กรรมและผลของกรรม : หน้า 97/113

ว่าบุคคลนั่นเอง เป็นผู้สร้างชะตาชีวิตของ นอกนั้นนำไปขาย บางคราวก็นำส่วนที่ ตนเป็นผู้สร้างกรรมขึ้นก่อน แล้วกรรมนั้น เหลือจากชายมาบริโภค ก็ยอกย้อนมาให้ผลแก่ผู้กระทำ เขาไม่ "วันหนึ่ง เขาขายเนื้อโคเสร็จแล้ว อาจหลีกให้พ้นผลแห่งกรรมที่เขาสร้างขึ้น เหลือเนื้ออยู่ชิ้นหนึ่งส่งให้ภรรยา ตนเอง ตามเป็นจริงทั้งสิ้น เขาโกรธมาก เพราะ ไม่อาจเว้นเนื้อได้ จึงจับมีดคมลงไปหลัง บ้าน ซึ่งโคของเขาตัวหนึ่งยืนอยู่ เขาล้วง มือลงไปในปากโด ดึงลิ้นมันออกมาแล้ว เฉือนด้วยมีดอันคมกริบ ลิ้นโคขาดทันที มันล้มกลิ้งร้องครวญครางด้วยความเจ็บ ปวดทุกข์ทรมาน สายธารแห่งโลหิตไหล ออกจากปาก น่าเวทนายิ่งนัก "นายโคฆาตก์น่าลิ้นโคมาโยนให้ ภรรยาไปปิ้ง เสร็จแล้วลงมือรับประทาน อาหาร พอลิ้นโตแตะที่ลิ้นของเขาเท่านั้น มันติดแน่นกับลิ้นของนายโคฆาตก์ทำ อย่างไรก็ไม่หลุด นายโคฆาตก์รู้สึกว่าลิ้น ของตนร้อนเหมือนถูกนาบด้วยแผ่นเหล็ก อันโซนด้วยไฟ ในที่สุดลิ้นของเขาก็ขาด หลุดออกจากปาก เลือดไหลท่วมปาก ร้อง ครวญครางด้วยความทุกข์ทรมานแสน สาหัส คุกเข่าทั้งสองคลานไปมาเหมือน อาการแห่งโค แล้วสิ้นใจตายพร้อมกับการ ดับจิตแห่งโคหลังบ้าน -ขอถวายพระพร" พระเถระ ถวายวิสัชนาต่อไป "นี่คือวิบากแห่งกรรม ซึ่งแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ไม่ต้องสงสัย เลยว่า คติสัมปรายภพ คือโลกหน้าของ ได้ ไม่ว่าจะหลบหลีกไปอยู่ ณ ท้องถิ่น ลงไปอาบน้ำที่ท่าน้ำ สหายของเขาคนหนึ่ง เขาจะต้องเป็นทุคติอย่างแน่นอน แดนดินใด แต่กรรมอาจให้ผลเร็ว หรือช้า มาขอซื้อเนื้อโค แม่บ้านบอกว่าเนื้อโคที่ “กรรมบางอย่างคอยติดตามผู้ทำ แล้วแต่จังหวะและสภาวะอันเหมาะสม จะขายนั้นไม่มี มีเนื้ออยู่ชิ้นหนึ่งสำหรับ อยู่ สมโอกาสเมื่อไร ให้ผลเมื่อนั้น “เพื่อยังความดังกล่าวนี้ให้แจ่ม ทิ้งให้สามี เพราะเขาขาดเนื้อไม่ได้ เหมือนสุนัขไล่เนื้อทันเข้าที่ใดกัดที่นั่น” แจ้ง อาตมภาพขอนำเรื่องมาสาธกเป็น “ชายผู้เป็นสหายของนายโคฆาตก์ อาตมภาพขอยกตัวอย่างดังนี้ อุทาหรณ์ ดังนี้ อ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่าบอกว่า "มีแขก "ครั้งหนึ่ง ภิกษุทั้งหลายได้เห็น “ในสมัยเมื่อพระผู้มีพระภาค มาที่บ้าน ไม่มีอะไรจะต้อนรับเลย ถ้า เสวียนหญ้าถูกไฟไหม้แล้วลอยขึ้นสู่อากาศ อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงพระชนม์ พอจะให้เนื้อไปได้ก็ขอให้ให้เถิด ฝ่าย เพราะแรงลม ลอยไปคล้องคอกาตัวหนึ่ง อยู่ และคราวนั้นประทับอยู่ ณ เมือง ภรรยาของนายโคฆาตก์คงยืนกรานอย่าง ตกลงมาขาดใจตาย สาวัตถีราชธานีแห่งแคว้นโกศล ใกล้ ๆ เดิม ชายผู้นั้นจึงหยิบเอาเนื้อไปโดยถือ อารามเชตวันอันเป็นที่ประทับนั่นเอง มี วิสาสะ ครอบครัวหนึ่ง พ่อบ้านมีอาชีพทางฆ่าโค "เมื่อถึงเวลาอาหาร นายโคฆาตก์ เมื่อชำแหละแล้วแบ่งไว้บริโภคเสียส่วนหนึ่ง ไม่เห็นเนื้อจึงถามภรรยา ๆ ได้เล่าความ ๆ "ภิกษุทั้งหลายน่าความขึ้นทูลเล่า ถวายพระผู้มีพระภาค พระพุทธองค์ตรัส ว่าเป็นเพราะกรรมของเขานั่นเอง “ภิกษุทั้งหลาย!" พระผู้มีพระภาค