ความสุขในการทำสิ่งที่รัก : หน้า 108/113

ถ้าเรารักในสิ่งที่ทำ และได้ทำในสิ่งที่ตนรัก ในขณะที่ทำ ย่อมมีความสุข เมื่อทำเสร็จรู้สึกเป็นสุข เสมือนความสุขของ จิตรกร วาดภาพเพราะ รักการวาดภาพให้งาม ไม่ใช่เพื่อให้คนมา ชมความสามารถในการ วาด หากใครจะ ชมความสามารถ นั่นเป็นเพียงผลพลอยได้ ความงามของภาพ เกิดจากความรักวาดภาพ มีความสุขเมื่อคิดจะวาด ลงมือวาด และ เมื่อวาดเสร็จ ทุกขั้นตอน ก็มิต่างกับความสุข ในทุกอย่าง ที่เราทำประจำวัน ต้องขอขอบพระคุณ คุณกิตติ เนตวงษ์ จากจังหวัดชัยภูมิ ที่ได้เขียน จดหมายไปแนะนำ ติชมและแสดงความคิดเห็น จนกระทั่งยกย่องพวกเราว่า เป็นถึงมืออาชีพ มิใช่หรอกครับ ถ้าเรารักในสิ่งที่ทำ และได้ทำในสิ่งที่ตนรัก ในขณะที่ทำย่อมมีความสุข เมื่อทำเสร็จรู้สึกเป็นสุข เสมือนความสุขของจิตรกร วาดภาพเพราะรักการ วาดภาพให้งาม ไม่ใช่เพื่อให้คนมาชมความสามารถในการวาด หากใครจะ นั่นเป็นเพียงผลพลอยได้ ความงามของภาพเกิดจาก ความรักวาดภาพ มีความสุขเมื่อคิดจะวาด ลงมือวาด และเมื่อวาดเสร็จ ทุกขั้นตอน ก็มีต่างกับความสุขในทุกอย่างที่เราทำประจำวัน ชมความสามารถ พลังใจในการสร้างภาพที่งดงาม กับการรอคอยให้ใครมาชมความ สามารถ ความสุขนั้นแตกต่างกัน คนเมื่อชมภาพแล้วชอบ เป็นสุข ก็เพราะ เขามีใจงามเป็นพื้นฐาน เมื่อเขาเห็นภาพที่งามที่ใด ใจเขาย่อมมีความรู้สึก ความรู้สึกนี้อาจไม่มีคำชมเชย และในคำพูดที่ชมเชย ก็อาจจะไม่ได้มา จากความรู้สึกที่เป็นสุขก็ได้ เหมือนคนหนึ่งเห็นพระพุทธรูป ระลึกถึงพระ ธรรม คนหนึ่งนึกถึงปฏิมากรรม ความรู้สึกของผู้ชมอาจไม่ตรงกับผู้สร้างก็ได้ คนจำนวนมากท้อแท้ ไขว้เขว เหมือนจิตรกรที่รอให้คนมาซื้อภาพ มาชมเชยความสามารถ เฝ้าหวังผลและรอคอย บางครั้งก็ทำลายภาพที่ตน อุตส่าห์ทำขึ้นมาด้วยความน้อยใจ ซึ่งโกรธ โดยเข้าใจว่า ภาพที่สวยที่สุด คนต้องมอง มองแล้วต้องชม ไม่ชมก็ไม่ควรติ การกระทำใด ๆ ทำออกมาแล้วมีความงาม ให้ความสุขแก่ผู้ทำ นี่แหละ คือทำดีได้ดี ที่รู้สึกว่าไม่ได้ดี เพราะรอให้คนอื่นเห็นว่าดีก่อน ถ้า ไม่เห็นว่าดีก็ไม่ทำ หรือหยุดทำ หรือประท้วง ทวงถาม แสดงอารมณ์ออกมา เหมือนเอาสีมาสาดใส่กัน โดยไม่มีใครนึกถึงภาพที่ตัวเองกำลังทำอยู่นั้นเป็น ผลงานที่สกปรกเลอะเทอะ ความจริงแล้ว ความรู้สึกเรานั้นต้องดีก่อนใคร ดีได้ทุกครั้งที่ได้ทำดี เราต้องรักในกรรมคือการกระทำที่เราทำ พอใจกับสิ่งที่เราได้ทำลงไปแล้ว คนอื่นเป็นแค่คนดู แต่เราคือผู้วาด สีทุกสีมีอยู่ในธรรมชาติ แสงและเงามีอยู่ในโลก คนที่รู้จักหยิบมันมาใช้ให้เกิดความสุขแก่ตนเองได้ นั่นเป็นคำชม ที่ยิ่งใหญ่แล้ว คำติเตียน วาจาที่ให้ร้าย นั่นไม่ใช่ว่า สิ่งที่เราทำนั้นไม่งาม ไม่ดี คำพูดเหล่านี้จะเป็นสีแสงและเงาของภาพ ใหม่ในวันหน้า อย่าได้ไปทำลายภาพเก่าที่ดีงามเพื่อเอาใจใคร จงเป็นสุขกับทุกภาพของชีวิต ภาพแต่ละภาพใน แต่ละวันจึงไม่ควรเปรอะไปด้วยอารมณ์ของผู้อื่น คนจำนวนไม่น้อยปล่อยให้คนอื่นมากำหนด มากำกับในการวาดภาพชีวิต เพื่อให้คนอื่นมองว่าเราเป็นคนดี เป็นคนน่าคบ เป็นคนใจดี มีความสามารถ จนไม่มีโอกาสวาดภาพแท้จริงตามที่ตนต้องการได้ ไม่เคยสัมผัสกับความสุข ความปีติ เหน็ดเหนื่อย ร่ำไห้ โกรธขึ้ง ฝืนใจชมภาพชีวิตผู้อื่นด้วยความริษยา ซึ่งล้วนทุกข์จากการเปรียบเทียบภาพ อันงดงามของผู้อื่นทั้งสิ้น ที่สุดของมนุษย์คือหยุดเกิด ถ้าระลึกอยู่เสมอแล้วก็เชื่อว่าก็ไม่อยากจะไปหาภาพที่งดงามจากไหนมาเปรียบเทียบ มีแต่อยากจะวาดภาพชีวิตของตนให้ดีกว่าเมื่อวาน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ด้วยว่าขณะทำนั้นได้พบความสุข ความ สบายใจ เมื่อตั้งภาพไว้ใครมาเห็นก็สบายใจ เหมือนคนดีอยู่ที่ใดก็เป็นภาพที่ให้ความสบายใจ เป็นสีสันแห่งความสงบ พระพุทธเจ้าเป็นจิตรกรผู้ที่สอนให้เราวาดภาพชีวิต สิ่งที่ผมนำเสนอนั้น ก็เปรียบเหมือนเป็นจุดหนึ่งที่เล็กมาก ถูกตัดออกมาขยาย เพื่อบอกให้ท่านรู้ว่า ยังมีภาพที่งดงามกว่านี้ รอให้ท่านได้ชม อย่าพึ่งท้อเสียก่อนล่ะ โอกาสหน้า เขียนมาคุยกันอีกนะครับ สุเทพ ทิพย์ภวังค์ เมษายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๕