การสำรวมและการเข้าถึงสมาธิ : หน้า 23/113

ไปนั้นเป็นแกงอะไรรสมันอร่อยนัก ? รสชอบใจรูปเป็นอย่างไงเล่า ? ก็เคย วินัยของพระตถาคตเจ้านี้ กระทำ ผู้เจ้าของที่เขาใส่แกงไปให้ เขาบอก ชอบใจรูปด้วยกันทุกคนนะ รสมัน ว่า แกงเหี้ยละพระคุณเจ้า โอ้ ! นึกในใจ อ้ายเหี้ยมันมีรสชาติดี แหละมันเข้าไปเสียดแทงใจ ขนาดนี้เชียวหรือ ? อ้ายเหี้ยที่ เสียงที่ชอบใจละ ? ไอ้เสียงที่ชอบใจ ปฏิบัติเราอยู่ตัวหนึ่งมันคงจะกินได้ ก็รู้จักรสกันทุกคนแล้วว่ามันเป็น หลายวัน เราจะฆ่าอ้ายเหี้ยตัวใหญ่ เสียเถอะ เราจะไม่เอาไว้หละ นั่น แม่สำรวมไม่ได้หละ นี่มันสำรวม ไม่ได้ มันติดรสเสียแล้วหละ ติด รสถึงกับจะฆ่าอ้ายเหี้ยเสีย นั่นแน่ะ ไม่ใช่พอดีพอร้ายนะ ไอ้ที่ฆ่าฟันกันตายอยู่โครม ๆ นี่แหละ ฆ่าตัวเองตายบ้าง ฆ่าคน อื่นตายบ้าง ฟันแทงกันตายบ้าง เกิดรบรากันนะติดรสทั้งนั้นนะ ไม่ ติดรสก็ติดสัมผัส ไม่ติดสัมผัสก็ ติดรูป ไม่ติดรูปก็ติดเสียง ไม่ติด เสียงก็ติดกลิ่น ไม่ติดกลิ่นก็ติดรส ปล่อยอารมณ์สละอารมณ์เสียได้แล้ว อย่างไงก็รู้จักกันทั้งนั้นแหละ นั่น ลภติ สมาธิ จิตไม่เกี่ยวกับอารมณ์ ไอ้ ใจไม่เกี่ยวกับอารมณ์หยุดนิ่งทีเดียว ลภติ สมาธิ ได้ซึ่งสมาธิ ลภติ จิต ตาเสกกุตต์ นิ่งหนักเข้า พอได้ หนักเข้า แน่นหนาหนักเข้าทุกที ก็ได้เอกัตตตาจิต นี่ต้องสำรวม อย่างนี้นะจึงจะถูกต้องความประสงค์ ใจดีของพระพุทธศาสนา สำรวม ได้เช่นนี้จะเอาตัวรอดได้ เข้าถึงซึ่ง อย่างไร รู้จักทั้งนั้นแหละ เคยชอบ ใจเสียง ชอบใจกลิ่นล่ะ ? ก็รู้จัก ด้วยใจทั้งนั้น ใจรู้กันทั้งนั้นแหละ เรียนแล้วด้วยกันทั้งนั้นแหละ เรียน อยู่เสมอแหละ กลิ่น รส สัมผัสสะ ? ก็รู้แล้วเหมือนกัน นี่รู้แล้วด้วยกัน สมาธิ เมื่อเข้าถึงซึ่งสมาธิ ปัญญา ทั้งนั้น และถูกสัมผัสอยู่เสมอ ธัม ทั้งนั้น และถูกสัมผัสอยู่เสมอ ธัม มารมณ์ที่เกิดกับใจ ก็อาการก่อน นิ่งอยู่ในกุ้งยืนยันรุ่งไม่หลับไม่นอน ก็คิดถึงรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ที่ผ่านไปแล้วบ้าง ที่ในปัจจุบันบ้าง ที่จะมาข้างหน้าบ้าง ไปนอนตรอ - ตรองอยู่ นั่นนะความยินดีหละ ไม่ นี่แหละติดเหล่านี้ทั้งนั้น ที่ฆ่ากัน ให้ความยินดีเข้าไปประทุษร้าย ใจ ตายร้ายนักทีเดียว ถ้าสำรวมไม่ได้ หยุดนิ่งเสีย ให้ใจหยุดเสีย หยุด ร้ายนักทุกสิ่งทุกอย่างหละ เป็นภัย นั้นแหละ ถูกต้องร่องรอยความ วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ เป็น ลำดับไป ก็จะได้บรรลุมรรคผลสม มาดปรารถนา ที่ได้ชี้แจงแสดงมาในสังวร คาถา ตามวาระพระบาลีคลี่ความ เป็นสยามภาษาตามมตยาธิบาย พอ สมควรแก่เวลา เอเตน สจวัชเชน ด้วยอำนาจความสัตย์ที่ได้อ้างธรรม ปฏิบัติตั้งแต่ต้นจนอวสานนี้ ขอ ความสวัสดีจงบังเกิดมีแก่ท่านทั้ง นักทีเดียว เหตุนี้ต้องตั้งอยู่ในความ ประสงค์พระพุทธศาสนาที่ได้แนะนำ หลาย ทั้งคฤหัสถ์บรรพชิต ทุก สํารวม ไว้ในครั้งก่อน ๆ แล้วว่า อิส อริย แต่ว่าวิธีสำรวมบอกไว้แล้วนั้น สาวโก โวสสคคารมมณ์ กริตวา ใจต้องหยุดอยู่กลางนั่นนะ หยุดนิ่ง กระทำสละปล่อยอารมณ์ รูปารมณ์ ทีเดียว ต้องคอยระวัง รูป เสียง คันธารมณ์ รสารมณ์ โผฏฐัพพา กลิ่น รส สัมผัสใด ๆ หรือ ธัมมา รมณ์ ธัมมารมณ์ ปล่อยหมดที่ รมณ์ใด มันเล็ดลอดเข้าไปถึงที่ เดียว ลภติ สมาธิ ได้สมาธิแล้ว ใจหยุดละก็ มีรสมีชาติรู้จักทุกคน ใจหยุดนิ่ง นั่นแน่เราจะทำปล่อย ๆ แล้วว่ารสชาติมันเป็นอย่างไร พอ อารมณ์เสีย อิธ อริยสาวโก โวส- เวลามันเข้าไปเป็นอย่างไรละ ? ไอ้ สคคารมมณ์ อริยสาวกในธรรม ถ้วนหน้า บรรดามาสโมสรเพื่อทำ สวนะกิจ ในสถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า อาตมภาพชี้แจงแสดงมาพอสมควร แก่เวลา สมมติยุติธรรมิกถาโดย อรรถนิยมความเพียงเท่านี้ เอว์ ก็มีด้วยประการฉะนี้ เมษายน ๒๕๕๕ ตาณมิตร