การตรัสรู้ธรรม : หน้า 38/113

วันเปิด ทันที โลก โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส) ที่ได้ทราบว่าต้องเขียนเรื่องการตรัสรู้ธรรม หรือวัน...เวลา...วาระแห่งการตรัสรู้ธรรมขององค์พระสัมมาสัม พุทธเจ้าจากกองบรรณาธิการนั้น ชื่อของเรื่องก็ปรากฏชัดขึ้นใน มโนสำนึก ว่าจะต้องเขียนเรื่องภายใต้หัวข้อว่า “วันเปิดโลก แล้วก็จะต้องเป็นที่แน่นอนว่า คำถามต่อมา ที่ผุดขึ้นในใจ ของท่านผู้อ่าน จะต้องเป็นคำว่า “ทำไม” หรือ “ด้วยเหตุผลใด จึงใช้คำนี้ เหตุผลหรือ...แน่นอนจะต้องมี เป็นเหตุผลที่แจ่มจ้าอย่าง ยิ่งในดวงใจของผู้เขียน.... เหลือแต่เพียงว่า ผู้เขียนจะสามารถทำ ให้ท่านผู้อ่านส่วนใหญ่ (ไม่จำเป็นต้องทุกคน) มีความเห็นคล้อย ตามไป ได้หรือไม่....เท่านั้น! ทุกครั้งที่น้ำตาพรั่งพรูลงอาบแก้มหลังจากเอ่อท้นล้นขึ้น มาเป็นฉากน้ำใส ๆ ทำให้ภาพเบื้องหน้าในขณะนั้นพร่าพราย เต็มที่แล้ว....คำถามที่ปนเปกับความสงสัย ไม่รู้ จะต้องติดตาม ขึ้นมาพร้อม ๆ กัน หรือภายหลังอยู่เสมอว่า...... ทําไมหนอ..เราจึงไม่สามารถหยุดยุดความสุขไว้ให้อยู่กับเรา ได้ตลอดเวลา” และ “ทำไมหนา.....รอยยิ้มหรือแววตาแห่งความ สุขสันต์ สุกใส จึงเกิดดับ...เกิดดับ...อย่างไม่มีทางที่จะเก็บรักษา ไว้ได้ ทุกทีที่เกิดความปรารถนา มีความอยากได้ ในขณะที่ ปัจจัยอันเป็นเหตุแห่งการได้สิ่งที่ปรารถนานั้นไม่มีหรือไม่เพียงพอ ที่จะนำมาได้ ใจก็จะทุกข์ทนทรมานอย่างไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจใน ความไม่เสมอภาค.. ไม่เท่าเทียมกันในการมีทรัพย์ และเมื่อใดที่มีการเจ็บ การตาย เกิดขึ้นในหมู่บุคคลผู้เป็น ที่รัก ความโหดเหี้ยมของมัจจุมาร ความร้าวรานของการสูญเสีย ที่ไม่มีวันได้กลับคืนมา ความอยากรู้ ความต้องการจะต่อสู้ ก็มัก จะผุดขึ้นพร้อม ๆ กันว่า “ความตาย นี่มาจากไหนกันเล่า....ทำไมคนเราต้องตาย.... ตายแล้ว ความเป็นตัวเราหรือความเป็นคนที่เรารัก จะไปซ่อน เร้นอยู่หนไหน....และเป็นไปได้หรือที่จะดับสูญ....ในเมื่อสสารใด ๆ ในโลกยังไม่มีการสูญหายเลยนี่นา? ซึ่งกล่าวได้เลยว่า ทุกคน ทุกระดับความรู้ ทุกระดับ ความสามารถ จะต้องมีมุมหนึ่งที่เป็นมุมมืดของชีวิต เป็นมุมทุกข์ ที่ซุกตัวอยู่อย่างมีอิทธิพล 1. เมื่อมาถึงตรงนี้ หลายท่านอาจมีคำถามเพิ่มขึ้นอีกแล้วว่า ทั้งหมดที่อ่านมานี้ ยังไม่เห็นมีอะไรเกี่ยวกับการตรัสรู้ธรรม ๒๖ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๕