การจากลาและความทรงจำ : หน้า 59/120

ชีวิตก็จะดำเนินไปในทางดี พวกเรา ได้สร้างบุญบารมีจนถึงป่านนี้แล้ว จง ให้ฝ่ายกุศลจิตน่าพาชีวิตของเราไปสู่ หนทางอันประเสริฐ จงทำหน้าที่กัลยา ณมิตรที่ดี ช่วยชี้นำทางให้เพื่อนมนุษย์ ทั้งหลายไปสู่หนทางแห่งความสุขอัน จีรัง นั่นคือหนทางแห่งนิพพาน” ที่สนามบินเชียงใหม่ เวลา 5 ทุ่ม อากาศเย็นลมแรง คุณหญิงอุไรวรรณ, เสาวนีย์ ผานิต และข้าพเจ้า เดินขึ้น เครื่องบินอย่างเงียบเหงา เรามองขึ้นไป บนดอยจากหน้าต่างเครื่องบินเห็นแสง ไฟวอมแวมบนยอดดอยแก้ว รู้สึกอาลัย คิดถึงย่อมเป็นธรรมดาของปุถุชน เรา จากกันเพื่อไปทำหน้าที่ที่ได้รับมอบ หมายจากหลวงพ่อ ไปเป็นกัลยาณมิตร ผู้มีธรรมะเป็นอาภรณ์ ไปจุดประทีป ธรรมให้แก่มวลมนุษย์ทั่วโลก “ปีนี้เป็นปีเริ่มศักราชใหม่ เป็นเวลาแห่งอนันตชัย เพื่อเสริม สร้างทางบุญให้ยิ่งใหญ่ ให้เป็น ความสว่างไสวของแก้วกายธรรม ทางบุญที่ทรงคุณอันพิสุทธิ์ ดุจ หลวงพ่อขอนำพาพวกเราทั้งหลาย มนุษย์นั้น สู่ศักราชใหม่ ศักราชชัยแห่งกัลยา ณชน ปี ๒๕๒๙ ปีทองของกัลยา ที่ต้องจากหลวงพ่อผู้มีพระคุณสูงสุด เปรียบเสมือนหุ่นยนต์ | ณมิตร” เสียงหลวงพ่อประกาศปี ต่อชีวิตพวกเรา คุณหญิงยกผ้าขึ้นซับ น้ำตา ส่วนพวกเราก็ปล่อยให้น้ำตาแห่ง ความกตัญญูรู้คุณ และความคิดถึงไหล ใน ข้าพเจ้ารู้สึกอ้างว้างว้าเหว่ เหมือน เด็กขี้แยที่ต้องพลัดพรากจากพ่อแม่ เมื่อ ที่ถูกเชิดให้ทำอะไรก็ได้ ทองของกัลยาณมิตรแว่วมาจาก ถ้าถูกอกุศลจิตครอบงำ ก็ดำเนินชีวิตผิดทาง ที่ไกลแสนไกล จริงชนะ ณ ที่แห่งนั้น ดอกสีชมพู สดใสของกัลปพฤกษ์ กำลังบานสะพรั่ง หรือไปในทางชั่ว หวนคิดถึงวันเวลาช่วงสั้น ๆ ที่ผ่านมา ถ้ากุศลจิตครอบงำชีวิตก็ ความรัก ความเมตตาของหลวงพ่อที่ จะดำเนินไปในทางดี มองสุดสายตา กอดสีขาวเป็นจำนวน หมื่นจำนวนแสน เรียงรายอยู่บนพื้น และจะหาใครเสมอเหมือนไม่มีอีกแล้ว หยิบยื่นให้พวกเรานั้น ประมาณค่ามิได้ หลวงพ่อเจ้าขา ลูกจะจารึกพระคุณ อันยิ่งใหญ่ของหลวงพ่อตราบเท่านิรันดร เครื่องบินทะยานสู่ท้องฟ้ามุ่งสู่ พระนคร ภาพตอนเย็นก่อนจากกัน กระจ่างชัดอยู่ในใจ หลวงพ่อกรุณา เล่าประวัติชีวิตวัยรุ่นตอนไปเรียนธรรมะ กับคุณยายจันทร์ให้พวกเราฟัง เรียก เสียงเฮฮาได้ตลอดเวลา จากนั้น หลวงพ่อ ก็ร่วมถ่ายรูปกับพวกเรา บรรยากาศ แห่งความอบอุ่น แจ่มใส โปรยไปทั่ว สวนไม้ดอกนั้น เสียงหัวเราะรื่นเริงอัน สืบเนื่องมาจากคุณถาวะดังเป็นระยะ ๆ และแล้วเราก็ต้องแยกย้ายจากกัน ทั้ง ๆ ที่เราไม่อยากจากมาเลย ความอาลัย หญ้าอันเขียวขจี และอ่อนนุ่มภายใต้ ต้นกัลปพฤกษ์ ช่างเป็นภาพที่สวยงาม สะดุดตา สะดุดใจอะไรเช่นนั้น เมื่อ รัตติกาลผ่านมา เยือนลมเย็นพัดพลิ้ว แผ่ว เสียงเรไรกรีดปีกร้องภายใต้แสงจันทร์ สว่างนวล ประทีปแต่ละดวงส่องแสง แวววับภายในกลดน้อยจำนวนแสนนั้น เหมือนดวงตาสวรรค์กะพริบเชิญชวน มาสกัลยาณมิตรทั้งหลาย ทางนี้เท่านั้น เป็นหนทางแห่งการส ายบานมี ออลล หมดทุกข์ พบสุขแท้จริง งานก้อปพฤกษ์ เท่านั้น คือลานแห่งความสมปรารถนา ของสาธุชนทั่วโลก Kalyanamitra.org ๔๐