การสำรวมระวังศีล : หน้า 21/113

จากศีล สำรวมระวัง จะสำรวมระวัง อย่างไร ? ให้เป็นกายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์เท่า ฟองไข่แดงของไก่ เอาใจไปหยุด อยู่ตรงนั้น เอาใจหยุดตรงนั้น ถ้า สำรวมศีล ใจต้องอยู่ศูนย์ กลางกายที่ทำให้เป็นกายมนุษย์นั่น หยุดตรงนั้นไม่ได้ละก็ ไม่ถูกความ แหละที่ตั้งของศีล ที่เกิดของศีลนั้น สำรวมหละ สำรวมไม่ถูกเสียแล้ว จะต้องอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำ อยู่ตรงนั้นได้ใจหยุดเสีย เอ้า! ตา ให้เป็นกายมนุษย์ ดวงธรรมนั้นอยู่ กลางกายมนุษย์ ใสเป็นกระจกคัน ฉ่องส่องเงาหน้า เท่าฟองไข่แดง ของไก่ อยู่กลางกายมนุษย์ สะดือ ทะลุหลัง ขวาทะลุซ้าย สะดือทะลุ หลังขึงด้ายกลุ่มตึง ขวาทะลุซ้าย ขึงด้ายกลุ่มตึง ตรงกลางเส้นด้าย กลุ่มนั้นจดกัน กลางกั๊กที่ตัดกันนั่น เรียกว่า กลางก ตรงดวงธรรม กระทบรูปฉาดเข้าให้ ใจก็หยุดเสีย พอตากระทบรูปฉาดเข้าให้ มันก็ แลบแปลบเข้ามาถึงใจหยุดนั่นเชียว ที่ใจหยุดนั่นเทียว บอกว่าเอาไม่เอา ละ? สวยสวยเหลือเกิน ถ้าใจหยุดล่ะ อ้ายนี่เป็นพิษแก่ข้า ๆ ไม่เอา หยุด เสียอย่างเก่า ไม่ขยับเขยื้อนทีเดียว นี่สำรวมอย่างนี้ วิธีสำรวมหูกระทบ เสียงแปลบเข้า อ้า! เป็นที่ปลาบปลื้ม ของใจจริง อย่างไงเอาหรือไม่เอา ? ไม่ได้ไม่ได้ ๆ ๆ ๆ ๆ ไปรักมัน เข้าละก็ มันเป็นอภิชฌา เดี๋ยวก็ไป เพ่งมัน เดี๋ยวก็เป็นโทมนัส เดี๋ยวก็ ดีใจ เสียใจกับเสียงหละ ไม่ได้การ ใจหยุดกึก เสียงไม่เป็นไปตาม ความปลื้มใจ อิ่มในเสียงนั้น กลิ่น กระทบจมูกช้าบเข้าให้ แล่นเข้าใจ แปลบเข้าไปอีกเหมือนกันอย่างไร ? กลิ่นนี้มันหอมชื่นใจนัก จะเอาหรือ ไม่เอา? ใจก็หยุดกึกเสีย ไม่ได้อ้ายนี้ ถ้าว่าปล่อยให้อภิชฌา โทมนัส ถ้า ไปติดมันเดี๋ยวก็ดีใจเสียใจหละอ้ายนี่ ทำให้ดีใจเสียใจของเราให้ต่ำ ให้ หยุดเสียให้ได้ อ้ายนี่เป็นข้าศึกต่อ เมษายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๙