การปั้นปูนและการประดับ : หน้า 91/113

Der แสดงว่าคงมีผู้ชื่นชอบอีก ทางวัดเกรงชำรุด เสียหาย จึงต้องระวังทั้งมือใหญ่มือเล็ก หน้าบันช่วงล่าง อาจรวมถึงนกพิราบด้วยก็ได้นะ แต่เดี๋ยวนี้เป็น ของพระอุโบสถ ค้นหาที่มาและคำแปลไม่เจอเลย คงเป็นคำ เฉพาะที่ช่างปูนปั้นเรียกกันกระมัง ส่วนหนาที่ สุดของตัวมังกรก็ราวหนึ่งเซนติเมตร เกล็ด เหล็กดัด ไม่ใช่อะไรหรอกเกรงคนร้ายจะเข้าไป ขโมยของดีของงานในพระอุโบสถที่คนเขาสร้าง ถวายเป็นพุทธบูชานั่นเอง แสดงว่าเดี๋ยวนี้ คนใจบาปหยาบช้ามากขึ้น เพราะวัตถุมันเจริญ รวดเร็วเกินไปจนปรับจิตใจให้เจริญตามไม่ทันนั่น เอง เฮ้อ! บ่นเป็นยายแก่อีกแล้วซิเรา เบญจ์คงสงสัยว่า เอ...ปูนปั้นไปติดบน แผ่นไม้ได้ยังไงใช่มั้ยจ๊ะ ฉันก็คิดเช่นนั้น ข้อง ใจยังไม่หายเลย คนโบราณนี่เก่งจริง ๆ นะ ฉันมหัศจรรย์ใจในความคิดและฝีมือท่านจังเลย ฉันเข้าใจว่าเขาคงปั้นลายตอนปูนเปียก ๆ แล้ว คงมียางไม้หรือหนังสัตว์ผสมอะไรต่อมิอะไรให้ เหนียว ๆ คล้ายกาว สามารถให้ปูนเกาะติดไม้ ได้ (ไม่รู้ว่าถ้าใช้กาวตราช้างสมัยใหม่จะติด แทนได้มั้ย) เคยได้ยินผู้ใหญ่เรียกการปั้นปูน ติดไม้แบบนี้ว่า ลายกระแหนะ พลิกพจนานุกรม มังกรละเอียดยิบเชียว จนฉันหลงผิดคิดว่าเป็น ไม้แกะสลัก น้าน้อยบอกจึงรู้ว่าเป็นปูนปั้น อ้อ... ฉันเห็นมีตะปูตัวเล็ก ๆ ช่วยตรึงเป็นระยะ ๆ ด้วย คงช่วยให้ปูนเกาะติดแน่นขึ้นนั่นเอง ด้านในของบานหน้าต่างก็ลงพื้นแดงแล้ว เขียนลายเฟืองอุบะเหนือลายเครื่องบูชาจีน ด้วยสีทอง ตรงเช็ดหน้าประตูเช็ดหน้าหน้าต่าง (บางคนอาจเรียก กรอบ ไม่ใช่ขอบนะ แต่ฉัน ขอเรียกตาม น. ณ ปากน้ำาผู้เชี่ยวชาญทางศิลปะ เป็นลายดอกบัว ใบบัวเหนือน้ำ มีนกกำลัง โบยบินและถลาดมดอกไม้ เขาลงสีทองปนแสด บนพื้นไม้สีน้ำตาลดำ สวยงามอย่าบอกใครเชียว ใบบัวพลิ้วไหวตามลม ดูราวกับกอบัวจริง ๆ แต่คงเป็นบัวสวรรค์ เพราะสีทองนี้จะ อ่านต่อฉบับหน้า เมษายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๘๔