การดำเนินชีวิตตามทำนองคลองธรรม : หน้า 108/120

๘ ร้อน ใคร ๆ ในโลกนี้ อยากจะมีความสุข ทุกคนก็อยากพ้นทุกข์ แต่ส่วนใหญ่ นอกจากจะไม่ใช้ธรรมะดับทุกข์กันแล้ว ยังไปรับเอาสิ่งที่นำความทุกข์มาสู่ตัวเอง มากขึ้นอีก...” เพราะคุณวิระ รมยะรูป ท่าน ได้พ่อผู้เป็นต้นแบบแสนประเสริฐ ใน การดำเนินชีวิตให้ถูกต้องตามทำนอง คลองธรรม พ่อของท่านคือ พ.ต.ท. หลวงสุนทรเขตพิทักษ์ เป็นคนใจบุญ สุนทาน ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ในชีวิตที่รับ ราชการตำรวจนานกว่า ๓๐ ปี ไม่เคยฆ่า ผู้ร้ายแม้แต่คนเดียว ท่านได้เล่าถึงคุณพ่อ ด้วยความภูมิใจว่า “แม้กระทั่งอาหาร ก็ไม่ยอมรับ ประทานอาหารที่ทำจากสัตว์เป็น ผม เลยติดนิสัยจากคุณพ่อในการแผ่เมตตา เมื่อกลุ้มใจเข้า ก็ปล่อยสัตว์ รู้สึกว่า มัน เป็นบรรยากาศของความมีชีวิตที่มี กระแสไฟ เมื่อเรารู้สึกมีความทุกข์ แล้ว เราไปทำให้ใครมีความสุขได้นั้น ความ สุขก็แผ่ซ่านมาสู่เรา ผมเคยเหมานกพิราบ ทั้งหมดในร้านอาหาร นำขึ้นรถยนต์ไป ปล่อยกลางทุ่งโล่ง ผมทำแล้วรู้สึกใจ สบายขึ้น คือการที่เราปล่อยปลา ปล่อย สัตว์จากที่คุมขังนั้น เรารับรู้ถึงกระแส แห่งความยินดีของสัตว์ได้ ช่วยให้ทุกข์ ต่าง ๆ ของเราบรรเทาเบาบางลง ผมว่า สิ่งเหล่านี้ ขึ้นอยู่กับการปลูกฝัง ซึ่งพ่อ ของผม ท่านประพฤติตนอย่างนั้น และ สอนให้ลูกประพฤติปฏิบัติตาม ท่านได้ ทำบุญตักบาตรตลอดชีวิต....” ในสมัยวัยเยาว์ ท่านเข้าศึกษาเล่า เรียนที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล เรียน เกี่ยวกับคริสต์ศาสนามากกว่าพุทธศาสนา ซึ่งส่วนใหญ่สอนให้เชื่อเกี่ยวกับพระเจ้า ความรู้สึกในตอนแรก ๆ จึงคิดว่า พระ พุทธศาสนานั้น ออกจะล้าสมัย จึงทำ บุญไปตามเรื่องตามราว แต่ว่าใจนั้น มีความเป็นธรรมะอยู่เสมอ จนกระทั่ง ในปี พ.ศ. ๒๔๙๕ ครั้งไปดำรงตำแหน่ง ผู้จัดการธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขา อุบลราชธานี ท่านได้รับเลือกเป็นประ ธานยุวพุทธิกสมาคม ทำให้ต้อง ศึกษาธรรมะ ตอบปัญหาธรรมะต่าง ๆ ต้องสอนสรุปบรรยายด้วยตนเอง ใน ฐานะที่เป็นอนุศาสนาจารย์ “นี่แหละเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ ผมได้เข้าใจพระพุทธศาสนามากขึ้น ได้เข้าใจความจริงว่า พุทธศาสนาเป็น ศาสนาที่ช่วยให้พ้นทุกข์ได้จริง เป็น คุณวิระ รมยะรูป กรรมการรอง ผู้จัดการใหญ่ ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ได้กรุณาเล่าถึงสิ่งจูงใจ ที่ทำให้ได้มา วัดพระธรรมกายว่า “ผมได้ยินข่าวว่า คนไปมาก ก็ เกิดความสงสัย จึงลองไปดู และได้คุณ มณีรัตน์ ตามสมบัติ เป็นกัลยาณมิตร ผมอยากจะรู้ว่า มีดีอย่างไร ทำไม คนจึงเชื่อและศรัทธามาก ผมจึงได้ นั่งสมาธิครั้งแรกที่วัดพระธรรมกายนี่เอง กลับจากวัดก็มาหัดนั่งเองที่บ้าน ชอบฟัง เทปธรรมะมงคลชีวิตของวัดพระธรรมกาย และเทปคำสอนของท่านปัญญานันทะ” อย่างบางคนนี้ เขาดีจริงๆ ผม นับถือเขา เพราะเขารู้แก่นแท้ของพุทธ ศาสนา ผมก็รู้บ้างแต่ไม่ลึกซึ้งนัก แต่ ผมชอบการแผ่เมตตา ทำให้ไม่มีวันที่จะ ทำร้ายผู้อื่นได้เลย ไม่ว่าจะมีเหตุการณ์ หรือปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น ถ้าหากเรามีจุดยืน ที่ถูกต้อง มีธรรมะอยู่ในตัวเอง เหมือน ดังที่ท่านพระอาจารย์ชา (วัดหนองป่าพง) กล่าวไว้ว่า เราจะรู้ได้ว่ารสพระธรรมมี คุณค่าเพียงใด ก็ย่อมซาบซึ้งได้เฉพาะ หมู่ผู้ปฏิบัติธรรมด้วยกันเท่านั้น เช่น เดียวกัน เราจะรู้ว่ารสของมะม่วง ทุเรียน มันหอมหวานเพียงไหน อร่อยเพียงใด ต้องได้ลงมือรับประทานเอง ที่เรารู้เช่น นั้นไม่ใช่เพราะคนอื่นบอกว่าหอม แต่ เพราะได้รับประทานมาก่อน เหมือนกับ การพูดกับคนที่ซาบซึ้งในธรรมะด้วยกัน ยิ่งได้สนทนากันนานเท่าไร ก็ย่อมซาบ ซึ่งเข้าใจมากขึ้นเท่านั้น แต่หากไปพูด คุยกับคนไม่เคยรู้จักธรรมะ ก็ไม่รู้จะเอา ผมเคยสงสัยอยู่อย่างหนึ่งว่า หลวงพ่อธัมมชโยท่านยังหนุ่ม ศาสนาที่มีเหตุผลไม่มีการบังคับ ใคร เรื่องอะไรมาพูด ปฏิบัติอย่างไรย่อมได้ผลกรรมตามที่ ตนเองกระทำ จนในที่สุด ผมได้บวช เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๐ Kalyanamitra.org