่อนข้าพเจ้าไม่ยอม เด็ดขาด หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็มานั่ง สมาธิพิจารณาตัวเอง ข้าพเจ้ารู้สึกกลัว กลัวในความเจ้าอารมณ์ กลัวในความ เจ้าโทสะของตัวเอง ซึ่งมันเคยทำให้ ข้าพเจ้าเสียมาหลายครั้งแล้ว แต่ข้าพเจ้า มักไม่จำเสมอมา จะมีก็แต่แม่เท่านั้น ที่เป็นผู้เตือนสติเสมอ มาครั้งนี้ข้าพเจ้า กลับรู้จักใช้การนั่งสมาธิควบคุมอารมณ์ ซึ่งได้ผลดีมาก หลังพายุฝน หลังจากรับข้าวพลแล้ว ประมาณ เที่ยงมีฝนตกลงมาขนาดหนัก มีพายุ พัดแรงมาก บางคนอาจจะไม่เคยพบ มาก่อน แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว มัน เคยชินเหมือนกับเพื่อนเก่าแก่ บางคน อาจเห็นเป็นความระกำลำบากที่ต้อง มาอยู่กอดท่ามกลางโคลนเละ ๆ ขนาด นั่งกินนอนกินแบบนี้ พอมีอุปสรรค เล็กน้อยเกิดขึ้นก็ทนไม่ได้แล้ว ต่อ ไปภายภาคหน้าจะไปทำอะไรกันได้ เพราะอุปสรรคภายหน้าไม่เพียง แค่ฝนตก แต่มันหนักกว่านี้ ลำบาก กว่านี้มากนัก ฝนตกครั้งนี้ได้ทำความเสียหาย นับแสนแก่วัด คือทางวัดมีเต็นท์ขนาด ยักษ์อยู่กลางทุ่งนา ๒ เต็นท์ ใหญ่กับเล็ก พอลมแรงหนักเข้าก็พัดเอาเต็นท์ใหญ่ ซึ่งจุคนได้นับพันคน ส่วนท้ายสอยมา ทับเต้นท์เล็กซึ่งจุคนได้ ๖๐๐-๗๐๐ คน ทำให้เกิดความเสียหายขึ้น ข้าพเจ้ารู้สึก เสียดายสมบัติของศาสนามาก หลังจาก ฝนซาแล้ว ข้าพเจ้าได้ไปช่วยธรรมทายาท คนอื่น ๆ ตักหินเกร็ดมาถมภายในบริเวณ เต็นท์ที่อบรม หลังจากนั้นจึงมาจัดการ เต็นท์ของตัวเอง ก็พบว่าน้ำท่วมพื้นกลด ข้าวของเสียหายหมด แม้กระทั่งชุดธรรม ทายาทยังไม่มีจะผลัด ต้องใส่ชุดเปียกอยู่ ทั้งคืน ยังดีที่เพื่อนให้ยืมเสื้อแห้ง ไม่งั้น หนาวแย่ แล้วก็จัดการตั้งกลดใหม่ นอน มันทั้งเปียก ๆ นั่นแหละ เย็นดีเหมือนกัน ก่อนนอนต้องหิ้วน้ำขึ้นมา ๑ ถังสำหรับ ล้างเท้าก่อนเข้ากลด นับว่าวันนี้สนุก สนานดีมาก ๐๘ เมษายน ๒๕๒๘ อุปสรรคสอนคน วันนี้ยังมีผลพวงของฝนเมื่อวาน อยู่บ้าง คือ กลดบางกลดเริ่มถอน ความ เฉอะแฉะจากโคลนตมซึ่งทำให้ขลุกขลัก บ้าง แต่ยังดีที่ยังมีเต็นท์อบรมใช้งานได้ โดยใช้พลาสติกปูพื้นล่างแล้วใช้เสื่อปู ทับอีกที ทำให้นั่งกันได้ นึกถึงฝนเมื่อวาน ก็ยังคิดว่าโชคดีของธรรมทายาทรุ่นนี้ คือ หลวงพ่อท่านเคยบอกว่า จะย้าย พวกเราไปอยู่เต็นท์กลางทุ่ง ซึ่งถ้าไป อยู่แล้ว เมื่อวานไม่รู้จะเป็นยังไงกันบ้าง เพราะเต็นท์ที่มาทับโครงเหล็กมีน้ำหนัก Kalyanamitra.org