การเคลื่อนไหวและบุคลิกภาพ : หน้า 51/120

เขาหาอย่าเหลียวลอกแลก ครึ่งๆ กลาง ๆ ถ้าจะเหลียวให้เหลียวทั้งตัว อย่าเลี้ยว แต่คอหรือผินแต่หน้า ถ้าเขาเรียกทาง ซ้ายก็หันไปทั้งตัวทางซ้าย เรียกทาง ขวาก็หันไปทั้งตัวทางขวา แม้ที่สุด กลับหลังหันก็ยังไหว ถ้าเลี้ยวแต่คอ หรือผินแต่หน้าตะแคง ๆ ไปอย่างนั้น จะเหมือนไม่เต็มใจ ถ้าเขาอารมณ์ ไม่ดีจะพาลหาว่าเราค้อนให้ เป็นเรื่อง เป็นราวขึ้นมา ถ้าได้ยินเสียงเรียกยังไม่ชัด ไม่แน่ใจว่าทางซ้ายหรือทางขวา ก็หยุดยืนฟังให้แน่ใจ แล้วค่อย ๆ หมุนตัวหันไปทางนั้น อย่าทำหัน หันขวาง สะบัดหน้าไปทางโน้นที่ ทางนี้ที กลายเป็นหลุกหลิก เสียบุคลิก ไป เข้าวัดแล้วหัดให้เคย บางคนชอบ เลียนแบบดารา ทำคอตะแคงไปตะแคง มา ถ้าตะแคงแล้วได้เงินก็ตะแคงเข้าไป เถอะ นี่ตะแคงไม่ได้เงิน อย่าตะแคง เลยลูกเอ๊ย ...... ข้อ ๒๑-๒๒ “ภิกษุพึงทำความ ศึกษาว่า เราจักไม่เอามือค้ำกายไป ในบ้าน-นั่งในบ้าน” เอามือคำกาย ก็คือเอามือเท้าเอว การเดินเท้าเอวไม่เหมาะ ยิ่งคุณผู้หญิง เดินเท้าเอวไม่น่าดู เอาละบางครั้ง เมื่อยจัด เราอาจยืนเท้าเอว นั่งเท้าเอว บ้างก็ขอเป็นแค่บางครั้ง อย่าบ่อยนัก การเท้าเอวมีทั้งดูแล้วพองาม และ ไม่งาม บางคนเท้าไม่เป็น ภาษาชาว บ้านบอกว่าน่าหมั่นไส้ สำนวนพระว่า ดูแล้วไม่สำรวม คือเวลาเท้าเอว ถ้า คล้อยไปทางข้างหลัง แล้วหงายท้อง แขน แอ่นหน้านิด ๆ หย่อนขาข้างหนึ่ง เมื่อไร แสดงว่าจะเอาเรื่องกันละนะ ก็เหมือนที่แม่ค้าในตลาดเขาเตรียม ตั้งท่าด่ากันนั่นแหละ ไม่ดีอย่าทำ ถ้า เท้าเอวในลักษณะคว่ำแขน กำมือ แบบนักกีฬาอย่างนั้นพอสู้ แต่ก็ดู ให้พอดี ๆ อย่าออกท่ามากนัก คราวนี้ก็มาถึงคำว่า “นั่ง” การนั่งคำนี้หมายรวมไปถึงนั่งเท้าแขน ด้วย การเท้าแขนนี่ถ้าไม่จนใจจริงๆ อย่าทำ ไม่งามเลย ส่วนมากเรานั่ง เท้าแขนตอนนั่งพับเพียบ ตามธรรมดา เวลาเรานั่งก็เอามือขวาทับมือซ้าย วางไว้บนหน้าตัก ไม่ว่านั่งพับเพียบ หรือนั่งขัดสมาธิ แต่ถ้าเมื่อยเหลือ กำลัง จะเท้าที่เข่าตัวเองข้างใดข้างหนึ่ง หรือทั้งสองข้างเลยก็ยังดูเรียบร้อย บุคลิกยังไม่เสีย เพราะคอยังตั้งตรง ไม่ตกไม่ตะแคง แต่พอเอามือไปเท้า ข้าง ๆ ตัวเมื่อไรก็เริ่มตะแคง เป็นเรือ บินปีกหักเลย บอกอาการว่าชักจะไม่ไหว แล้ว บางทีคอพับคออ่อน คอตกไปเลย ต้องรีบแก้ไขกันเสีย โดยที่ถูกแล้วต้องฝึกนั่งให้ ตัวตรง ๆ นั่งตัวตรงดียังไง ดีมาก เพราะตอนนั่งสมาธิจะหาศูนย์ กลางกายได้ง่าย บางคนนั่งก็นั่ง เลื้อย นั่งเลื้อยก็แบบนั่งพับเพียบ นี่แหละ แต่ขามันยึดถ่างมากเกินไป แขนก็เท้าค้ำไปข้างหน้า ขาก็เหยียด ชี้ไปข้าง ๆ ใกล้ท่านอนเข้าไปทุกที ไม่งามเลย ถ้าจะถามว่า เรื่องเท้าเอวเท้า แขนนี้ไม่มีผิดตกยกเว้นบ้างหรือยังไง... ก็มีบ้าง หนึ่ง คนแก่อายุสัก ๙๙ ปี สอง.. คนป่วยหรือเพิ่งหายป่วย อย่างนี้ ไม่ว่ากัน นอกนั้นไม่ควร แต่ถึงจะแก่ จะป่วย จะเท้าก็เท้าให้สวย เขามีท่า ของเขาไม่ต้องจับเข่า เท้าลงไปที่พื้น ก็ได้ แต่ดูให้ปลายนิ้วทั้งหมดเรียงกัน ชี้ไปข้างหน้า อย่าแอ่นท้องแขนเชียวนะ จะกลายเป็นดัดจริตไป เท้าแขนแอ่นแต้ อย่าไปทำ โบราณท่านว่าไว้หนัก มีลูกสั่งลูก มีหลานสั่งหลาน มีเหลนสั่งเหลนว่า ลูกเอ๊ย..... หลานเอ๊ย..... เหลนเอ๊ย.... ไอ้ คนนั่งเท้าแขนแอ่นหยัดพรรค์นี้อย่าได้ เอามาทำพืชทำพันธุ์ เสียสกุลเราหมด Kalyanamitra.org ๔๕