การช่วยเหลือในอุทยาน : หน้า 102/113

น้ำอ้อยที่เตรียมไว้สำหรับใช้ในวันนี้ กลับไปเล่นกันต่อ จูฟันฯ หนุ่ม ขึ้นมา แล้วนิ้วลงเรือนไป ปรากฏ สมองใสตัดไม้วางเรียงซ้อนกันไว้ ว่าพระราชอุทยานกล่นเกลื่อนไปด้วย ความที่เป็นคนผอมแห้ง เขาจึง ต้นไม้ล้ม ตรงตามที่เขาคาดคะเน เหนื่อยแทบขาดใจกับงานหนักประ ไว้ "นาย ผมจะช่วยตัดช่วยขน ไม้ล้มพวกนี้ลากออกไปข้างนอกให้ แต่ไม่ผมขอนะ” เขาเข้าไปขันอาสา เภทนี้ "น้องชาย ไม้พวกนี้จะขาย เท่าไหร่ หมดทั้งกองนี่แหละตีราคา มา” พนักงานปั้นหม้อชาววังถาม กับเจ้าหน้าที่ดูแลอุทยานพร้อมกับ ซื้อไม้จากเขา ขอสิ่งแลกเปลี่ยนเป็นค่าแรงไปด้วย "นายจะซื้อไปทำอะไรครับตั้ง "ได้พ่อหนุ่ม เธอมีกำลังขน ออกไปแค่ไหนก็เอาไป” เจ้าหน้าที่ อุทยานพอใจที่จะได้คนมาช่วย “รอเดี๋ยวก่อนนะนาย ผมจะ ไปตามพรรคพวกมาช่วย "เออ ไปตามมาเยอะ ๆ นะ จะได้เสร็จไว ๆ” ฟันรีบวิ่งไปที่สนามเด็กเล่น ไปถึงก็ป้องปากตะโกนเรียกเด็ก ให้มากินน้ำอ้อย มีของฟรีให้กิน พวกเด็กพากันวิ่งกรูเข้ามาล้อมหน้า ล้อมหลังเขา "อร่อยจัง ขออีก ๆๆ” เสียง เด็กร้องขอเติมกันสับสน “นี่พวกเรา ในตะกร้ายังมี เยอะคิงแยะ "เอาไปทําฟินเผาหม้อหลวง ไอ้น้องชาย หม้อที่ปั้นไว้วันนี้ถ้าไม่ "ขอบใจน้องชาย ที่ช่วยจน เสร็จ เอาของพวกนี้ไปเป็นที่ระลึก นะ” พนักงานชาววังส่งเครื่องปั้น ดินเผาซึ่งทำอย่างประณีตให้เขา อย่าง มีหม้อน้ำ เป็นต้น ฟันๆได้เครื่องใช้ๆ เป็น ของแถม เพราะความมีน้ำใจและ ฉลาดพูดนั่นเอง ขายดอกไม้ได้เงินทีละเล็กละ น้อย ขายพื้นได้มากกว่าหน่อย ค้า ขายแบบนี้จะให้รวยทันใจคงเป็นไป ได้ยาก เขาเริ่มวางแผนเปลี่ยนวิธี หาเงินแบบใหม่ ได้เผาละก็จะแตกแห้งเสียหายหมด คราวนี้เขานำตุ่มน้ำไปตั้งไว้ คนขายฟื้นขาประจำไม่เอาของมาส่ง ใกล้ประตูเมือง ร้องเชื้อเชิญผู้คน เลยสักเจ้า แย่จริง ๆ ที่เดินผ่านเข้าผ่านออกให้แวะดื่ม ทั้ง “ฝนมันตกหนักน่ะนาย ไม้ พูดจาทักทายคนโน้นคนนี้ กระทั่ง ได้รู้จักสนิทสนมกับคนทำงานทั้งทาง น้ำทางบกมากมาย พวกนี้นายตีราคามาเถอะ นายบอก เท่าไรผมก็ขาย พนักงานชาววัง เป็นคนเที่ยงธรรม ผมไว้ใจ "ทั้งกองนะ ๑๖ กหาปณะ "พ่อหนุ่ม อยากให้ช่วยอะไร บอกมาเลยนะอย่าเกรงใจ เราเป็นพี่เป็นน้องกัน ถือว่า บรรดาคน ตัดหญ้าซึ่งดื่มน้ำฟรีมาหลายวันแล้ว พอใจไหมเจ้าหนุ่ม” พนักงานชาววัง ตั้งราคาตามที่เห็นสมควร เพราะ บอกกับจูฟันฯ พอใจคำพูดคำจาของเขา จูฟัน แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง น้ำอ้อยอีกหลายก้อนเห็นไหม ฉันจะ รับเงิน ๑๖ กหาปณะมาแล้วนั่นแหละ เป้าแล้วอาสาช่วยขนฟืนไปส่ง อยาก แบ่งให้พวกนายกินจนหมดไม่เหลือ จึงรู้ว่าไม่ใช่ฝันไป เก็บเงินใส่กระ กลับล่ะ ก่อนอื่นฉันอยากจะขอแรง พวกนายทั้งหมดนี้ไปช่วยลุงเฝ้าสวน หลวง ขนไม้ล้มออกไปทิ้งข้างนอก ให้เสร็จในวันนี้ สงสารลุงแก่ ต้นไม้ ล้มแยะเหลือเกิน แกทำคนเดียว ไม่ไหวหรอก ช่วยแกเสร็จแล้วพวก เหนื่อยอีกสักตั้ง ให้เหงื่อมันออก อีกหน่อย ไม่งั้นหัวใจจะวายเพราะ ความดีใจสุดขีด "โอ้โฮนาย หม้อใบนี้สวยจัง เลย ชามก็สวย ถาดก็สวย อะไร ๆ ตกลงนะ" “ตกลง ไปพวกเรา ลุย” เราค่อยมากินน้ำอ้อยที่เหลือให้หมด ก็สวยไปหมดบุญตาของผมจริง ๆ ที่ งานเสร็จแล้ว พวกเด็ก ๆ ๑๐๐ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๕๕ ได้มาเห็นของสวยของงามราวเนรมิต อย่างนี้” เขาดูเครื่องปั้นพลางพูดชม ไม่ขาดปาก “ครับผม ไว้ถึงเวลาแล้วผม จะบอก ตอนนี้ยังครับ" วันหนึ่ง จูฟันฯทราบข่าวจาก พนักงานทางบกคนหนึ่งว่า วันรุ่งขึ้น จะมีพ่อค้านำม้า ๕๐๐ ตัวผ่านเข้า มาในเมือง เขาจึงเอ่ยปากขอหญ้า คนละฟ้อนจากคนตัดหญ้า ๕๐๐ คน โดยขอให้ทุกคนช่วยเอาหญ้าไปกอง ไว้ที่ทุ่งร้างใกล้บ้านเขา พร้อมกับ กล่าวขอร้องอีกว่า นี้ไม่หมด พี่ น้า ถุง “พรุ่งนี้ถ้าผมยังขายหญ้ากอง อย่าเพิ่งขาย นะครับ”