การสัมผัสและการสำรวม : หน้า 22/113

ต่อไปสัมผัสกระทบร่างกาย เย็นร้อน อ่อนแข็ง เอ้า ! ชอบใจหรือไม่ชอบ ใจเล่า? ที่ปลาบปลื้มที่เย็นใจ ที่ ไอ้ที่ฆ่าฟันกัน ตายอยู่โครมๆ นี่แหละ ฆ่าตัวเองตายบ้าง ฆ่าคนอื่นตายบ้าง ฟันแทงกันตายบ้าง สบายกายหละ ถูกเข้ามันนิ่มนวล ชวนปลาบปลื้มทีเดียว ไม่ได้ ไปยุ่ง กับอ้ายความสัมผัสไม่ได้ อ้ายนี่ เข้ายุ่งกับมันเข้าประเดี๋ยวเถอะ พา ๆ ๆ เราตรง ๆ ไม่ใช่เป็นสภาคแก่เรา เป็นวิสภาคแก่เราแท้ ๆ ใจก็หยุดนิ่ง อยู่ในศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็น กายมนุษย์ หยุดนิ่ง กระทบรสฉาด เข้าไปอีก แหม ! เป็นที่ชอบใจเสีย จริง ๆ อ้ายรสที่สำคัญแท้ ๆ ใจก็ นิ่งเสียอีกไม่ข้องแวะ ไม่เหลียวแล ไม่ระวังระไว มันเป็นโทษแก่เรา ถ้าว่าขึ้นไปรักอ้ายรสนี้ละก็ เดี๋ยว ความดีใจเสียใจมันต้องประทุษร้าย เรา ใจก็จะนิ่งอยู่ไม่ได้ มันก็จะฆ่า เราเสียเท่านั้น ไม่ได้ เราก็ไม่ไป นิ่ง เสียอีก ใจนิ่งอยู่นั้นเหมือนกันครานี้ สำรวมก็เป็นโทษ ใจก็เป็นโทษเป็น โทษเป็นอย่างไร ? อภิชฌาเขาก็ บังคับใจ เดี๋ยวก็ดีใจ เสียใจ ถ้าหาก ว่าญาติพี่น้องวงศา ลูกตายหรือเมีย ตายก็จะต้องร้องไห้โร่ไปเท่านั้นแหละ อภิชฌา โทมนัสบังคับเสียแล้ว ถ้า จะให้อภิชฌา โทมนัสบังคับไม่ได้ ก็จงทำใจให้หยุดเสีย ตายเราก็ ตายเหมือนกัน เขาก็ตายเหมือน กันหมดทั้งสากลโลก ไม่เหลือแม้ แต่คนเดียวตายหมดกัน ถ้านิ่งอยู่ ที่เดียวก็เห็นจริงอยู่อย่างนี้ เมื่อเห็น จริงมันก็ไม่ร้องไห้ ไม่เสียใจ ไม่ โทมนัส ไม่ดีใจไม่เสียใจ เพราะ สำรวมระวังไว้ได้ ถ้าสำรวมระวังไว้ ไม่ได้มันก็เสียใจเท่านั้น ที่กระทบ ด้วยตัวเองตายอย่างนี้ เรื่องนี้เป็น เรื่องสำรวมไม่ได้เพราะนิดเดียวเท่า เกิดรบรากันนะ ติดรสทั้งนั่นนะ นั้นแหละ ไม่ติดรสก็ติดสัมผัส มีพระดาบสตนหนึ่งแกอยู่ใน โทมนัสมาประทุษร้ายใจเรา ใจเรา หยุดไม่ได้ เดี๋ยวเสียภูมิใจของเรา ไม่ติดสัมผัสก็ติดรูป ป่าช้าป่าชัฏทีเดียว อยู่มาหลายสิบปี วันหนึ่ง โลณมพิณเสวนตฺถาย ต้อง ของนักปราชญ์จะเป็นใจของคนพาล ไม่ติดรูปก็ติดเสียง การจะเสพรสเค็มรสเปรี้ยวเข้ามาแล้ว เสีย ก็ไม่ไป หยุดนิ่งเสียอีกเหมือน กัน เมื่อหยุดนิ่งเช่นนั้น ทั้ง ๕ ไม่ติดเสียงก็ติดกลิ่น เข้าไปอยู่ในบ้านใกล้เคียงบ้านเขา ไป ไม่ติดกลิ่นก็ติดรส อย่างมารวมกันเป็นกลุ่มกเข้าให้อีก มากระทบอีกแล้ว ทงเทงชวนน ทั้งดีทั้ แหละไม่เข้าใจหละ ข้าไม่เป็นไป กับเจ้า ข้าใจหยุดนิ่ง หยุดหนักเข้า หยุดในหยุดหนักเข้าไป ให้เลยเข้า มานี้ไม่ได้ ถ้าเลยเข้ามานี้ได้ ก็ ขาดความสำรวม ถ้าขาดความ นี่แหละติดเหล่านี้ทั้งนั้น ถ้าสารวมไม่ได้ ร้ายนักทุกสิ่งทุกอย่างหละ แสวงหาอาหารบาตร เหมือนพระ บิณฑบาตดังนั้นแหละ ชาวบ้านเขา ก็ใส่แกงเหี้ยมาให้ถ้วยหนึ่ง ดาบส ตนนั้น มหาโคธา เหี้ยใหญ่ตัวหนึ่ง ปฏิบัติแกดีอยู่ ด้วยว่าเป็นเหี้ยโพธิ สัตว์ พอแกได้ฉันแกงเหี้ยไปถ้วย หนึ่ง รสมันดีเหลือเกิน กลับมา ถามเจ้าของในวันรุ่งขึ้นว่า แกงที่ให้ ๒๐ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๕